طرفداری- نسل طلایی فوتبال انگلستان در هزاره جدید که از حضور فرانک لمپارد و استیون جرارد در خط میانی سود می‌برد، هیچوقت نتوانست به عنوانی شایسته دست یابد. سیستم 2-4-4 مورد استفاده اسون گوران اریکسون در آن زمان، مورد انتقاد فرانکی قرار گرفت. 

به گزارش دیلی میل، لمپارد در برنامه‌ای تحلیلی گفت:

اگر من جای مربیان بودم از سه هافبک به جای دو نفر که من و جرارد باشیم، استفاده می‌کردم. احتمالا به کسی مانند اوون هارگریوز، مایکل کریک یا پل اسکولز نیز بازی می‌دادم. انگلستان در دوره من همواره تنها یک مهاجم بزرگ داشت؛ مایکل اوون یا وین رونی. آن‌ها را با بازیکنانی مانند پیتر کراوچ یا امیل هسکی به زمین می‌فرستادند. کار ساده‌ای برای انجام بود. همینطور می‌شد از بازیکنان کناری خواست که بیشتر به خط میانی کمک کنند. همیشه ما دو نفر میان چند بازیکن حریف گیر می‌افتادیم؛ برای مثال مقابل پنج هافبک سطح بالای اسپانیا. شانسی نداشتیم، هرچقدر که تلاش می‌کردیم فایده نداشت. برای جلو رفتن به تضمین و آزادی عمل نیاز داشتیم. در کنار استیون هیچوقت این آزادی را نداشتیم. بدترین چیز در فوتبال تردید است. هر بار که می‌خواستیم حرکتی کنیم، باید اول از جایی که دیگری ایستاده مطمئن می‌شدیم. این تعلل باعث می‌شد در زمان درست به جایی که باید نرسیم. انتخاب مشخصی وجود داشت که مربیان به سمتش نرفتند. اسون در یورو 2004 سعی کرد 2-4-4 الماس را به کار بگیرد اما کسی نمی‌خواست در ضلع دفاعیِ خط میانی باشد. کاپلو روی مسئولیت‌های دفاعی ما کار کرد. دائما باید حواسمان به جایی که باید می‌بودیم باشد. اینطور زیاد نمی‌توانستیم جلو برویم. شکست دادن ما در آن شرایط سخت بود اما چه می‌شد اگر به جای امیل هسکی، مثلا گرت بری به زمین می‌آمد؟ رونی توانایی اینکه مهاجم تنها باشد را داشت اما کاپلو مردِ 2-4-4 بود و کسی به او نگفت چیز دیگری را امتحان کند.