روی صحبتم با تعدادی قلیلی از هواداران چلسی نه همه شون. سال پیش وقتی چلسی با فراغ بال داشت تو لیگ برتر جولان میداد و همه تیم هارو یکی پس از دیگری از دم تیغ میگذروند کسی فکر نمیکرد در عرض کمتر از یک سال تمام این رویاهای شیرین تبدیل به کابوسی تلخ بشه. بودند افرادی که سرمست از موفقیت هر کسی رو اماج طعنه و تمسخر خودشون قرار میدادن. بودند افرادی که شخص انتونیو کنته رو در جایگاه قدیسین قرار داده بودند. بودند کسانی که زحمات مربیان قبلی خودشون رو صرفا بخاطر اینکه در مقابل دون آنتونیو قرار گرفته بودند،فراموش کرده و انواع توهین های زشت رو نثارش میکردند. امیدوارم بلاخره متوجه شده باشند این ورزشی که طرفدارش هستند اسمش فوتبال هست،فوتبال ورزشی نیست که بشه از آینده ش خبر داشت. سعی کنید تو رفاقت ها و حتی دشمنی هاتون تعادل داشته باشید. کسی چه میدونه،شاید خیلی زود دون آنتونیو بزرگ شد سرمربی تیم رقیب و اون آقای ترسو شد سرمربی تیم خودتون...اون لحظه چطور میخواید برخورد کنید باهاشون؟