طرفداری | هفته هشتم جدول عملکردی لیگ برتر انگلیس، به روایت اتلتیک، تصویری متفاوت از جدول رسمی ارائه می‌دهد؛ رتبه‌بندی‌ای که نه فقط بر پایه نتیجه، بلکه بر اساس کیفیت نمایش هر تیم در آخرین بازی‌اش تنظیم شده و از رتبه ۱ تا ۲۰، هر هفته می‌تواند کاملاً زیر و رو شود.
این فهرست به جدول رسمی فصل ۲۷-۲۰۲۶ لیگ برتر مربوط نیست و با شروع هر هفته از نو ساخته می‌شود. پس از هفت هفته قبلی و تماشای ۶۳۰۰ دقیقه فوتبال لیگ برتر توسط استو جیمز، این بار تمرکز روی چند نمایش شاخص بود: برد لیورپول برابر برایتون، پیروزی کم‌سابقه تاتنهام در خانه چلسی، شکست رکورد صددرصدی منچسترسیتی در ویلا پارک، و فروپاشی منچستریونایتد مقابل بورنموث.
۱. لیورپول
لیورپول که هفته گذشته در رتبه هشتم این جدول بود، این بار صدرنشین شد. به نظر می‌رسد هزینه ۴۰۰ میلیون پوندی، معادل ۵۳۴ میلیون دلار، برای خط حمله‌ای شامل الکساندر ایساک، بردلی بارکولا، کودی خاکپو و فلوریان ویرتس کم‌کم در حال جواب دادن است.
این چهار نفر مقابل برایتون در مقاطعی برق‌آسا بودند؛ با جابه‌جایی‌های هماهنگ، پرس شدید و موجی پیوسته از حملات ابتدایی که تیم فابیان هورزلر را آشکارا تکان داد. این برد وقتی ارزش بیشتری پیدا می‌کند که برایتون قبل از بازی ۹ ساعت گل نخورده بود و به عنوان دومین تیم گلزن در میان پنج لیگ معتبر اروپا، فقط پشت سر بارسلونا، به آنفیلد آمده بود.
لیورپول البته کمی هم خوش‌شانس بود، چون برایتون هم در مسابقه‌ای باکیفیت نمایش بسیار خوبی داشت. با این حال، رونالد آرائوخو که به‌سرعت در حال تبدیل شدن به چهره‌ای محبوب است، نمایشی درخشان ارائه داد و مانع از ضربه‌زدن مهمان شد.
۲. تاتنهام
تاتنهام که هفته گذشته هفتم بود، با بردی بزرگ در استمفوردبریج تا رتبه دوم بالا آمد. بردن در خانه چلسی برای اسپرز اتفاقی معمول نیست؛ در ۴۶ سال گذشته، فقط یک بار چنین پیروزی‌ای رخ داده بود، آماری که این نتیجه را برای هواداران رنج‌کشیده تاتنهام تقریباً غیرواقعی جلوه می‌دهد.
تیم روبرتو دزربی از نظر عملکردی جسور، از نظر فنی برتر و به شکلی غافلگیرکننده مقتدر بود. تاتنهام عمدتاً ریتم بازی را در برابر چلسی‌ای در دست داشت که با گذر زمان سردرگم‌تر و کلافه‌تر شد. نقطه پیروزی در میانه میدان بود؛ جایی که متئوس فرناندس بازی را اداره کرد.
تاتنهام علاوه بر حریف، باید از زیر بار ذهنی «تاتنهامی بودن» هم بیرون می‌آمد؛ نکته‌ای که در چنین زمینی و با چنین سابقه‌ای کم‌اهمیت نبود.
۳. استون ویلا
استون ویلا که هفته قبل پنجم بود، با بردی پرهیاهو و خاطره‌ساز برابر منچسترسیتی به رتبه سوم رسید؛ بردی که در چهارمین سالگرد حضور اونای امری، چهارمین پیروزی پیاپی خانگی ویلا مقابل سیتی هم بود.
اعداد گل‌های مورد انتظار، ۱.۵۶ برای تیم مهمان و ۰.۶۱ برای ویلا، در ظاهر از بدشانسی تیم خارج از خانه می‌گویند. با این حال، هرچند اشتباه‌های فردی مارک گهی روی گل اول و جانلوئیجی دوناروما روی گل دوم به سود ویلا تمام شد، تیم امری همان اشتباه‌ها را تحت فشار ساخت و به دست آورد.
