طرفداری- فراتر از چند عکس، اکنون آمار و ارقام نشان می دهد که هر دو تیم رئال مادرید افسانه ای دی استفانو و تیم جاری (از سال 2009 که کهکشانی های دو با آمدن فلورنتینو پرز شکل گرفت) توانسته اند 17 جام را به موزه افتخارات باشگاه اضافه کنند.
به گزارش مارکا، آن تیم افسانه ای از بازیکنانی مانند دی استفانو، خنتو، سانتاماریا، زاراگا، مونز، پوشکاش تشکیل می شد و ترکیب این تیم که شامل راموس، مارسلو، مودریچ، کروس، کریستیانو رونالدو و بنزما می شود. رفتن رونالدو و زیزو به معنی پایان دوره کسب افتخار برای مادرید نبود. هر چند که این تیم در دیدار سوپر جام اروپا مقابل رقیب هم شهری خود شکست خوردند، اما قهرمانی در جام باشگاه های جهان در ابوظبی مهر تاییدی بر کیفیت تیم کنونی سفید های مادرید بود و برای سومین سال متوالی، دوگانه قهرمانی اروپا و جهان را کسب کردند. این موفقیت ها یک روزه نیست و دهه ها پیش شروع شد، با یک اتفاق خاص، آمدن آلفردو دی استفانو در سال 1953که یکی از بهترین فوتبالیست های تمام دوران باشگاه به شمار می رود. یک تیم قابل احترام، یک باشگاه در دستان برنابئو که در سال 1947 یکی از بزرگ ترین استادیوم های جهان را ساخت.
همه چیز با آمدن دی استفانو تغییر کرد، تیم اولین جام باشگاه های اروپا را کسب کرد. (با وجود آن که فرمت اولیه جام باشگاه های اروپا بود) در حالی که در لیگ داخلی با تیم های بارسلونا، بیلبائو، اتلتیکو مادرید رقابت داشت، اولین دوره از جام باشگاه های اروپا در فصل 1956-1955 را کسب کرد. اکنون و با گذشت هفت دهه از آن می توان گفت که جام باشگاه های اروپا که اکنون به نام لیگ قهرمانان است، تورنمنتی است که به هویت رئال مادرید به عنوان یک باشگاه معنا می بخشد. سند اولیه آن باید در نیمه دوم دهه 50 میلادی که دوران باشکوه برای مادرید رقم خورد و آن ها 5 قهرمانی متوالی در بازی های اروپایی کسب کردند. در سال 1960، آن ها با نتیجه 7-3 تیم فرانکفورت را شکست دادند و چند ماه بعد با شکست پنارول، اولین جام بین قاره ای تاریخ را کسب کردند. 6 سال بعد آن ها توانستند ششمین جام اروپایی خود را در سال 1966 کسب کنند.
سپس دوران سخت رئال مادرید شروع شد و 32 سال نا امیدی، آرزو های بر باد رفته، و بی جامی برای مادرید سپری شد. زمان زیادی گذشت تا این که در ورزشگاه آمستردام هلند در تاریخ 20 می 1998 موفق به کسب جام شد. گل میاتوویچ، یکی از مشهورترین بازیکنان تاریخ باشگاه، افتخار را به مادرید بازگرداند. بعد از این هفت قهرمانی، دو جام دیگر در فاصله زمانی 5 سال به دست آمد که دوران مدرن باشگاه با بازیکنانی مانند رائول، هیرو، ردوندو، سانچز، زیدان و یا گوتی آغاز شد. آن ها فصل جدیدی از تاریخ رئال مادرید را نوشتند.
سال 2009 فرا رسید و فلورنتینو پرز و کریستیانو رونالدو آمدند. این روند آهسته طی شد مانند بسیاری از چیزهای دیگر در فوتبال. سرخیو راموس شادی را به قلب مادریدی ها هدیه داد و دهمین قهرمانی اروپایی رئال مادرید به دست آمد. از آن زمان تاکنون، تنها یوونتوس با موراتا توانست جلوی رئال مادرید را در اروپا بگیرد. یازدهین جام در میلان و دوباره مقابل رقیب هم شهری یعنی اتلتیکو مادرید، دوازدهین جام در کاردیف مقابل یوونتوس و سیزدهمین جام در کیف با گل فوق العاده بیل به لیورپول. به دنبال هر 4 قهرمانی در اروپا، قهرمانی در جام باشگاه های جهان به ارمغان آمد. (سن لورنزو، کاشیما، گرمیو و العین) و با 3 سوپر جام اروپا همراه شد. دو قهرمانی در لالیگا و دو قهرمانی کوپا دل ری، دوران طلایی 2018-2009 را درخشان تر کرد و تیم کنونی رئال مادرید را در اوج تاریخ افسانه ای باشگاه قرار می دهد. تاریخی که با قهرمانی در پاریس (1956) آغاز شد و روز یک شنبه به ابوظبی رسید و این داستان ادامه دارد...