هافبک هجومی (Attacking Midfielder)
هافبک هجومی یا ترکوارتیستا نام بازیکنی است که پشت سر مهاجم و جلوتر از هافبکهای میانی بازی میکند. واژه Trequartista به ایتالیایی به معنی «سه چهارم است. ترکوآرتیستا هافبک خلاق و پا به توپ و سریعی است که پشت مهاجمان وظیفه برهم زدن نظم خط دفاعی حریف، ایجاد شکاف در لایههای دفاعی، موقعیت سازی و گل زنی را دارد. یک هافبک هجومی که توامان هم مهاجم است هم هافبک، هم گل زن است هم بازیساز، هم پابه توپ است هم شوت زن، یک زین الدین زیدان، یک کاکا، یک دیبالا پشت سر ماندژوکیچ و هیگواین. کریستین بروکی درباره ترکوارتیستا میگوید: «آنها رابط بین خط میانی و حمله هستند»؛ تراکوارتیستا به لحاظ فیزیکی بازیکن تنومندی و بلند قامتی نیست و نقطه قوت هافبکهای هجومی قدرت بدنی و میزان دوندگی آنها نیست، نقطه اتکای آنها مهارت و تسلط خوبی است که بر روی توپ دارند. ضربات آنها به توپ برای تغییر مسیر و جا گذاشتن حریف ریز است. هافبکهای هجومی بازیکنانی با حرکت ماژور نیستند (Major Movement)، آنها اصطلاحا بازیکنانی با حرکات ظریف و حساب شده هستند که ضربههای متعدد و ریزی به توپ میزنند. این قابلیت به آنها این امکان را میدهد تا با ظرافت حرکت کنند و از فضاهای تنگ و احاطه بازیکنان حریف رهایی یابند. هافبکهای هجومی ایجاد کننده موج اول حمله هستند، توپهای اول را به عمق و عرض میفرستند و همواره ابتکار عمل را در دست دارند. با هوش بالا و قدرت طبقه بندی خود، گزینههای ارسال توپ را در کسری از ثانیه پردازش میکنند و بدون درنگ ضربه میزنند. زمانی که تیم در فاز هجومی قرار دارد، هافبک هجومی با برهم زدن نظم دفاعی از طریق خارج کردن مدافعان از جریان بازی بوسیله ارسال پاس در عمق، حرکات ترکیبی و حرکات عرضی موقعیت شوت زنی و رها سازی مهاجم خودی را فراهم میکند.
از بازیکنان شاخص در این پست که در جلوی هافبک میانی خودی و پشت زوج مهاجم یا تک مهاجم بازی میکرد، میشل پلاتینی است. میشل پلاتینی در یوونتوس دهه ۸۰ میدرخشید. بازیکن سیال شماره ۱۰ که پشت زوج مهاجم یوونتوس حریفان را از پادر میآورد و سه بار توپ طلای فرانس فوتبال را برد. در فوتبال گاهی شماره ۱۰ و مهاجم دوم یکی هستند، اما گاهی با ترکوآرتیستا متفاوت است. تفکیک مهاجم سایه (مهاجم دوم) با تراکوآرتیسا به نحوه عملکرد آنها در زمین بر میگردد. عمده تفاوت این دو پست این است که ترکوارتیستا برای حمل و پخش توپ به عقب بر میگردد و فاصله خط میانی و پشت محوطه جریمه حریف را با توپ طی میکند، اما مهاجم سایه توسط دیگر بازیکنان تغذیه میشود و در پشت محوطه صاحب توپ شده و در این منطقه بازی خود را انجام میدهد.
