علاقه چندانی به فیلمهایی با پایان باز (OPEN ENDED) ندارم. در بیشتر اوقات چون سناریست و کارگردان ایده ای برای پایان بندی فیلم نداشته اند از سر ناچاری (!) با یک پایان باز و بی سر و ته فیلم را می بندند.
اما گاهی فیلم ها به درستی پایان باز دارند و مخاطب را در یک تعلیق موجه قرار می دهند. شخصا پایان "The Italian Job" (قدیمی محصول سال 1969) را دوست دارم. "Drive" را هم می پسندم. در مورد فیلم های فرهادی هم فکر می کنم به جز پایان "جدایی" بقیه موارد خوب جا نیافتده است.
اما در میان انبوهی فیلم با پایان باز انتخاب من شاهکار نولان "inception" است. وقتی دی کاپریو در پایان فیلم برای تشخیص واقعیت از رویا فرفره (راستی این وسیله فرفره است یا قرقره؟!) را می چرخاند و سپس به سمت فرزندانش می رود. دوربین روی این فرفره زوم می کند و درست در لحظه ای که به نظر می رسد این وسیله در حال افتادن است فیلم به پایان می رسد. این پایان مناسب ترین پایان بندی برای چنین فیلمی است.
