امروز تولدمه! امسال ب خاطر ی سری تصمیم های غلط و ندونم کاری نشستم پشت کنکور... تقریبا همه چیم نابود شد! روحی، روانی، جسمی...، خدا لعنت کنه باعث بانی این مرحله مزخرفو که بهترین قسمت های زندگی یه بچه رو از بین میبرن... در مجموع همه اون اتفاقات باعث شد تقریبا همه رفیقامو از دست بدم، یه دوره ای هم افسردگی گرفتم که هنوز دارم واسش قرص میخورم... لپ کلام این ک سر این اتفاقا امشب حتی یک نفر هم نبود تو زندگیم ک تولدمو بهم تبریک بگه! نمیدونم چ حسی داشته باشم، اصن آیا این ک کسی تولدتو تبریک بگه و تو خوشحال شی کار درستیه؟! یا ی چیز باطله؟ نمیدونم حقیقتا! اما امشب دیگه انقدر تنهام ک اومدم این پستو گذاشتم! از چسناله کردن و اینا بدم میاد اما هیچ وخت نزازین تو مرحله ای از زندگیتون انقدر تنها شین، سر هر چی که میخواد باشه!هیچ وقت تو زندگیم هم مراسم تولد نگرفتم، چون نه زیاد رفیق داشتم نه کلا استطاعت مالی اونطوری داشتیم! اما امروز 20سالم شده... میگن 20سن مهمیه! شاید فردا برم تنها بیرون و واسه اولین بار برای خودم تولد بگیرم...
تنهایی!
