تقریبا همه ی گیمر هایی که جی تی ای را تجربه کردند حس خاصی نسبت به شماره چهارم دارند.
بعضی آن رو شاهکاری میدانند که آغاز ورود به نسل جدید بازی های ویدیویی بود بعضی دیگر بدترین نسخه جی تی ای.
علت این عقیده دسته دوم هم یک چیز است و آن تاریک بودن بیش از حد بازی است
از نیکو گرفته تا داستان و اتمسفر تا دوست دختر های موجود در بازی همه یک حالت تاریک در خود دارند. حالتی که هر لحظه خود را به شکلی نمود میدهد.
در یک مرحله به یک قاچاقچی که از کره شمالی آمده تا دلار تقلبی وارد آمریکا کند کمک میکنید و چند مرحله جلوتر برای کمک گرفتن از رئیس بزرگترین مافیای شهر در پیدا کردن دارکو(کسی که نیکو برای یافتنش به آمریکا آمده) همین قاچاقچی کره ای را به خاطر وارد کردن دلار تقلبی از ادامه این کار میکشید.
این چیزی است که شماره چهارم به ما داد. حقیقت دنیای خلافکاران که شاید به مذاق همه خوش نیاید.
دنیایی که به هیچ کسی رحم نمیشود.
