این دقیقه 49 بازی دیشبه
راموس میپره تو هوا با ارنج میزنه تو صورت کاریوس و بعد خودشو میندازه رو زمین که انگار کاریوس با کله زده تو ارنج راموس که ارنجشو بشکنه، به همین راحتی !! این گوشه ای از توانایی ها و شیرین کاری هاشه. این حرکات واسه این ادم(اگه بشه بهش گفت ادم) کاملا عادیه.داور هم که طبق معمول کوره و هیچ چی نمیبینه
راموس انعکاس واقعی فلسفه و تاریخ رئاله، داره ذات واقعی این تیم رو نشون میده .
خیلی ها میگن این حرفا همش اضافه است و کسی سال ها بعد به این اتفاقات اشاره نمیکنه و فقط خواهند گفت که رئال تونست سه بار پشت سرهم قهرمان بشه!
ولی این حرف اشتباهه.خیلی وقته که تاریخ رو فاتحان نمینویسن.همینطور که فیلم اون صحنه پنالتی که 60 سال قبل واسه رئال گرفتن موجوده. و نشون میده رئال چجوری اون زمان قهرمان میشده فیلم های این زمان هم خواهد بود.
همه از قدرت میلان دهه نود و 2000 حرف میزنن، حتی من بایرنی که میلان همیشه تیمم رو برده و تو بازی های رودررو همیشه از میلان شکست خورده.
همه از بایرن دهه هفتاد یا بایرن 2013 صحبت میکنن.از آژاکس دهه 70، لیورپول دهه هفتاد و هشتاد.مونشن گلادباخ.
همه خواهند گفت که منچستر فرگوسن چه تیم پرقدرت و مدعی تو همه جام ها بوده.همه از بارسای 2011 پپ خواهند گفت
اما هیچکس نمیگه رئال پنج بار پشت سر هم تونست قهرمان بشه، هیچکس نمیگه کره رفت نیمه نهایی جام جهانی.هیچکس هم نخواهد گفت رئال سه بار پشت سرهم قهرمان شده(بغیر از خود رئالی ها).حتی قهرمانی 2014 رئال که از مقتدرترین قهرمانی های سی ال در تمام ادوار بود کسی ازش حرف نمیزنه چون زیر سایه این سه قهرمانی کثیف سه سال اخیره!هیچکس نخواهد گفت که زیدان چه مربی خوب و قدریه.
خیلی از رئالی ها میگن دلیلش سوزش و حسادته.ولی باید بگم اصلا اینطور نیست.اگه دلیلش این باشه، من تیم خودمو مثال میزنم، من بایرنی بخاطر استدلال رئالی ها قاعدتا نباید از بارسای پپ که چهارتا به تیمم زد تعریف کنم.یا از میلان که چهارتا به تیمم زد یا منچستر فرگوسن که یکی از دردناکترین فینال های تاریخ رو واسه تیمم رقم زد.
پس رئالی های محترم.بهتره کمی باز تر به قضایا نگاه کنید نه از دید پماد و سوزش!
