میهمانان دسته دسته خواهند آمد. با شور و شوق. ضیافتی بزرگ برپا خواهد شد، ضیافتی که میزبان ندارد! آرزوی هر میهمانی است که میزبانش این ها باشند، همیشه خندان، دوستانی واقعی، بزرگانی که بر بلندترین قله ها ایستادند. تلخ بود، تلخ، سخت و باورنکردنی. فیل بزرگ پایش را درست روی برگ های برنده اش گذاشت و سرش را زیر برف کرد و به خواب زمستانی رفت. ظالم ترین مربی تاریخ جام جهانی نیز نمی توانست این قدر بی تفاوت از کنار موج سواران بی نظیری چون کاکا و رونالدینیو بگذرد.
لوئیز فلیپه اسکولاری که سابقه هدایت تیم هایی چون تیم ملی پرتغال، باشگاه چلسی و بنیادکار ازبکستان را در کارنامه دارد در سپتامبر 2012 پس از دوسال حضور در پالمیراس از این تیم جدا شد تا بار دیگر سکان هدایت تیم ملی کشور را برعهده بگیرد. وی جایگزین مانو منزس شد. فیل بزرگ یک بار دیگر برگشته است تا درست همانند سال 2002 جام جهانی را در دستان خود لمس کند. اما آن روزها برزیل اسکولاری ستاره های بزرگی داشت: دیدا، کافو، روبرتو کارلوس، رونالدو، ریوالدو، جونینیو، کاکا و رونالدینیو.
کاکا و رونالدینیویی که تنها 20 و 22 سال سن داشتند! دو ستاره ای که بعدها دنیا را تکان دادند. امروز اسکولاری نشان داد یک مربی چگونه می تواند با بی تفاوبی آرزوها را در نطفه خفه کند و هواداران مشتاق را به گوشه های انزوا راهنمایی کند. تردیدی نیست کاکا و رونالدینیو دوران افت محسوسی را تجربه کرده اند اما کاکای 32 ساله ی این روزهای میلان درست به همان اندازه سال 2007 که توپ طلا را در دستان خود گرفت با طراوت بازی می کند. رونالدینیوی 34 ساله هنوز هم با توپ در مینیرو معجزه می کند. آن چه اسکولاری به آن نیاز خواهد داشت در جام جهانی تجربه است، برگ برنده ای که فیل بزرگ به راحتی آن را از دست داد.
رونالدینیو در سال 2012 توپ طلای برزیل را به خاطر عملکرد فوق العاده اش تصاحب می کند. اما این پایان ماجرا برای دوست داشتنی ترین جادوگر نبود. رونی سال 2013 را برای تمام طرفداران مینیرو به یک رویای ابدی تبدیل کرد. نمایش های فوق العاده وی سبب شد تا این باشگاه برای اولین بار در تاریخ خود فاتح جام لیبرتادورس شود. مینیرو پس از صعود از گروه، در مرحله های حذفی به ترتیب سائوپائولوی برزیل، تیخوآنای مکزیک و نیو اولد بویز آرژانتین را از پیش رو برداشت تا در فینال برابر اولیمپیای پاراگوئه قرار بگیرد. دیدار فینال به صورت دو بازی رفت و برگشت انجام می شد. مینیرو در بازی رفت در خانه حریف با دو گل مغلوب شد اما در بازی برگشت با همین نتیجه حریف را از پیش رو برداشت و در نهایت در ضربات پنالتی قهرمان جام لیبرتادورس شد. رونالدینیو با 4 گل و 7 پاس گل پررنگ ترین نقش را در قهرمانی نماینده برزیل برعهده داشت.
کاکا یک بار دیگر به میلان باز میگردد. به جایی که به آن تعلق داشت. از مرز سیصد بازی با پیراهن روسونری عبور می کند و یکصدمین گل خود را با هم تیمی هایش جشن می گیرد. بازوبند کاپیتانی را به دست می بندد اما...
اما جام جهانی رونالدینیو نخواهد داشت. کاکا نخواهد داشت. زوجی که در فینال جام کنفدراسیون های سال 2005 دو گل به آرژانتین زدند تا جام زرد بماند در جام جهانی میزبانی نخواهند کرد. برزیل دیگر دوست داشتنی نیست. زندگی می گذرد و قرار نیست کاکا و رونالدینیو تا ابد پیراهن زرد کشورشان را بر تن کنند اما این جام جهانی رویایی بود که خوابید، آرزویی بود که مرد، حتی اگر میزبان جام را در خانه نگه دارد.
