محاصره کنستانتینوپول در سال ۶۲۶ میلادی، توسط آوارها، با حمایت اسلاوها و ایرانیان ساسانی درگرفت و با پیروزی استراتژیک دولت بیزانس خاتمه یافت. شکست خوردن این محاصره، مانع از فروپاشی امپراتوری بیزانس شد و به همراه دیگر پیروزی‌هایی که امپراتور هراکلیوس در سال قبلش و همین‌طور در سال ۶۲۷ بدست آورد، بیزانسی‌ها را قادر ساخت تا مجدداً قلمروهای خود را بدست آورند و در نتیجهٔ آن، یک معاهدهٔ صلح بین ایران و روم امضا شد که به جنگ‌های ویرانگرانهٔ ۷۰۰ ساله بین ایران و روم پایان داد و مرزها به حالت سال ۵۹۰ میلادی بازگشتند. بسیاری از تاریخ دانان معتقدند اگر ارتش ایران موفق به تصرف قسطنطنیه میشد نقشه جهان امروز طور دیگری رقم میخورد چون خسرو پرویز قصد تصرف رم و اروپا رو بعد از تصرف قسطنطنیه داشت ولی حیله ای که هراکلیوس به کار برد و اشتباهات فرماندهان نظامی ایران در محاصره بزرگترین پیروزی ایرانیان در تاریخ رو که میرفت ایران رو برای سالها ابر قدرت جهان کنه به شکست انجامید و عثمانی ها 700 سال بعد قسطنطنیه رو تصرف کردن