ویلا در نیمه اول به سمت هولت اند حمله کرد؛ تغییری عمدی نسبت به روال همیشگی. سرعت و خشونت حملاتش بالا بود و سپس با بلوکی منظم، محکم و آشنا بازی را حفظ کرد؛ به‌ویژه پس از آنکه ابراهیم امبایه، بازیکن تعویضی، پاس گل دوم نیکلاس جکسون را داد. پس از شروعی کند، خریدهای جدید ویلا جوان‌تر و باکیفیت‌تر از بازیکنانی به نظر می‌رسند که جای آنها را گرفته‌اند.
۴. بورنموث
بورنموث با وجود برد ۳-۰ در اولدترافورد، همان رتبه چهارم هفته قبل را حفظ کرد. تیم مارکو رزه در خانه منچستریونایتد نمایشی برجسته داشت؛ ترکیبی از نظم تاکتیکی، تمام‌کنندگی بی‌رحمانه و ضدحملاتی ویرانگر برابر یونایتدی گرفتار.
مارکو رزه پس از بازی درباره نمایش تیمش گفت:
ما می‌خواهیم رو به جلو و شجاع باشیم... امروز فقط خودِ بورنموث بودیم.
بورنموث فقط ۳۷ درصد مالکیت توپ داشت اما در شاخص گل‌های مورد انتظار تقریباً دو برابر منچستریونایتد ثبت کرد. رایان در خط حمله تهدیدی جدی بود، اوانیلسون با ضربه‌ای عالی تحقیر میزبان را کامل کرد و مارکوس تاورنیر هم بار دیگر این پرسش را پیش کشید که آیا یکی از دست‌کم‌گرفته‌شده‌ترین بازیکنان لیگ است یا نه.
بردن منچستریونایتد در اولدترافورد هنوز اتفاقی بزرگ به نظر می‌رسد، اما دلیل چهارم شدن بورنموث، نه صدرنشینی‌اش، این بود که حریف نسخه‌ای رقت‌بار از منچستریونایتد ۲۰۲۶ بود.
۵. برایتون
برایتون که هفته قبل صدرنشین این جدول بود، با وجود شکست در آنفیلد پنجم شد. نمایش این تیم در مسابقه‌ای باکیفیت، به اندازه‌ای خوب بود که سزاوار امتیاز به نظر برسد؛ دیداری که حس و حال یک تساوی ۳-۳ را داشت.
یاسین عیاری در شروع بازی و در نتیجه ۰-۰ یک موقعیت بسیار خوب را با ضربه‌ای بالای دروازه از دست داد، در حالی که آلیسون از چارچوب دور مانده بود. برایتون در نتیجه ۲-۰ هم تیر دروازه را زد، مالکیت و جریان بازی بیشتری داشت، تعداد شوت‌هایش ۱۷ به ۱۳ بیشتر از لیورپول بود و گل‌های مورد انتظار بالاتری ثبت کرد؛ هرچند بخشی از این موضوع به وضعیت بازی و پیش بودن تیم آندونی ایرائولا در بیشتر دقایق مربوط بود.
پس از دریافت اولین گل‌ها در ۹ ساعت فوتبال، نگرانی کوچکی درباره کمبود برندگی برایتون در فاز نهایی وجود داشت؛ چون فقط یکی از ۱۷ شوت این تیم در چارچوب بود. با این حال، در روزی دیگر ممکن بود عیاری گل اول را بزند و برایتون برنده شود. این مسابقه، بی‌تردید بازی برتر آخر هفته بود.
۶. آرسنال
آرسنال از رتبه نهم هفته قبل به ششم رسید؛ با نمایشی که یادآور آرسنال فصل ۲۶-۲۰۲۵ بود. بدون بوکایو ساکای مصدوم، بازی در جریان چندان الهام‌بخش نبود، اما گل از ضربه ایستگاهی و استحکام دفاعی کاملاً دیده شد.
گل زودهنگام ازری کونسا از روی کرنر، نخستین گل آرسنال از ضربه ایستگاهی در این فصل بود و پس از آن بردی نسبتاً راحت شکل گرفت. البته اورتون سازمان‌یافته و سرسخت بود و اجازه نداد آرسنال هر وقت خواست موقعیت بسازد.
