چند روزی از حذف یوونتوس از لیگ اروپا نمی گذرد ، دو سه روز اول همانطور که انتظار می رفت انتقادات اوج گرفته و هیچکسی از این طوفان در امان نیست . از بازیکن و مربی تا مسئولین
اما در میان همه ی این انتقادات تند یه سری انتقادات شدیدا ذهن من را یه خودش مشغول کرد
دوستانی بودند که طی چند روز پیشش در تب و تاب دیدن بازی رئال و بایرن بودند ، بعد از برد رئال به ایتالیایی بودن آنجلوتی افتخار کردند و آنجلوتی رو آقای اروپا میدانستند ،
دوستانی بودند که مدام میگفتند کنته شخصیت قهرمانی اروپایی ندارد و دست باشگاه رئال درد نکند با این سیاستش که مربی برای قهرمانی اروپا انتخاب میکنه ، انجلوتی مرد اروپاست و . و . و...
اما میخوام یاد کنم از دورانی که کارلو آنجلوتی سرمربی یوونتوس بود
کافیست به لیست بازیکنان اشاره ای داشته باشیم : ادوین وندرسار ، مونترو ، فرارا ، پسوتو ، زیدان ، داویدز ، کونته ، اینزاگی ، ویری ، دلپیرو ، هانری
آنجلوتی جوانی بود که تیمی را از سطح 1 اروپا از مارچلو لیپی کبیر گرفته بود ، اما ان تیم حتی در کسب سری آ هم ناتوان بود و چه برسد به اروپا که از گروهی آن دوره هم هم بالا نیامد.
آن زمان هم برادرم از بودن انجلوتی لب به اعتراض گشود ولی پدرم میگفت که او باید بماند
سر این موضوع مسلما در ایتالیا هم بحث جدی بود ، دعوا و بحث هم میان یوونتوسی ها شدید
ولی در آخر آنجلوتی جوان اخراج شد !
اما حال
کونته ی جوان تیم رده ی 7 را از دلنری تحویل گرفت ، قرار بود سال اول فقط و فقط یه چمپیونز لیگ برساند اما اون آن تیم را قهرمانی ِ بدون باخت رساند ، سال دوم قهرمان کرد ، سال سوم رکورد ها یکی یکی درو کرد و قهرمان ساخت .
13 سال بیشتر نمی گذرد ، آنجلوتی طی آن به افتخارات زیادی رسید ، همه حال او را تحسین میکنند ولی یوونتوسی ها یادشان می ماند که به او اطمینان نکردند !
شاید سال ها بعد هم از انتقاد از کونته هم پشیمان شدیم ، شاید امیدواری بهتر این این است با کسب افتخار در تیم خودمان به او افتخار کنیم
