طرفداری - کریستیانو رونالدو عصبانی است. خیلی عصبانی؛ مطمئنا او در هنگام مصاحبه اش پس از فینال کیف، کار نادرستی انجام داد اما این باعث نمی شود مجرم باشد و رئال مادرید یک کار نادرست تر انجام دهد و ستاره اصلی اش را از دست بدهد.
اگر کریستیانو، رئال مادرید را ترک کند که این اتفاق ممکن است، بازیکن مسئول نیست بلکه باشگاه مسئول است. مدیریت قابل بحث آنها در مقابل بازیکنی که رئال مادرید را وارد دومین عصر طلایی تاریخ خود کرد، باید مورد سرزنش قرار بگیرد.
اخیرا مشخص شد رونالدو از چندین ماه پیش قصد جدایی داشته است. این در حالی است که با خانواده اش با رضایت کامل در مادرید زندگی می کنند و خودش می داند در هیچ تیمی مانند رئال مادرید نمی تواند افتخار کسب کند و با این حال او آماده می شود هوادارانی را که عاشقش هستند، ترک کند.
بارسلونا بارها با لیونل مسی برای تمدید قرارداد و افزایش دستمزد، توافق کرده است. تقریبا هر فصل این اتفاق افتاده است. دلیلش این است که در طول عمر تنها یک بار چنین بازیکنی ظهور می کند و قوانین معمولی در مورد او حکم نمی کنند. همین جریان در مورد کریستیانو هم صادق است. رونالدو در رئال مادرید در بازاری که با انتقال نیمار روز به روز افسار گسیخته تر می شود، احساس ارزشمند بودن را ندارد.
طبیعتا، رئال مادرید به عنوان باشگاه، از هر بازیکنی بزرگتر است. در چنین شرایطی همیشه همین جمله گفته می شود اما این باعث نمی شود چشممان را بر روی حقیقت ببندیم. رونالدو در آخرین تمدید قراردادش، همچنان دستمزدی کمتر از اسکار و لاوتزی در سوپرلیگ چین دریافت می کند و بعد گفته می شود رئال مادرید در پیشنهاد جدیدش، دستمزد او را چندان افزایش نخواهد داد و به قول خودش عمل نمی کند. ارائه یک قرارداد خوب و رضایت بخش برای بازنشسته شدن او در رئال مادرید کاملا عادلانه به نظر می رسد. آن هم در حالی که مادریدی ها قصد دارند با رقمی نجومی نیمار را خریداری کنند و کمبودی از نظر بودجه حس نمی کنند.
و اگر راکیتیچ، همانطور که به مارکا گفت، از جدایی رونالدو از رئال مادرید خوشحال می شود، چرا باشگاه باید رقبا را خوشحال کند؟