عمق ترکیب آرسنال، که به موضوعی آشنا در این فصل تبدیل شده، با تعویض همزمان برونو گیمارش، کای هاورتس و ریکاردو کالافیوری به چشم آمد و خیلی زود گل دوم هم رقم خورد؛ گلی که گابریل، با نمایشی کاملاً برجسته، به ثمر رساند. او در تمام بعدازظهر اجازه نفس کشیدن به تیرنو بری نداد.
۷. نیوکاسل
جایگاه هفتم نیوکاسل، که هفته قبل هفدهم بود، صرفاً بر اساس نمایش نیمه دوم این تیم است؛ چون نیمه اول از سوی هر دو تیم کیفیت بسیار پایینی داشت. ماتیاس یایسله خریدهای گران‌قیمت فصل قبل را کنار گذاشت و یوان ویسا، جیکوب رمزی، آنتونی الانگا و مالک تیاو را روی نیمکت نشاند.
نشانه‌هایی وجود داشت که نیوکاسل بدون آنها بهتر به نظر می‌رسد. دو گل این تیم هوشمندانه ساخته و اجرا شد: ویلیام اوسولا ارسال استثنایی جیکوب مورفی، بدون نگاه و در چرخش، را تبدیل به گل کرد و سپس هاروی بارنز دیرتر از راه رسید تا یک حرکت پاسکاری سریع در محوطه را تمام کند.
تیم یایسله در مقاطعی جذاب بود و بازگشت دن برن به ترکیب هم به بهبود محسوس عملکرد دفاعی کمک کرد. با این همه، باید گفت کریستال پالاس واقعاً ضعیف بود.
۸. فولام
فولام، تیم دوم هفته قبل، این بار در رتبه هشتم ایستاد. نمایش تیم جوان و در حال رشد آلوارو آربلوا به اندازه برد هفته قبل مقابل هال سیتی مسلط نبود، اما همچنان قدم مهم دیگری رو به جلو محسوب می‌شد.
کاونتری در حمله محدود نگه داشته شد و کالوین بسی به‌ویژه شایسته تحسین بود، چون تقریباً هیچ فرصتی به حریف نداد. این یک نمایش تیمی بود که بیشتر بر صبر، نظم و تاب‌آوری بنا شده بود تا روانی حملات.
در فاز هجومی، جاش کینگ پرتحرک بود و اسکار باب هم نشانه‌هایی امیدوارکننده نشان داد. او در بیست‌ودومین بازی‌اش برای فولام، با حرکات پا و ضربه‌ای زیبا، نخستین گل خود را برای این تیم زد؛ گلی که احتمالاً بهترین گل آخر هفته بود.
۹. ناتینگام فارست
ناتینگام فارست از رتبه چهاردهم به نهم رسید، اما الگوی تکراری‌اش ادامه داشت: یک نمایش خوب دیگر، خلق موقعیت‌های فراوان دیگر، از دست رفتن موقعیت‌های فراوان دیگر و در نهایت از دست رفتن پیروزی در لحظه‌ای که باید قطعی می‌شد.
اگر جدول لیگ برتر بر اساس کیفیت موقعیت‌های ساخته و واگذار شده، یعنی شاخص گل‌های مورد انتظار، تنظیم می‌شد، فارست چهارم بود؛ اما در دنیای واقعی در رتبه هجدهم قرار دارد و این بازی خلاصه‌ای از وضعیت فعلی این تیم بود.
فارست یک گل کاملاً نمونه‌وار از فوتبال الیور گلاسنر زد؛ جایی که یک وینگ‌بک، دنیل مونوز، برای وینگ‌بک دیگر، نکو ویلیامز، ارسال کرد. ژاور اشلاگر هم در خط میانی حضوری پرجنب‌وجوش و شبیه پک‌من داشت، اما کمبود گل ممکن است ضربه نهایی را به این تیم بزند. فارست باید این بازی را نسبتاً راحت می‌برد و حالا سؤال این است که گل‌ها از کجا خواهند آمد.
