برای رئال♥ تیمی که از اون درس زندگی گرفتیم

بعد از قهرمانی نهم لیگ قهرمانان اروپا تو سال 2002 که با شاهکار زیزو و سن ایکر بدست اومد ( که بخاطر پایین بودن سن صحنه های تاری رو از اون بیاد دارم )، شب های زیادی رو به تماشای بازیای رئال نشستیم که اکثرا به تلخی منجر میشد، بخصوص تو لیگ قهرمانان... به گونه ای که بعد از حذف ناباورانه جلوی موناکو سال 2004، به مدت شیش سال تو اولین مرحله حذفی کنار می رفتیم، تا جایی که تیمی نسبتا معمولی مثل لیون هم از سد رئال گذشت و ما تبدیل شده بودیم به قهرمانان تابستان؛ تیمی که تو تابستون ستاره ها رو جمع میکنه و تو زمستون جامها رو یکی پس از دیگری از دست میده؛ و کم کم ستاره ها هم تیم رو ترک کردن و ترکیب اصلی تیم رو بازیکنای بنجل گرفتن... درست تو همون زمان بود که تیم رقیب به شکل ناجوانمردانه ای جامها رو درو میکرد و در حالی که تا قبل فقط یک قهرمانی اروپا داشت، تو شیش سال سه بار قهرمان شد و همون روز ها بود که عاشق این تیم شدیم... عادت کرده بودیم در مقابل قهرمانی های حریفان و طعنه های طرفداراشون تنها یه چیز بگیم، اینکه هنوزم ما پرافتخارترینیم، ولی از حال خبری نبود... تا اینکه دوباره ستاره ها به تیم اومدن و سال 2010 مورینیو مربی شد و بالاخره تونستیم از یک هشتم عبور کنیم، ولی این پایان ماجرا نبود، تازه حذف تو نیمه نهایی شروع شده بود و سه سال هم تو اون مرحله درجا زدیم و به عنوان مثال تو یه بازی از لواندوفسکی چهار گل خوردیم که تا دو سال قبلش کسی از وجودش خبردار نبود... تا اینکه آنجلوتی سرمربی شد و زیزو دستیارش و بالاخره بعد از 12 سال به فینال رسیدیم؛ اونم جلوی رقیب همشهری؛ اما بازم در حال شکست بودیم که تو لحظه 92:48 بازی آقا راموس بازیو مساوی کرد و وقت اضافه قهرمان شدیم... دیدن اون شبای تلخ به ما درس زندگی داد و باعث شد هر سال نسبت به گذشته عطش بیشتری داشته باشیم و دو سال بعد با سرمربی شدن آقا زیدان اروپا رو تک قطبی کردیم و حال اینجا ایستاده ایم: رئال 13 قهرمانی لیگ انگلیس 12 قهرمانی لیگ ایتالیا 12 قهرمانی لیگ اسپانیا بجز رئال و لیگ آلمان 12 قهرمانی پ.ن: اگه دنبال دلیل موفقیت رئال میگردین، فقط کافیه صحنه بعد از بازی دیشب که کارواخال به خاطر از دست دادن احتمالی جام جهانی گریه می کرد و مارسلو هم تو بغلش پا به پای اون اشک می ریخت رو نگاه کنین #Aporla14