طرفداری- رنه مئولنستین، مردی که در دو مقطع و به مدت دوازده سال دستیار سر الکس فرگوسن بوده است، خاطره ای از نحوه انگیزه بخشیدن به تیمش برای شرکت در فینال لیگ قهرمانان بازگو کرده است.
به گزارش پلنت فوتبال، مئولنستین که خود از علاقه مندان به ورزش تنیس است، ماجرای فینال لیگ قهرمانان سال 2008 را چنین بازگو می کند:
من طرفدار تنیس هستم و همواره راجر فدرر و نحوه کنترل احساساتش را ستایش کرده ام. پنج کلیپ از فدرر را برای بچه ها آماده کردم تا تماشا کنند و از آن ها خواستم برایم بنویستند که او در کدام تورنمنت، کدام ست و کدام امتیاز قرار داشت. آن ها توانستند تشخیص بدهند که کلیپ متعلق به مسابقات ویمبلدون بوده اما نتوانستند بگویند کلیپ مربوط به کدام ست یا کدام نقطه امتیازی بود. هدفم از این کار این بود تا به آن ها نشان دهم فدرر فارغ از هر جا که در آن بازی می کرد، همیشه در حال پیروزی و ارائه عملکرد در بالاترین سطح ممکن بود. امکان داشت برنده ست اول شود و سپس ست های دوم و سوم را شکست بخورد اما هنگامی که بازی به امتیاز آخر می کشید، هر اتفاقی که رخ داده بود دیگر برایش اهمیت نداشت چون تمرکز خود را بر روی پیروزی قرار داده بود.
منچستریونایتد پس از پیروزی در نیمه نهایی و پیش از شکرت در فینال، باید در دو مسابقه در رقابت های لیگ برتر به پیروزی می رسید تا قهرمان آن فصل انگلیس شود و البته به این مهم نیز دست یافت.
پس از پیروزی برابر بارسلونا به رییس گفتم حتی اگر وست هم و ویگان را شکست دهیم و قهرمان شویم، باید پیش از دیدار نهایی لیگ قهرمانان برابر چلسی، دکمه شروع مجدد را بفشاریم. وقت سرویسزنی ما بود و ما 40-30 پیش بودیم و بنابراین دقیقا نیاز داشتیم در حالت فدرر گونه به سر ببریم.
شاید یکی از نقاط عطف بازی فینال، اخراج دیدیه دروگبا در وقت های اضافی به دلیل درگیری با نمانیا ویدیچ بود. با این حال از دید مئولنستین، این اتفاق کمترین مقدار تاثیر را بر روی منچستریونایتد داشته است:
اگر دروگبا زودتر اخراج شده بود، به نظرم می توانستیم از آن مسئله سود ببریم ولی معتقدم آن اتفاق تلنگری برای چلسی بود. هنگامی که تری برای پنالتی زدن پیش آمد، با خود گفت: «همه چیز مرتبط به من است؛ تمامی توجه ها معطوف به من است». او بازوبند کاپیتانی اش را بالا کشید ولی تمرکزش را از دست داد و سُر خورد. تفاوت ما در نانی، اندرسون، رایان گیگز و سایر پنالتیزن ها بود که به شدت تمرکز داشتند. هنگامی که آنلکا پشت توپ ایستاد، نمی توانستم آن صحنه را تماشا کنم ولی می دانستم فارغ از هر چیزی، ادوین برای مهار آن ضربه مصمم بود زیرا یک برنده بود و در لحظه فدرر خود به سر می برد. قهرمانی در لیگ قهرمانان و شریک شدن در آن شادی با بازیکنان، کادر تیم و طرفداران حسی باورنکردنی داشت.