خرج کردن ۵۰ میلیون پوند برای مهاجمی که در دوران حرفه‌ای‌اش کارت زردهای بیشتری از گل‌ها دارد و در ۲۶ بازی آخر فصل گذشته‌اش در چلسی گل نزد، چندان هوشمندانه به نظر نمی‌رسد.
۱۰. هال سیتی
هال سیتی، که هفته قبل هجدهم بود، هنوز از ماه آگوست به بعد برنده نشده، اما این نمایش تیم سرگئی یاکیروویچ بسیار بهتر بود. تیمی که هفته گذشته در فولام شکست ۱-۰ سنگینی از نظر عملکردی خورده بود، این بار مقابل برنتفورد تیم برتر زمین به نظر می‌رسید.
در نیمه اول انرژی و سرزندگی‌ای در هال دیده شد که مدتی بود غایب بود. پرس این تیم ریتم برنتفورد را برهم زد و نمونه‌اش فشار تیم ایروگبونام بود که به اشتباه منجر به پنالتی اولی مک‌برنی انجامید.
سرگئی یاکیروویچ پس از بازی درباره عملکرد تیمش گفت:
احساس خوبی دارم چون بازیکنان بعد از آخر هفته گذشته واکنش بسیار خوبی نشان دادند، مخصوصاً در نیمه اول که خوب به نظر می‌رسیدیم و رو به جلو بازی می‌کردیم.
نیمه دوم داستان متفاوتی داشت و برنتفورد بابت پس گرفتن کنترل بازی شایسته اعتبار است. در نهایت، تساوی نتیجه‌ای عادلانه بود.
۱۱. ایپسویچ تاون
ایپسویچ از رتبه سیزدهم به یازدهم رسید و شواهد بیشتری نشان داد که این تیم نسبت به دو فصل قبل، برای لیگ برتر آماده‌تر است. ایپسویچ مقابل فارست عالی نبود، اما آن‌قدر منظم و هوشمند بود که در روزی نه‌چندان خوب، تساوی را حفظ کند.
لیف دیویس نماد این پیشرفت نسبت به فصل ۲۵-۲۰۲۴ بود. مدافع چپ ایپسویچ در دوره قبلی شکننده و ناآماده به نظر می‌رسید، اما حالا پخته‌تر شده، در نقشی جمع‌تر تهدید هجومی بیشتری دارد و از نظر دفاعی هم پیشرفت کرده است. دو دفع توپ او از روی خط دروازه بزرگ و تعیین‌کننده بود و یک امتیاز برای تیمش آورد.
در خط حمله، الگوهای هجومی ایپسویچ برای تیمی با بازیکنان غیرقابل پیش‌بینی مثل خولیو انسیسو و عبدول فاتاوو، کمی قابل حدس بود.
۱۲. برنتفورد
برنتفورد برای سومین هفته پیاپی در رتبه دوازدهم این جدول قرار گرفت؛ آن هم با وجود اینکه پس از بازی با لیورپول و استون ویلا، کیفیت حریف این هفته پایین‌تر بود. تیم کیت اندروز در نیمه اول کمی گم‌شده به نظر می‌رسید؛ در دفاع مردد و در حمله کم‌رمق.
کیت اندروز پس از بازی درباره آماده‌سازی تیمش گفت:
ما برای این بازی همان‌قدر دقیق آماده شدیم که برای لیورپول یا استون ویلا آماده شده بودیم؛ می‌دانستیم چه چیزی در پیش است، اما فکر نمی‌کنم در بعضی لحظات آن‌طور که می‌توانستیم با آن کنار آمدیم.
میکل دامسگارد و جیدون آنتونی از روی نیمکت کمی جنب‌وجوش به برنتفورد دادند، اما این تیم بابت اینکه قبل از استراحت وارد بازی نشد، حسرت خواهد خورد.
۱۳. منچسترسیتی
منچسترسیتی از رتبه ششم به سیزدهم سقوط کرد. شکست سالانه و سنتی این تیم در ویلا پارک، رکورد صددرصدی‌اش را پایان داد و احتمالاً نتیجه‌ای تنبیهی به نظر می‌رسید، هرچند از نظر عملکردی سیتی فاجعه‌بار نبود.