زیدان
هر وقت بخواهم برای کسی مثال بزنم که یک ستاره در دنیای فوتبال چطور میتواند یک نفره تیمش را پیروز از زمین خارج کند، چند مثال بیشتر ندارم، یکی از بهترین مثالها زین الدین زیدان است؛ از درخشان ترین بازیهای زیدان، بازی در برابر تیم ملی برزیل در جام جهانی ۲۰۰۶ است. ستارهای تمام نشدنی، در اوج پختگی رهبر میانه میدان است، بازی به بازی در جام بهتر میشود اما بهترین و چشم نوازترین نمایش او برابر سلسائو است. صاحبان ژوگوبونیتو در تمام طول بازی شاهد هنرنمایی او هستند که همزمان دو بازیکن برزیلی را در بازپس گیری توپ ناکام میگذارد و در چند لحظه از دست آنها میگریزد. سالهای بازی زیدان پر است از گلهای به یاد ماندنی، پر است از لحظات استثنایی فوتبال. یک بار در توصیف اریک کانتونا نوشتم دنیا برای هر نسل یک کانتونا به فوتبال بدهکار است اما باید اعتراف کنم حقیقت این است که دنیا برای هر نسل یک زیدان به فوتبال بدهکار است. اهمیت زیدان در فوتبال به خاطر دریبلهای معروفش، گلها و یا حرکات پا به توپ او نیست، اهمیت زیدان در فوتبال به کامل بودن اوست. با سر و با پا گل میزند، بازیکن دو پایی است، خلاق است، قدرت حمل توپ فوقالعادهای دارد و در یک کلمه یک بازیکن کامل است. دشام درباره او گفت: «هروقت در میانه میدان نمیدانستیم با توپ چکار کنیم آن را به زیدان میدادیم؛ زیدان به خوبی میدانست با توپ چکار کند.» رقص سیال توپ بین دوپای زیدان و حرکات او در میدان از تماشاییترین صحنههای فوتبال بوده و هست. همیشه حس دوگانهای به او داشتم، از یک سو ستاره تیم رقیب بود و از سوی دیگر لذت نابی از فوتبال بود که به من هدیه میداد؛ بدون تعارف بگویم دلم برای نمایشهای زیدان در فوتبال تنگ شده و چقدر خوشحالم که بدل به مربی موفقی شده است.
رونالدینیو
مردی زشت با لبخندی دوست داشتنی. جادوگر جاودانه دنیای فوتبال؛ در باب او میتوان فقط یک جمله گفت تا حجت را تمام کند «بازیکنی که حریف هم او را ایستاده تشویق میکند». جهنم سانتیاگو برنابئو جایی است که حتی رونالدوی پرتغالی با اینهمه افتخار آفرینی و رکوردهای بی نظیر از گزند هو شدن توسط هواداران لوس بلانکوس در امان نمیماند اما یک نفر هست که در آن ورزشگاه ایستاده تشویق شد. شاید باورش سخت باشد اما بازیکنی که تشویق شد ستاره تیم حریف بود، ستاره بی بدیل تیم دشمن در آن شب رویایی آنقدر بی نظیر و شگفت انگیز بود که هر عکس العملی جز ایستادن و دست زدن بی احترامی به نمایشی بود که به همه هدیه داد. اگر فکر میکنید راموس یکی از بهترین مدافعان دنیا است فیلم بازی ال کلاسیکوی سال ۲۰۰۵ را ببینید، اگر فکر میکنید گتوزو (معروف به کرگدن) یکی از بهترین هافبکهای دفاعی دنیا است که خیلی از بازیکنها از نزدیک شدن به او هراس دارند، فیلم بازی بارسلونا و میلان در لیگ قهرمانان اروپا را ببینید. اگر فکر میکنید چلسی مورینیو با اتوبوسی که جلوی دروازه پارک میکرد، دژ نفوذ ناپذیر فوتبال عصر ما بود، نبرد بارسلونا و چلسی را در لیگ قهرمانان اروپا مرور کنید. اگر فکر میکنید تکنیکهای فردی و دریبلهای کشویی و سرپا متعلق به بازیهای کامپیوتری و فوتبالهای دورهمی در سالن است، بازی بارسلونا و اتلتیک بیلبائو را ببینید. نقطه اشتراک همه این مثالها، «رونالدینیو»، جادوگر جاودانه فوتبال است و اگر فکر میکنید برای گرفتن توپ از یک نفر، سه بازیکن کافی است به ویدئو زیر نگاه کنید. او بازیکنی است که با لبخندی بر لب توپ را از بین پاهای مدافع رد میکند و درحالی که به سمت راست نگاه میکند پاسی را در عمق سمت چپ ارسال میکند
یادداشتی از پویان جاویدان با اندکی تغییر
