بیاین حمایت هم بکنیم. بیرانوند، روزبه، رضاییان، قدوس، میلاد محمدی و ... همه الان بازیکنای تیم ملی مون هستن. اینا به حمایت نیاز دارن. همینا باید توجام جهانی کاری کنن که ما خوشحال بشیم. هرکی از موفقیت این بازیکنا ناراحت میشه یه تجدیدنظری تو احساساتش لحاظ کنه. بیاین یاد بگیریم تیم ملی رو قرمز و آبی نبینیم و یکدل پشت تیم ملی باشیم. تنها جام جهانی که یادمه همه یکدل بودیم، جام جهانی 98 فرانسه بود و نتیجه ش هم عالی بود. بیان لذت ببریم. بذارید انتقاد و ایراد گرفتن بمونه واسه کارشناسا و رسانه. ما بعنوان طرفدار، لذت ببریم. اینا بازیکنای بدی نیستن، بیرانوند مطمئناً بهترین دروازه بان حال حاضر ایرانه و دیشب هم چندتا توپ عالی رو گرفت. روزبه چشمی اگه نگیم بهترین بازیکن استقلال بوده، قطعاً یکی از بهترین ها بوده و کسی نمی تونه توانایی های فنی شو نادیده بگیره. مطمئناً روزبه دلش نمیخواد دفاع وسط بازی کنه. سرمربی این وظیفه رو بهش داده و روزبه هم تابع نظر سرمربی انجام وظیفه می کنه. اگه دست خودش باشه شاید خودشو بذاره رو نیمکت اما دفاع وسط بازی نکنه. بیاین منصف باشیم و واقع بین. اینکه سیدجلال دعوت نشده تقصیر روزبه نیست. اینکه حسینی دعوت نشده تقصیر بیرانوند نیست. اینکه وریا دعوت نشده تقصیر رامین رضاییان نیست. اینکه علیپور و کاوه دعوت نشدن تقصیر طارمی و سردار نیست. ما اگه تو جام جهانی بد نتیجه بگیریم و کیسه گل حریفامون بشیم، تبعات منفیش بیشتر از همه دامن کی روش رو میگیره و وجهه ی اونو خدشه دار می کنه. مطمئناً کی روش بیشتر از ما به فکر اعتبار و آبروشه و خودش میدونه در صورت نتیجه گیری منفی، اول خودش ضربه میبینه. چی میشه واسه یکبار هم که شده قیاس به کار نبریم. روزبه رو با سیدجلال قیاس نکنیم. رامین رو با وریا مقایسه نکنیم. قیاس باعث میشه هیچ چیزی قابل پذیرش نباشه.
پ ن: قبول دارم عدم دعوت از یک سری بازیکنا توجیه منطقی نداره، اما به نظر کی روش احترام بذاریم و برای بازیکنامون ارزش و احترام قائل بشیم تا بتونن بهترین عملکردشون رو داشته باشن.