سیتی در شروع بازی عموماً کنترل را در دست داشت، اما هنگام ضدحملات ویلا، در میانه میدان بیش از حد باز بود. انزو مارسکا پس از بازی درباره نمایش تیمش گفت:
فکر می‌کنم با توجه به تعداد موقعیت‌هایی که ساختیم و تعداد موقعیت‌هایی که به حریف دادیم، از این بازی شایسته چیز بیشتری بودیم. احتمالاً به این دلیل باختیم که در محوطه جریمه آنها به اندازه کافی دقیق نبودیم.
با این حال، شکست سیتی بیش از هر چیز به دو اشتباه آشکار فردی مارک گهی و جانلوئیجی دوناروما مربوط بود. تیم مارسکا، برخلاف حرف او، به‌ویژه در دقایق پایانی هم به اندازه کافی موقعیت نساخت.
۱۴. اورتون
اورتون از رتبه شانزدهم به چهاردهم رسید. می‌توان تصور کرد دیوید مویس از تیمش خواسته بود در شروع بازی فشرده بماند و به آرسنال ضربات ایستگاهی ندهد، اما اورتون در دقیقه هفتم گل خورد و آرسنال در نیمه اول ۱۰ کرنر به دست آورد.
پس از عقب افتادن زودهنگام، بعدازظهر دشوار اورتون قابل پیش‌بینی بود. با این حال، این تیم در بازی ماند، شکستن ساختارش سخت بود و گاه‌وبیگاه در سمت مقابل هم تهدید ایجاد کرد. نزدیک‌ترین موقعیت اورتون، ضربه منحرف‌شده تایریک جورج بود.
برنان جانسون به شکلی آزاردهنده کم‌اثر بود، اما مویس تا زمانی که تیمش ۲-۰ عقب افتاد، هیچ تغییری انجام نداد.
۱۵. ساندرلند
ساندرلند که هفته قبل نوزدهم بود، پس از تساوی بدون گل برابر لیدز به رتبه پانزدهم رسید. شرایط بازی نامناسب بود و ساندرلند نسبت به هفته قبل مقابل بورنموث بهتر عمل کرد؛ دست‌کم از نظر شدت بازی و سازمان دفاعی.
با این حال، تماشای این مسابقه بسیار سخت بود. بازگشت برایان بروبی تفاوت ایجاد کرد و نیلسون آنگولو عالی بود، اما کنار گذاشتن شمس‌الدین طالبی از ترکیب اصلی همچنان عجیب به نظر می‌رسید. ناتوانی ساندرلند در تبدیل موقعیت‌های خوب در یک‌سوم پایانی به گل، نگرانی مهمی است.
۱۶. لیدز یونایتد
لیدز از رتبه دهم به شانزدهم سقوط کرد. تساوی کسل‌کننده برابر تیمی که آخر هفته را از قعر لیگ برتر آغاز کرد و در همان‌جا هم به پایان رساند، با ثبت فقط ۰.۵۷ گل مورد انتظار، نتیجه و نمایشی ناامیدکننده بود.
دنیل فارکه پس از بازی درباره کیفیت مسابقه گفت:
فکر می‌کنم منصفانه است بگوییم این زیباترین نمونه فوتبال نبود.
فارکه به رکورد خانگی عالی ساندرلند در فصل گذشته اشاره کرد تا این نتیجه را یک امتیاز خوب بداند، اما در واقع ساندرلند در فصل ۲۷-۲۰۲۶ تیمی متفاوت و بسیار کم‌خطرتر است. لیدز تقریباً هیچ جریان هجومی پایداری نساخت؛ هری ویلسون و برندن آرونسون در این زمینه مشکل داشتند، دومینیک کالورت لوین برای مدت‌های طولانی تنها بود و انتخاب جیمز ترافورد به عنوان بهترین بازیکن زمین، خلاصه‌ای از کل ماجرا بود.
۱۷. کریستال پالاس
کریستال پالاس که هفته قبل بیستم بود، احتمالاً در نیمه اول تیم بهتر میدان بود و نشانه‌هایی از سرسختی نشان داد. اما پس از گل نخست اوسولا بلافاصله بعد از شروع نیمه دوم، پالاس کنترل ذهنی و تیمی خود را از دست داد.
