در این بخش از آشنایی با استادیوم های مهم ایتالیا، سری به ورزشگاه خانگی دو تیم مطرح آ اس رم و لاتزیو میزنیم.
ساخت استادیوم در سال 1892 آغاز و طبقه اول آن در سال 1932 تکمیل شد اما عملیات ساخت طبقهی دوم، به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم متوقف شد و در دسامبر سال 1950 مجددا از سر گرفته شد.
ورزشگاه المپیک رم به رسما در می سال 1953 با یک بازی بین تیمهای ملی ایتالیا و مجارستان افتتاح شد؛ در آن زمان ظرفیت آن 100000 نفر بود.
استادیوم المپیک به عنوان استادیوم اصلی برای المپیک 1960 انتخاب شد و پس از این انتخاب، محل ایستادن در ورزشگاه به صندلی تبدیل و ظرفیت آن هم به 53000 نفر کاهش یافت.
هشت سال بعد، استادیوم المپیکو به عنوان محل اصلی مسابقات قهرمانی یورو 1968 مطرح شد و میزبان بازی رده بندی و بازی فینال بین ایتالیا و یوگسلاوی بود.
استادیوم المپیک تا زمانی که به عنوان محل برگزاری مسابقات قهرمانی اروپا در سال 1980 انتخاب شود، بدون تغییر باقی ماند و میزبان سه بازی گروهی و فینال بین آلمان غربی و بلژیک بود. در همین سالها، ورزشگاه میزبان دو فینال جام اروپایی نیز بود؛ یکی در سال 1977 بین لیورپول و بورسیا مونشن گلادباخ و دومی در سال 1984 بین لیورپول و آلمان غربی.
زمانی که ایتالیا به عنوان میزبان جام جهانی 1990 برگزیده شد، کاملا واضح بود که ورزشگاه به یک بازسازی اساسی نیاز دارد.
جایگاه های تماشاچیان به زمین نزدیک تر شدند و استادیوم با یک سقف مجهز تر شد، تغییرات نهایتا منجر به افزایش ظرفیت استادیوم به 74000 صندلی شد.
در طول جام جهانی، استادیوم میزبان هر سه بازی گروهی ایتالیا، بازی یک شانزدهم ایتالیا و یک چهارم نهایی و بازی فینال بین آلمان و آرژانتین بود. در سالهای بعد هم میزبان دو فینال جام باشگاههای اروپا بود، اولی در سال 1996 بین یوونتوس و آژاکس و دیگری در سال 2009 بین بارسلونا و منچستر یونایتد.
در سال 2007 نیز استادیوم مورد بازسازی قرار گرفت.
در اواسط دههی 2000، لاتزیو تصمیم گرفت به یک استادیوم جدید نقل مکان کند، اما این تصمیم عملی نشد.
