بیاید برگردیم به چند سال قبل ورزشگاه آزادی جایی که صد هزار ایرانی اومده بودن تا برد تیمشون رو ببیند اونم جلوی عربستان عربستانی که به هزار دلیل که نه من حال گفتنش رو دارم نه شما حال خوندش رو هیچ وقت سر دوستی با ما نداشته ما نیاز داشتیم تا ببریم ، ببریم و بریم جایی که هرکشوری آروزی رفتش رو داره اما نتیجه نشد اون چیزی که میخواستیم. سوت پایان رو که زدن این بازیکنان عربستان بودن که در حال خوشحالی بودن و ما همه چی رو از دست رفته میدیدم بعد اون شب تیم رو از دایی گرفتن و دادن به قطبی کسی که میگفت کره جنوبی رو مثل کف دستش میشناسه اما .. اما در آخر این جی سونگ پارک بود که مارو به سکوت دعوت میکرد و ما حسرت به دل نگاه میکردیم بعد اون گذشت تا وقتی حرف اومدن کیروش به ایران شد ! کیروش همون که دستیار فرگوسن بود؟ همون سرمرپی رئال و پرتغال؟ نه بابا همش حرفه ! اما نه حرف نبود این بار مثل اینکه واقعیت داشت کیروش اومد، اومد و مربی تیمی شد که بعد دایی مهاجمی به خودش ندیده بود تیمی که هر کسی برا خودش آقایی میکرد اومد و جنگید ،جنگید با رحمتی ها جنگید با عقیلی ها با اونایی که داد میزدن تیم ملی بدون فلانی نمیخوایم جنگید با اونایی که چپ و راست دنبال این بودن که زمینش بزنند تو این سال ها خم شد اما نشکست به مو رسید اما پاره نشد موند و به مربی کره همون که گفت کاری میکنیم از خونه جام جهانی رو ببینید چیزی نشون داد که لایقش بود بیاید برگردیم به الان الانی که کمتر از یک ماه مونده به جام جهانی جایی که خیلی ها آرزو دارن برن جایی که ما دومین تیم رسیدیم بهش! باید خوشحال باشیم اما نیستیم وقتی که باید حمایت کنیم نمیکنیم باز همه چی از یادمون رفته و حواسمون به جنگ رنگی هست بیاید با خودمون صادق باشیم ما تو جام جهانی سه باخت میاریم نه برای اینکه توان نتیجه گرفتن نداریم برای اینکه دلمون نمیخواد نتیجه بگیرم دلمون میخواد ببازیم تا شروع کنیم به انتقام گرفتن از هم نمیدونم شنید یا نه میگن ملتی که تاریخ رو فراموش کنه محکوم به تکرارش هست و دور نیست تکرار روزی که دوباره تیتر روزنامه ها بشه :فوتبال ایران تحقیر شد !