امروز یکی از تلخ ترین روزهای فوتبالی زندگیم بود، روزی که اسطوره دوره کودکی من، بهترین دروازه بان تاریخ کاپیتان بوفون از یوونتوس جدا شد و ایستگاه آخر با وجود پیروزی تیم یوونتوس و گل نخوردن کاپیتان بوفون و قهرمانی تیم در سری آ پر از اشک و غصه بود... پر از مرور خاطرات تلخ و شیرین با کاپیتان بوفون... آن مهار تماشایی از پنالتی فیگو در نیمه نهایی مقابل رئال مادرید و رسیدن به فینال، سقوط به سری بی و ماندن تو کاپیتان و نشان دادن وفاداریت، برگشت قدرتمندانه تیم و هفت قهرمانی متوالی در لیگ اگر داور در یک چهار آخرین لیگ قهرمانان برد را از ما ندزدیده بود الان تو بودی و رسیدن به جام چهار گوش... تمام این یادواره ها که نقطه کوچکی از آن همه خاطرات تلخ و شیرین دوران حضورت در لباس سیاه و سفید بانوی پیر بود همراه آن شب رویایی سیگنال ایدونا پارک و آن مهار های تماشاییت در مقابل زرمن ها و در برلین و شکست دادن فرانسه و قهرمان جهان شدن... این ها لحظاتی است که تا ابد با من همراه خواهد بود و بوفون لباس تو برای من همیشه یوونتوسی است...