صحبت از موفقیت تیمی که نیمی از بازیکنانش را ستاره های رئال مادرید و نیم دیگر را ستاره های بارسلونا و تیم های شهر منچستر تشكیل میدهند ،ساده به نظر میرسد اما دوست داشتن ماتادورها حتی ساده تر از این گونه صحبت هاست ،صحبت از اشتیاق ،جوانی و موفقیت های بین المللی است. شاید در نگاه اول اسم اسپانیا را با مادرید و بارسلون بشناسید ،ولی من به شما میگویم ورژن ۲۰۱۸ این تیم با لوپتگی ، پا را فراترگذاشته و ستاره های تیم های مطرح غیر لالیگایی را به روسیه میبرد ،حتی اگر آن ها جایی در ترکیب اولیه پیدا نکنند ،شما اگر طرفدار اسپانیا هم نباشید ،نمیتوانید به راحتی از ستاره های دوست داشتنی تیمتان چشم پوشی کنید ،شما نمیتوانید طرفدار چلسی باشید و نخواهيد سزار ازپلیکوئتا یک جام جهانی خوب را سپری کند ،نمیتوانید برای داويد دِخیا و داوید سیلوا شوق و ذوق نداشته باشید، اگر در شهر منچستر زندگی میکنید ،چگونه بایرنی باشید و نخواهيد دوباره تیاگوى خوش استايل را در روزهای خوش ببینید؟ گذشته از این ها انچه در دنیا مورد ستایش است ،فرصت به جوان تر ها برای تاریخ سازیست ،این که مربی جوان لاروخا به بازیکنانی چون اسنسیو ،رودریگو و اودریزولا میدان میدهد و به خاطرشان خط قرمز روی نام برخی بازيکنان ، که تجربه ی بین المللی بیشتری دارند مثل سرخى روبرتو ، آلوارو موراتا و سسك فابرگاس ميزند ،اين نشان دهنده ی شجاعت لوپتگى است ، اینگونه شایسته سالاری ،برخلاف اکثر تیم های مدعی ، در گذشته و حال ،باعث میشود که لاروخا حتی از قبل هم دوست داشتنی تر و همدل تر شود، چی چیزی زیبا تر از تماشای گل زیبای اودریوزولا در برابر سوئیس؟ ! حتی درون دروازه علیرغم اینکه میدانیم در تمام مسابقات دخیا فیکس خواهد بود ،حضور کپا بالاتر از دروزابانانی چون سرخيو آسنخو ،انتوني آدان ،سرخيو ریکو و علی الخصوص ایکر کاسیاس بزرگ نشان دهنده عطش لوپتگی برای جوان سازی اسپانیاست ،چرا كه از لحاظ فني و فرمي كه در طول فصل در آن قرار داشتند ، برتری چندانی نمیتوان به كپا آريزابالاگا داد. لاروخا ستارگان بزرگى براى فتح جام در روسيه دارد ، اما جلو تر از آنها ستارگان كم نام و نشان ترى براى فتح قلب ها دارد ،كه اگر مجبور شود بهشان تكيه كند نا اميدمان نميكنند... اسپانیا را دوست داریم به خاطر ناچو ها و لوكاس وازكز ها... به خاطر آزپیلی ها بخاطر اودریوزولا ها و بخاطر کپا ها... به خاطر بازیکنان زحمت کش و بی ادعایش... بخاطر بزرگی آندرس اینستا که حتی اگر یک نیمه بازی کند میتواند بهترین بازیکن میدان شود... به خاطر کاپیتان راموسش ، که یک لحظه دست از تلاش برای موفقیت برنمیدارد... به خاطر داوید دخیایی که هرگز ان طور که باید مورد تحسین قرار نمیگیرد... به خاطر اشک های کارواخال که شرایطش حتی بدتر از دخیا پیش رفته... به خاطر یاگو اسپاس که شایستگی حضور در روسیه را ثابت کرده... به خاطر تک تک این ۲۳ نفر که شایسته تشویق های بیشتری هستند دوستش داریم... اسپانيا براى آنهايى كه قلبى به رنگ قرمز دارند..