اختصاصی طرفداری - صرف نظر از اینکه حضور بیشترِ بازیکنانمان در تیم های اروپایی یک اتفاق مثبت تلقی می شود، اما از نظر باشگاهی با مشکلات مختلفی مواجه شده ایم.
در چنین شرایطی ثبات و برنامه ریزی، عملا غیرممکن است. همانطور که پیش تر عنوان شد، ضروری است باشگاه هایمان ثبات بیشتری به لحاظ ابزاری داشته باشند و یکی از مواردی که این قضیه را مختل می کند، لژیونر شدنِ ناگهانی ستارگانمان است. از سوی دیگر به لحاظ مالی نیز آن طور که باید و شاید درآمدزایی از این طریق صورت نمی گیرد.
در روزهای اخیر شاهد پیوستن علی قلی زاده و امید نورافکن به تیم شارلوای بلژیک بودیم. این انتقال ها در شرایطی انجام گرفت که قرارداد باشگاه های ایرانی با این بازیکنان، به دور از حرفه ای گری بود. رقم ناچیز 50 هزار دلاری جوابگوی پرورش بازیکنی همچون نورافکن برای استقلال نیست و در سوی مقابل سایپا نیز همین شرایط را تجربه کرد. وقتی پای صحبتِ مدیرانمان بنشینیم، همگی با اتفاق نظر بازیکنان را در شکل گیری این شرایط مقصر می دانند و عنوان می کنند اگر قرارداد بدین شکل نبود، بازیکن با ما قرارداد نمی بست. طبیعتا اگر تمامی باشگاه ها با خواسته های غیرمنطقی بازیکنان کنار نیایند، آن گاه بازیکنان مجبور به بستنِ قراردادهای حرفه ای می شوند و برای رسیدن به این هدف، ابتدا باید باشگاه هایمان برنامه های طولانی مدت را به جرقه های کوتاه مدت، ترجیح دهند.
این قضیه از گذشته نیز وجود داشته؛ به عنوان مثال در انتقالِ کاوه رضایی نیز هیچ سودی به استقلال نرسید و حالا شاهد آن هستیم که تیمهایی همچون اندرلخت حاضر به پرداخت رقم های سنگینی به شارلوا هستند تا رضایی را جذب کنند.
مسلما اگر این قضیه اصلاح نشود در آینده اوضاع بحرانی تر نیز خواهد شد. اکنون مجید حسینی نیز شرایط مشابهی دارد و وی نیز می تواند به راحتی از جمع آبی ها جدا شود. این قضیه مختصِ یک یا دو باشگاه نیست و تمامی تیم هایمان باید تجدید نظری در نحوه قرارداد بستن های خود داشته باشند.
در هر صورت باشگاه های ایرانی عموما بازیکنانشان را بدون هیچ سودی به تیم های اروپایی واگذار می کنند، در صورتی که می توان رقم های قابل ملاحظه ای را از این طریق درآمدزایی کرد، همانطور که سایر تیم های اروپایی و یا حتی آسیایی، با بستن قراردادهای حرفه ای، از این نقل و انتقالات به عنوان یک منبع درآمد استفاده می کنند.