تصویر: سزار لوییز منوتی در دوران بازنشستگی. باور کنیم یا نکنیم نسل مربیان تاکتیسین دهه های پیشین میلادی ( نظیر هیتسفلد و فرگی و منوتی و مالدینی و لیپی ) تمام شده و نسل مربیان مد گرا (مد از دیدگاه ورزشی وباطنی آن) شروع شده دیگر مربیان صرفا سالانه در کانونهایی که فیفا برگزار میکند شرکت میکنند و اسم خودشان را در آن کانونها مینویسند و از نظر و دیدگاه خودشان خود را به روز(update) میکنند دیگر به سراغ کتابها و مربیان نسل گذشته خودشان نمیروند تا لااقل اندکی تلمذ کنند...دیگر مربیان خلاقی نظیر راپان را نمیبینیم که با یک خط بردن هافبک دفاعی به عقب پستی بعنوان سوییپر را در فوتبال ایجاد کند...یا مربیانی نظیر الجوهری را نداریم که در ضربات ایستگاهی عنصر آفساید گیری را در فوتبال ابداع کند...دقت کنید آفسایدگیری ""در ضربات ایستگاهی"".... با این شیوه هایی که الان در حال حاظر مربیانه به اصطلاحه امروزیها ""بزرگ""در تیمهای خودشون بکار میگیرن (نظیر پوچه در تاتنهام و الگری در یووه و مربیه کنونی رم و خیلیای دیگه) روح امثال انزو بیرزوت ها و ارنست هاپل ها داخل گور و استخوانهای لاجونه سزار منوتی ها و هیتسفلدها در بدنهاشون در حال لرزشه اگر یک سرمربیه درجه دوم ولی دهه ی 90 ای (میلادی) فوتبال هم بود تیمی مثل لیورپول کنونی رو به این مرحله که هیچ به قهرمانیه لیگشون هم میرسوند...با فوتبالی که امروزه بازی میشه و تاکتیکهایی که در حال حاظر وجود داره چیزی از فوتبال های زیبا و فوق العاده تاکتیکیه دهه های پیشین نمانده و آهی بزرگ را برای کسانی که با آن فوتبالها و مربیان فیلسوفش انس گرفته بودند را بجا گذاشته....!!!! نویسنده: یک مربی...