طرفداری - لوکا مودریچ، ستاره کروات رئال مادرید و فاتح توپ طلای سال 2018 دنیا از مسیری که طی کرد تا بر بام فوتبال بایستد، میگوید.
لوکیتا در 32 سالگی ارزشمندترین جایزه فردی دنیای فوتبال را کسب کرد. طبق معمول هر ساله، فرانس فوتبال مصاحبهای اختصاصی با برنده این جایزه ترتیب میدهد. در ادامه حرفهای مودریچ را به نقل از مارکا ملاحظه میکنید:
اولین عنوانم را به یاد دارم. 15 سالم بود. به طور قرضی از دیناموزاگرب در زیرینسکی بازی میکردم. آن فصل هواداران مرا بهترین بازیکن تیم انتخاب کردند. خیلی جوان بودم و این اولین جایزه فردیام بود. اصطلاحی است که میگوید: بهترین چیزها هیچ وقت آسان به دست نمیآیند. من به این جمله باور دارم. در تمام طول زندگی همیشه برای رسیدن به اهدافم، سختی کشیدم و تلاش کردم. مسیر آسانی نبود ولی آن را طی کردم و به توپ طلا رسیدم.
جوان که بودم، برخی تیمها حاضر به خرید قرضی من هم نبودند ولی هرگز به خودم شک نداشتم. در 18 سالگی فکر نمیکردم به این سطح برسم اما همیشه رویایم بازی برای یک تیم بزرگ بود. زمانی که ونگر از خرید من منصرف شد، آن را یک مانع دیگر در مسیر فرض کردم. بالاخره او در آن زمان عقیده دیگری نسبت به من داشت. ضعف بدنی؟ از این لحاظ حس نمیکنم نسبت به دیگر بازیکنان کم و کاستی داشته باشم یا ضعیفتر باشم. از چیزی که تصور میکنید، قویتر هستم. از برخورد و رقابت با هیچ بازیکنی هراسی ندارم.
فکر نمیکردی با شکست در فینال جام جهانی شانست برای توپ طلا را از دست دادی؟ نه. اجازه دادم بقیه تصمیم بگیرند ولی فکر نمیکنم یک بازی سرنوشت توپ طلا را عوض کند. انکار نمیکنم که بعد از فینال جام جهانی آنقدر ناراحت بودم که اصلا به توپ طلا فکر نمیکردم. ولی آن ناراحتی به محض رسیدن به کرواسی به لذت تبدیل شد. وقتی مردم را در خیابان دیدیم، این احساس را داشتیم که انگار قهرمان جهان شدهایم.
مسی و رونالدو؟ در تاریخ فوتبال ثبت خواهد شد که یک بازیکن کروات به عنوان نماینده کشوری کوچک، پس از مسی و کریستیانو توپ طلا را برد. دو بازیکنی که در سطحی دیگر هستند. هیچ کس این حق را ندارد که خودش را با آنها مقایسه کند. رونالدو و مسی بهترینهای تاریخ این رشته هستند. پشت سر آنها قرار گرفتن شگفت انگیز است. حتی برای یک ثانیه هم فکر نمیکنم که این - فتح توپ طلا - برای آنها تمام شده است.
مقایسه با کرایوف؟ این نهایت افتخار است. کرایوف بازیکنی معرکه و مربیای فوق العاده بود. شماره 14 تاتنهام و تیم ملی را به افتخار کرایوف انتخاب کردم. و البته چون شماره 10 در دسترس نبود! الگوهایم؟ به عنوان یک بازیکن و یک فرد، بوبان. من 13 سال داشتم که او کرواسی را به نیمه نهایی جام جهانی 1998 رساند. آن زمان دوباره به فرانسه باختیم. بوبان برای من حکم یک منبع الهام را دارد. یک روز در تاتنهام که بودم پیامی دریافت کردم که نوشته بود: اگر میخواهی، میتوانی با من تماس بگیری. امضا، بوبان. اول فکر کردم یکی از دوستانم شوخی کرده است. تماس گرفتم و دیدم بوبان است! حرف زدن با او به لحاظ روحی مرا غرق کرد چون با کسی حرف میزدم که همیشه به خاطر سادگی و یکدست بودن، تحسینش میکردم.
پست بازی؟ هافبک هستم که زیاد مثل یک شماره 10 به محوطه نفوذ نمیکنم. عاشق انتقال توپ از خط دفاع به خط حمله هستم، عاشق اینکه حس کنم رهبر تیمم. مثل پیرلو؟ دقیقا. گرچه بعضی مربیان پستی هجومیتر به من میدادند و برخی در سمت چپ و راست از من بازی میگرفتند اما خودم دوست دارم در مرکز زمین باشم. از پست بازی کنونیام در مادرید راضی هستم. کمی معطوف به سمت راست بازی میکنم ولی تغییر پست زیادی در تیم داریم. در فوتبال امروزی نمیتوانید فقط به حمله کردن فکر کنید. به جز مسی و رونالدو، بقیه باید در دفاع هم مشارکت کنند.
چرا مثل بقیه از اینستاگرام استفاده نمیکنی لوکا؟ حساب کاربری دارم اما فقط عکسهای فوتبالی در آن آپلود میکنم آن هم وقتی بازی مهم یا جامی برده باشیم. من این طور هستم. یک زندگی معمولی مثل بقیه دارم. صبح از خواب بیدار میشوم، به تمرینات میروم، فرزندانم را به مدرسه میبرم، هر روز در والدیباس هستم و خیلی دیر کمپ تمرینی را ترک میکنم. وقتی به خانه برمیگردم، دنبال بچههایم میگردم تا با آنها بازی کنم. در کنار همسرم فیلم میبینیم. اتاق سینمای کوچکی در خانه داریم. به رستوران میروم؛ آهنگهای خوانندگان کروات را گوش میکنم و این خاصیت عجیب و غریب ژنتیکی را دارم که هر چه دوست دارم میخورم ولی چاق نمیشوم!
خودم را شخصی معمولی میبینم و سعی میکنم همین طور رفتار کنم. حس میکنم مردم هم مرا به همین چشم نگاه میکنند، فردی متواضع. و یک چیز خواهم گفت: خوشحالم که یک فرد معمولی هم میتواند توپ طلا را ببرد! این جایزه را در روزهای ابتدایی در اتاق خوابم میگذارم تا هر روز که از خواب بیدار میشوم، ببینم که این اتفاقات رویا نبوده و واقعا توپ طلا را بردهام. بعدا دنبال یک جای به خصوص برای آن میگردم. افتخارات دیگری هم کسب کردهام ولی این یکی خیلی خاص است.