بالاخره بمبی که منتظرش بودیم ترکید. از 31 می که زیدان نیمکت رئال را در فاصله دو سال تا اتمام قراردادش ترک کرد منتظر این لحظه بودیم. جولن لوپتگی انتخاب شد. صاحب مربی شدیم.بالاخره رئالی ها نفس راحت کشیدند. با گذر زمان و بدون اعلام خبر در مورد آینده مدافع عنوان قهرمانی اروپا هر روز نگران تر می شدیم. بدیدون مربی نمی توان زندگی کرد. در مورد زمان اعلام این انتخاب بحث وجود دارد چرا که برخی می گویند که بهتر بود بعد از جام جهانی الام می شد اما به خاطر این تصمیم فقط می توانم به باشگاه تبریک بگویم.
لوپتگی را به خاطر همه چیزش دوست دارم. تفکرش، روش هایش، صخیتش، قدرت رهبری اش، توان تلاشش، مدیریت رختکن، توانایی بازی خوانی قبل از انتخاب ترکیب، توانایی ایجاد تعهد در بازیکنان، هوش حسی که در رختکن دارد که او را به چشم یک قهرمان می بینند، خلاقیت فوتبالی و رئالی بودنش و همچنان رابطه خوبش با ستارگان (راموس، کارواخال، ایسکو و خود رونالدو در روسیه در حال جشن گرفتن این خبر هستند). او با فلسفه رئال آشناست.
لوپتگی قرار نیست که سایه بلند زیدان را از سر تیم بردارد. می داند که حتی برابری با این رکورد هم تقریبا غیرممکن است چه برسد سبقت گرفتن از آن. جولن مربی ایست که خیلی چیزها به سودش است. او از گوشه گوشه این خانه نمی ترسد. چالش تیم ملی اسپانیا هیجان انگیز است اما مسلما رئال بزرگترین چالش برا یاوست و طبیعی است که آن را بپذیرد. جولن، فقط می توانم برایت ارزوی موفقیت کنم. تو لایق فرصت هستی. اول اسپانیا باید قهرمان جام جهانی شود و بعد نوبت ماست. قهرمانی جام جهانی بهترین کارت معارفه جولن در برنابئو خواهد بود. به خانه ات خوش آمدی مربی.
