طرفداری-ادی هاو به عنوان بازیکنی کم نام و نشان بیش از 200 بازی با پیراهن بورنموث به میدان رفت. مردی که شاید نتوانست در قامت بازیکن تفاوت چندانی در تیم دوران کودکی خود ایجاد کند، اما حالا و به عنوان یک سرمربی کاری بزرگ را انجام داد. بورنموث منطقه ای بندرنشین در جنوب انگلیس است. جایی که شاید روزگاری به خاطر زندگی شبانه و مبادلات کالا از آن یاد می شد حالا دارای یک تیم و هویت در لیگ برتر انگلیس است.
شروع فصل 2014/2015 برای بورنموث در چمپیونشیپ اما طعم دیگری داشت. مزه ای از اقتدار که به لطف مردی از دل خود باشگاه وجود آمده بود. ریشه انگلیسی تیم همراه با بازیکنان خارجی پراکنده از نقاط مختلف جهان تیمی یکدست و هم دل را پدید آورده بود. فوتبال بی ترس، هجومی، شناور و بازی با پاس کاری های سریع و زمینی از مشخصه های بازی بورنموث است. قهرمانی مقتدرانه بورنموث در چمپیونشیپ نگاه را به سمت آن برگرداند. هاو پس از قهرمانی، تقریبا با همان تیم به لیگ برتر آمد. بازیکنانی مانند چارلی دنیلز، آدام اسمیت، کالوم ویلسون و آرتور بوروک هسته اصلی تیم بودند که در باشگاه باقی ماندند. بورنموث در فصل اول خود تنها به ماندن در لیگ بسنده کرد. مشکل اصلی این تیم ضعف در کارهای دفاعی بود. جایی که آن ها بعد از زدن دو گل، خیلی سریع بازی را از دست می دادند و سردرگمی خاصی در آن ها وجود داشت.
هر چه بود فصل برای بورنموث به پایان رسید. ادی هاو بی تجربه حالا تفاوت های لیگ برتر و چمپیونشیپ را درک کرده بود. مهم ترین تغییر در فصل دوم بورنموث در لیگ برتر، استفاده از توان هافبک هایی مانند گاسلینگ، سورمن و ویلشر در حفظ توپ و بازیخوانی بیش تر داشت. مصدومیت شاید مهم ترین دلیلی بود که به بورنموث اجازه نداد تا سهمیه لیگ اروپا را کسب کند و فصل را در جایگاه نهم به پایان برساند. ادی هاو پس از پایان فصل و در مصاحبه ای گفت:
پیشرفت ما نسبت به فصل اول محسوس بود. این چیزی است که من و سران باشگاه به دنبال آن هستیم. قدمی رو به جلو برای باشگاه در هر مقطعی رضایت بخش است.
بورنموث در دو فصل اول حضورش در لیگ برتر کارهای بزرگی انجام داده بود. از متوقف کردن چلسی در استمفوردبریج گرفته تا نمایش هجومی و تماشاگر پسندانه مقابل منچستریونایتد و آرسنال. ادی هاو شاید تئوریسین بزرگی نباشد. اما چیزی که او را نسبت به دیگر سرمربی ها تمایز می دهد، نوع رفتار او با تماشاگران و بازیکنان تیم است. هاو همیشه جزوی از خانواده بورنموث بوده است. در خیابان قدم می زند و با مردم شهر به گفت و گو درباره تیم می پردازد. از بار انتقاد ها طفره نمی رود. همواره به دنبال توضیح شرایط برای دیگران است. همین موضوع است که افت مقطعی بورنموث در فصل سوم باعث نشد تا کسی به فکر اخراج او بیفتد. در فصل گذشته و به خصوص اواسط آن بورنموث یکی از کاندیداهای سقوط بود، اما باز ادی هاو بود که تیم را به رتبه 12 جدول رساند تا گیلاس ها به ثبات مناسبی در لیگ برتر رسیده باشند. بورنموث ادی هاو ستاره خاصی ندارد.
گاهی کالوم ویلسون، جاشوا کینگ،آیب یا فریزر ناجی تیم می شوند.تا به این جا در لیگ برتر، بورنموث با دو برد و یک تساوی جایگاه بسیار مناسبی در جدول رده بندی دارد. این فصل قطعا می توان برای آن ها شانس گرفتن سهمیه اروپایی را قائل بود. لقب بورنموث گیلاس ها است. به راستی گیلاس روی کیک بورنموث چه کسی است؟
