اول فصل که گفت میمونم استقلال و خودمو ثابت میکنم من اصلا قبولش نداشتم و دوست داشتم رضاییان بیاد جاش حتی اونجا که گفت رضاییان بیاد من باز میمونم و رقابت میکنم تو دلم مسخرش کردم و فکر کردم اینم یکی مثل این همه بازیکن که قولای پوچ و الکی میدن،ولی وریا موند رو قولش و دوباره شد همون وریای اول مشخص بود که چقد تلاش میکرد از بازی روز به روز بهتر شدش از گلاش از خوشحالیای بعد گلش که نشون از دل پرش داشت از اون طرف رضاییان هم روز به روز بدتر میشد وضعیتش تا جایی که الان هیچکی تو بهترین بودن وریا شکی نداره،وریا خودش هم حتما خودشو فیکس جام جهانی حساب کرده و بعد بهترین شدن تو ایران به تلاشش واسه درخشش تو جام جهانی ادامه میداده،حالا فک کن وقتی لیست تیم ملیو دیده چه حالی شده؟؟؟چجوری خودشو قانع کنه که اون همه تلاشش سر هیچ به باد رفت؟؟؟بگه سنم بالاس؟؟بگه رقیب دارم تو پستم؟؟؟بگه بی اخلاقم؟؟بگه حاشیه دارم؟؟بگه بی تعصبم؟؟؟بگه کم تلاش کردم؟؟؟چی بگه؟؟؟ واقعا هیچ جوره تو کتم نمیره وریا جام جهانی نیست حداقل نیمکت نشین میتونست باشه