اخرين فوتبالي كه مي ديدم

من منچستريم. قاعدتا نبايد از برد ليورپول خوشحال شم، همينطور به نظرم قهرماني مجدد رئال لوث مي كرد ليگ رو. يعني فقط اين بازي برام جنبه فان داشت و بدون طرفداري خاصي بازي رو مي ديدم. سر صحنه صلاح و راموس متاسف شدم. اينكه چرا بخاطر برد، جوونمَردي مُرد. از اين متاسف تر شدم ديدم طرفدارها بجاي قبول زشتي اين كار و قبح اين مطلب، اونو ترويج ميدن و عبارات محمود گونه "اب رو بريز" و "پماد" استفاده مي كنن. كل كل يه چيز، بي ادبي يه چيز ديگه. و قطعا محمود اسطوره بي ادبيه. با اينكه فوتبال نزديك ٢٥ ساله كه تو خون من هست، اما ترجيح ميدم سرگرمي چيزي باشه كه اين تعصب كوركورانه رو نداشته باشه كه به جاي زير سوال بردن عملي كه عامدانه باعث صدمه به كس ديگه اي ميشه، اون رو ارج ميدن. فقط كافيه خودمون رو بذاريم جاي صلاح، با كلي اميد و ارزو اومد تو زمين كه به فينال برسه و خودي نشون بده، شايد حتي جام جهاني رو هم از دست بده، يعني ٢ رويدادي كه شايد حتي ديگه براش تكرار نشن. ناراحت كننده اس. هممون تو زندگيمون به نوعي تو اون شرايط قرار مي گيرم و گرفتيم كم و بيش، و اون موقع اصلا خوشحال نميشيم چنين رفتاري رو نسبت به خودمون ببينيم. نمي گم جامعه گل و بلبله، اما تحمل اون كثيفي ها اجباريه تحملشون. ولي فوتبال يه سرگرمي، و من مجبور نيستم حداقل اينو ديگه تحمل كنم. خير پيش.