رنار، لوپتگی و سانتوس وقتی فیلم بازی امشب را ببینید، همان نیمه اول متوجه میشوند کشف ویژهای در کار نیست. مشت کیروش خشمگین، بی دلیل به سمت داوران باز شد اما به روی رقبا بسته است✊?
سرمربیان مراکش، اسپانیا و پرتغال از این بازی نه خط دفاعی ما را شناختند. نه وسط را فهمیدند و نه برنامههای هجومی.
این محافظهکاری، شگرد کیروش است که حتی در تعویضهای گمراه کنندهاش نمایان بود.
هوادار ناامید، هوادارِ مرده است. پس امیدوارانه دل میبندیم به حقههایش برای غافلگیری مراکش.
اما به نظر نمیرسد بی نظمی و ناهماهنگیمان، یکسره هدفمند بوده باشد! خوب نبودیم.
در تیم فاقد نظم، فقط پا به توپها دیده میشدند. مثل ترابی و قلی و کریم که سرسختانه خود را صاحب موقعیت میکردند.
امیدهای روبرو فراتر از انتظار بودند. شش دقیقه بس بود برای پسربچههای ازبکستانی تا آشفتگی آرایش خط دفاعی ما را به رخ بکشند. خانزاده سر جایش نبود و وریا در جای خالی او، اشتباه کرد.
نمایش گوچی از تفسیرهای محصص هم ضعیفتر بود.
از سویی، مهمترین دستاورد جوانها نه تجربهاندوزی بلکه ریختن ترسشان بود و کاستن از اضطراب کاذب.
فردا چشممان به روی فهرست ۲۳ نفره روشن میشود. از فهرست سی و پنج نفره، ۱۲ یار خط میخورند. حدس من:
دروازهبان از بین مظاهری و حسینی.
مدافعان: بیت آشور، انصاری، نورافکن و آقایی قطعاً. یکی هم از بین مجید و خانزاده.
خط میانی: عبداللهزاده و سروش قطعاً. کریمی هم مصدوم. بخاطر ترافیک این خط، شاید ابراهیمی و امیری یا یکی از این دو نیز جام جهانی را از دست بدهند. جای پای اشکان هم محکم نیست. در خط حمله نیز خط خوردن قوچاننژاد تقریباً قطعی است.
یا شاید ۲۳ تا اعلام نشود. فقط فهرست را سبکتر کند برای ادامه سنجش و رقابت در استانبول و آتن.
زنده باد تیم ملی ایران♥️
نویسنده: مهدی رستم پور
