کارلوس کیروش مربی بزرگیه،با آمار خوب و پیشینه مثبت و حرفه ای. اما قطعاً قابل نقد هستش. چون انسانه و عملکردش انسانی.
اما وقتیکه میخوایم نقدش کنیم، عده ای طرفدار احساسی به ما حمله میکنند!
بعضیا هم به کیروش حمله میکنن و معتقدن چون ایرانی نیست یا برای مربیای ایرانی کمتر از کیروش هزینه شده؛ شایسته مربیگری در ایران نیست. من با این تفکر پوسیده مخالفم.
به نظر بنده باید تحلیل علمی و عاقلانه ای بر روی مربیگری کیروش و تمام جزئیات قرارداد و نتایج ایشان داشته باشیم.
ابتدا دستاوردهای کیروش:
1. نظم بخشیدن کلی به تیم ملی فوتبال ایران
2. قدرتمند ساختن ساختار دفاعی تیم ملی
3. برچیدن بساط بازیکن سالاری
4. قدرتمند کردن ایران در آسیا
5. صعود آسان از مرحله مقدماتی جام جهانی (2 دوره)
نقاط منفی
1. عدم نتیجه گیری در تورنمنتهای معتبر (جام جهانی و جام ملتهای آسیا)
2. ایستادن در مقابل مربیان ایرانی و جدال لفظی با آنان
3. هزینه بالای دستمزد کیروش در قیاس با مربیان تیمهای ملی کشورهای دیگر (دستمزد سالانه 2 میلیون یورو)
4. حاشیه سازی و به حاشیه بردن تیم ملی در برهه های حساس (همین جام جهانی اخیر را درنظر بگیرید)
5. دخالت در امور فدراسیون فوتبال و عزل و نصب های این فدراسیون
6. کم توجهی به لیگ برتر ایران (شرکت در همایش بانک سامان در زمان برگزاری دیدار استقلال و سیاه جامگان) و کمتر بها دادن به بازیکنان لیگ (برای حضور در تیم کیروش، لژیونر بودن حتی با وجود سکونشینی (به عنوان مثال دژاگه) یا گل نزنی (آزمون) به بازیهای درخشان در لیگ داخلی ارجحیت دارد).
پ.ن: باتوجه به اینکه کیروش یکی از مربیان طراز اول دنیا محسوب می شود؛ حضور او در ایران قطعاً دستاوردهای خوبی برای فوتبال ملی در پی داشته است. اما بستن چشم بر روی نقاط ضعف وی و دیگران را دشمن تیم ملی خواندن از سوی طرفداران سینه چاکش؛ نه تنها منفعتی برای تیم ملی نداشته و ندارد، بلکه باعث ضربه زدن به تیم ملی در راه جام جهانی و جام ملتها خواهد شد.
قطعاً نقد سازنده میتونه مفید و کمک کننده باشه و نژادپرستی و توهین و یا طرفداری احساسی ضربه زننده هستش.
به نظر بنده، مخالفان کیروش صحبت مستند و مستدل و طرفدارانِ ایشان مدیریت و کنترل هیجانات رو یاد بگیرند.
به امید موفقیت تیم ملی در تورنمتهای معتبرتر از مقدماتی جام جهانی
