ایران برای پنجمین بار به مرحله نهایی جام جهانی راه یافته است و تا یک ماه دیگر بازی ها خود را در روسیه آغاز می کند. اما نکته ای عجیب در مورد گلرهای ایران در 4 دوره ای که به جام جهانی صعود کرده وجود دارد. این نکته عجیب و البته تلخ را می توان "سـنـدروم شـمـاره یـک" نامید.
جام های جهانی برای گلرهای ایران بدشگون هستند. حتی بهترین گلرهای تاریخ ایران پس از جام جهانی دچار مشکلات و سختی های بسیاری شدند که وداع همیشگی با تیم ملی یکی از آنهاست.
جام جهانی 1978 : در آرژانتین ناصر حجازی گلر ایران بود. دروازبان افسانه ای ایران مدت کوتاهی پس از بازشت از جام جهانی با قانون شگفت انگیزی به نام "29 ساله ها" روبرو شد و در 29 سالگی و در اوج پختگی از تیم ملی کنار گذاشته شد!.
جام جهانی 1998 : در فرانسه و در بازی اول نیما نکیسا درون دروازه ایستاد. نکیسا چند ماه بعد از جام جهانی گلر ذخیره ایران در بازی های آسیایی بانگوک بود و پس از آن دیگر هیچگاه به تیم ملی دعوت نشد.
اما در بازی های دوم و سوم ایران در جام جهانی احمدرضا عابدزاده دیگر گلر افسانه ای ایران درون دروازه ایستاد و بازی با آلمان آخرین باری بود که عابدزاده درون دروازه ایران ایستاد و پس از آن دیگر به تیم ملی دعوت نشد و یکی دو سال پس از آن هم اسیر سکته مغزی شد و از فوتبال خداحافظی کرد.
جام جهانی 2006 : در آلمان ابراهیم میرزاپور که سالها شماره یک تیم ملی بود در هر سه بازی درون دروازه تیم ملی ایران ایستاد. اما پس از جام جهانی و به سرعت دروازه تیم ملی را به رقبای دیگرش باخت.
جام جهانی 2014 : در برزیل و در هر سه بازی علیرضا حقیقی درون دروازه تیم ملی ایستاد و پس از جام جهانی نه تنها دروازه تیم ملی را از دست داد که حتی در پیدا کردن یک باشگاه برای ادامه فوتبال حرفه ای دچار مشکل شد!.
و اکنون جام جهانی 2018 چشم انتظار انتخاب شماره یک ایران است. آیا سندروم شماره یک قربانی جدیدی می طلبد؟!.