این تیم عملاً در ۱۱ دقیقه سه بار گل خورد، هرچند یکی از گل‌ها به دلیل آفساید مردود شد، و بازی همان‌جا تمام شد. آینده پیر ساژ هم شاید در خطر باشد. چند بازیکن، مثل آدام وارتون و داریو اوسوریوی تعویضی، تا حدی قابل دفاع بودند و اوسوریو در نیمه دوم کمی جنگندگی نشان داد و می‌توانست گل بزند، اما در مجموع پالاس شبیه تیمی بی‌نقشه و بی‌امید بود.
پیر ساژ پس از شکست تیمش درباره وضعیت بازی گفت:
فکر می‌کنم فقط مسئله ذهنی است، چون بعد از دریافت گل دوم دوباره شروع به بازی کردیم و برای برگشتن فشار آوردیم، اما موفق نشدیم.
مشکل اینجاست که جنبه ذهنی اهمیت زیادی دارد و پالاس در حال حاضر یکی از شکننده‌ترین تیم‌های لیگ است.
۱۸. چلسی
چلسی از رتبه سوم به هجدهم سقوط کرد؛ نمایشی که به شکلی نگران‌کننده یادآور فصل گذشته بود. بی‌انضباطی چلسی دوباره خود را نشان داد، نه فقط در کارت قرمز غیرمعمولاً خشن کول پالمر، که می‌توانست برای هرکدام از دو کارت زردش اخراج شود، بلکه در نحوه دریافت گل اول.
دست‌کم ۶ بازیکن چلسی به نظر می‌رسید از اینکه کمک‌داور در صحنه منتهی به کرنر تاتنهام آفساید دومینیک سولانکه را اعلام نکرد، خشمگین بودند؛ در حالی که او آفساید نبود. همین حواس‌پرتی هنگام ارسال کرنر ادامه داشت و هیچ بازیکنی برای توپ اقدام نکرد. یان پل فان هکه کاملاً آزاد ماند تا تمرکز مایک پندرس را برهم بزند و دروازه‌بان توپ را با اشتباهی بد وارد دروازه خودی کرد.
تیم ژابی آلونسو در تمام بعدازظهر ناهماهنگ به نظر می‌رسید، به‌ویژه در خط میانی، و در حمله هم هنگام استفاده از موقعیت‌ها بیش از حد شتاب‌زده بود.
۱۹. کاونتری سیتی
کاونتری که هفته قبل پانزدهم بود، با نمایشی ناامیدکننده به رتبه نوزدهم رسید؛ یادآوری نگران‌کننده‌ای از محدودیت‌های این تیم. تلاش زیاد بود، اخلاق کاری هم کاملاً دیده می‌شد، اما کیفیت در حمله بسیار کم بود.
باد و شرایط سخت بازی را دشوار کرده بود، اما حس نمی‌شد کاونتری واقعاً قرار است گل بزند و ضربه دیرهنگام اسکار باب چندان غیرمنتظره نبود. سه تعویض فرانک لمپارد با ورود تایوو آوونیی، فرانک اونیکا و افرون میسون-کلارک انرژی لازم را اضافه کرد، اما کاونتری با وجود رقابتی بودن، برندگی نداشت؛ موضوعی که با وجود آن برد سنگین برابر نیوکاسل، به الگویی تکراری شبیه است.
۲۰. منچستریونایتد
منچستریونایتد از رتبه یازدهم به قعر جدول عملکردی سقوط کرد. نمایش این تیم آشفته بود. تصمیم مایکل کریک برای کنار گذاشتن برونو فرناندز، صرفاً به دلایل فوتبالی، جواب نداد و یونایتد بازی را عقب‌نشسته آغاز کرد، در حالی که بورنموث چند موقعیت زودهنگام ساخت. تنها شگفتی این بود که مهمان برای رسیدن به گل اول ۳۸ دقیقه صبر کرد.
یونایتد در دفاع فاجعه‌بار بود. رایان برای زدن گل اول آزاد رها شد، لنی یورو روی گل دوم سر خورد و سنه لامنس روی گل سوم از جای خود خارج شده بود. تیم کریک وقتی ۲-۰ عقب افتاد کمی بازی کرد، اما ماجرا تقریباً به همان محدود ماند: نه اعتمادبه‌نفس، نه جنگندگی، و توازنی در خط میانی که حتی یک کودک هم در بازی رایانه‌ای انتخاب نمی‌کرد.
دیدگاهها