اختصاصی طرفداری -  1 - گرچه گفته می شود مقامات امنیتی فرانسه به علت رسوایی ملی در جام جهانی 2010، هواپیماهای بدون سرنشین را برای زیر نظر گرفتن تمرینات این تیم روانه ی آسمان برزیل کرده اند اما به نظر می رسد فرانسه ی دشان تفاوت های زیادی با فرانسه ی دومنک داشته باشد. مدت ها بود بعد از خداحافظی زیدان طراوت و زیبایی به بازی خروس ها راه پیدا نکرده بود اما فرانسه ی دشان به نظر می رسد بتواند دست کم در ارائه ی فوتبالی زیبا و شاداب هواداران را راضی کند. فرانسه بهترین تیم جام نیست اما یکی از تیم هایی است که تماشای بازی هایش به شدت توصیه می شود. پوگبا؛ بنزما و گریزمان 3 مهره ای هستند که بیش از دیگران می توانند مردم را به تماشای بازی فرانسه ترغیب کنند. اگر دنبال بازیکنانی جنگنده، دونده و پر تلاش هستید، آن گاه کابای و والبوئنا در خدمت شما خواهند بود. فرانسه ی 2014 در اولین گام نشان داد شاید مدعی اصلی جام نباشد، اما انصافا «زیبایی های» خاص خودش را دارد. 2 - سابه یا در نیمه اول بازی برابر بوسنی به شکلی مضحک سعی داشت لقمه را دور سرش بچرخاند. استفاده از سیستم 2-3-5 در تیم ملی آرژانتین مانند این است که تانک در اختیار داشته باشید اما با تفنگ آب پاش به جنگ حریفان بروید. نه تنها سابه یا با این سیستم بسیاری از مهره های تهاجمی تیمش را از دور خارج می کند بلکه نقش «رها» و آزاد لیونل مسی را نیز محدود می کند. حیف است در تیمی با انبوه مهره های تهاجمی سیستم 3-3-4 پیاده نشود. آرژانتین نیمه ی دوم هم جذاب تر و زیبا تر بود و هم لیونل مسی اش، «مسی تر» بود. 3 - رسانه های دنیا از ما انتقاد می کنند؟ دست کم من اهمیتی نمی دهم. آن ها نوبت تیم های خودشان که باشد نتیجه اهمیت دارد اما به دیگران که می رسد خواستار بازی زیبا و تماشاگر پسند هستند. مطمئن باشید همه ی این رسانه های منتقد اگر یک هفته لیگ برتر ما را از نزدیک تماشا کنند تا 3 ماه در ستایش بازی ایران برابر نیجریه مطلب خواهند نوشت. تماشاگران برزیلی ما را «هو» کردند؟ آن ها اول تکلیف نیشیمورا را مشخص کنند و سپس تحقیق کنند ببینند چرا تیمشان نتوانسته ضعیف ترین مکزیک 10 سال اخیر را شکست دهد. برای من بیشتر از آنکه «غر زدن» رسانه های اتریش و قطر مهم باشد، تمجید امثال ریو فردیناند و جان دردن مهم است. باعث افتخار است که تیممان در بزرگ ترین جشنواره ی ورزشی دنیا حاضر است، آن هم نه به عنوان یک گردشگر، به عنوان تیمی که تا روز آخر شانس صعود خواهد داشت.  4 - توماس مولر طوری در محوطه ی جریمه حضور پیدا می کند که گویی تمام عمرش را آن جا زندگی کرده است. بزرگان زیادی استاد تمام کنندگی در محوطه ی جریمه بوده اند، اما «خونسردی» و «آرامش» توماس مولر در این امر بی نظیر است. بایرن باید خیلی خوشحال باشد که توانست پیش از جام جهانی قرار داد او را تمدید کند. مولر از آن بازیکنانی است که به درد روزنامه ها و مجلات مد نمی خورد اما یکی از موثر ترین مردان تیمش محسوب می شود. 5 - کلینزمن از آن سرمربی هایی است که نمی شود دوستش نداشت. بدون هیچ شک و تردیدی او یکی از اساتید مباحث روانی در فوتبال محسوب می شود. پیروزی آمریکا برابر غنا و آن خوشحالی های «خالصانه» کلینزمن، نا خودآگاه ما را در فضای جام جهانی 2006 و آن آلمان دوست داشتنی قرار می داد. " کلینزی " تیم خوبی ساخته، تیمش آن قدر خوب است که بتواند پشت سر آلمان به دور بعدی رقابت ها صعود کند. البته اگر موتور کریس رونالدو ناگهان روشن نشود. جدال آلمان و آمریکا می تواند یکی از جذاب ترین دیدار های دور گروهی جام باشد.