سرمربی
برزیلی ها روی نیمکت شان اسکولاری را داشتند که یک بار طعم قهرمانی در جام جهانی را همراه با برزیل چشیده بود. آنها به حد کافی به فیل بزرگ اعتقاد داشتند و هر تصمیم وی با حمایت برزیلی ها همراه بود. عدم دعوت از ستاره های محبوب برزیلی ها نیز نتوانسته بود ذره ای از اعتماد مردم این کشور نسبت به اسکولاری را کم کند. آنها به امید اینکه داستان سال 2002 تکرار خواهد شد و برزیل همراه با این سرمربی بار دیگر فاتح جام جهانی خواهد شد با اعتماد به نفسی بالا از ستاره ششم سخن می گفتند. اما آلمان رودی فولر 12 سال قبل که در فینال با دو گل از برزیل شکست خورد با آلمان مدرن یواخیم لوو زمین تا آسمان فرق داشت و این همان مساله ای بود که برزیل را از پای درآورد. افکار منحصر به فرد سرمربی باهوشی چون لوو خیلی راحت برزیل اسکولاری را به زانو درآورد. دقایقی که برزیلی ها در نیمه اول پینگ پنگی از آلمان گل دریافت می کردند اسکولاری تنها یک تماشاگر بود چرا که در فوتبال مدرن امروز با تحریک و تهییج نمی توان مقابل ابر قدرت هایی چون آلمان که برای هر لحظه شان برنامه دارند ایستادگی کرد.
بازیکنان
23 بازیکنی که اسکولاری برای این تورنمنت برگزیده بود نماینده فوتبالی بودند که پنج بار فاتح جام جهانی شده بود. در بین این 23 بازیکن به جز معدود نفراتی چون نیمار، تیاگو سیلوا، مارسلو، دیوید لوییز و اسکار اکثر بازیکنان در حد مقایسه شدن با ستاره های تاریخ فوتبال برزیل نبودند. شماره 9 افسانه ای رونالدو بر تن فرد بود، بازیکنی که حتی اعتماد به نفس حمل توپ را نداشت. شماره هفت طلایی پوشان بر تن هالکی بود که در طول جام بارها با نمایش ناامید کننده خود برزیلی ها را تا مرز جنون آزار داده بود و چندین و چند نامی که حتی در تصورشان نیز نمی گنجید که روزی همراه با برزیل در جام جهانی حضور یابند 23 بازیکن برزیل را تشکیل داده بودند. به طور کلی به جز خط دفاعی خوب، برزیل 2014 در حد یک تیم متوسط بود و انتظار قهرمانی از این تیم از دید یک فوتبالی بی طرف خیلی بعید به نظر می رسید.
جو سنگین اجتماعی
مشکلات اجتماعی نشات گرفته از فقر و محرومیت های اقتصادی در کشور پر جمعیتی چون برزیل بزرگترین معضل دولت این کشور به شمار می رود. دولت برزیل که طی این سال ها با رشد اقتصادی چشمگیری روبرو بوده هنوز نتوانسته تضاد طبقاتی فاحش در بین شهروندان خود را کاهش دهد. برگزاری جام جهانی در کشوری با این شرایط اتفاقی بود که می توان از آن به عنوان شمشیر دو سر یاد کرد که قهرمانی در آن می توانست باعث فروکش کردن تمامی اعتراضات و ایجاد سرخوشی در مردمی شود که فوتبال را مرهم دردهایشان می دانند. فشاری که روی بازیکنان این تیم در بازی های جام جهانی وجود داشت بسیار وحشتناک بود به طوری که پس از دریافت گل تساوی از شیلی در مرحله اول دور حذفی ترس از حذف را می شد از چهره های تک تک بازیکنان تیم مشاهده نمود که تاثیر منفی شدیدی روی عملکرد فنی این تیم داشت. بار سنگین چنین مسئولیتی پس از دریافت گل اول از آلمان چندین برابر سنگین تر شد و پیکر نیمه جان برزیل هفت بار به زمین کوبیده شد تا داغ قهرمانی در خانه در دل مردم این کشور همچنان باقی بماند.
رقیبی آماده
برزیل در مرحله گروهی با تیم هایی همگروه بود که توان به دردسر انداختن این تیم را نداشتند و به این ترتیب به راحتی از گروه خود بالا آمد و در مرحله یک هشتم در یک بازی نفسگیر در ضربات پنالتی موفق به شکست شیلی شد، طلایی پوشان سپس در مرحله یک چهارم با حداقل اختلاف از سد کلمبیا گذاشتند و راهی نیمه نهایی و نبرد با آلمان شدند. حریف برزیل در نیمه نهایی با پنج تیم قبلی تفاوت بسیاری داشت. آنها 4 دوره پیاپی بود که در نیمه نهایی حضور می یافتند و در ترکیب خود نیز بازیکنانی داشتند که در مقایسه با تک به تک با برزیلی ها یک سر و گردن از آنها بالاتر بودند. مولر آماده و کلوزه باتجربه یاران تهاجمی آلمان بودند که پشت سر خود هافبک های بزرگی چون خدیرا، کروس، شواین اشتایگر و اوزیل را داشتند آنها در دفاع نیز بی نقص بودند و درون دروازه شان نیز نویری حضور داشت که یک تنه با هفت سیو فوق العاده مانع از گلزنی برزیلی ها در دقایقی از نیمه دوم شد که به شدت در پی گشودن دروازه این تیم بود. آنها ذخیره هایی چون شورله را داشتند که حضورش در نیمه دوم همراه بود با به ثمر رساندن دو گل!
اتفاقات غیر قابل پیش بینی
در کلاس های مربیگری فوتبال عوامل فنی دخیل در نتیجه گیری تیم یک به یک شمرده می شوند در انتها یک مورد به آن اضافه می شود که هیچ ربطی به تکنیک و تاکتیک ندارد؛ این مورد اتفاقات غیر قابل پیش بینی فوتبال است. این مورد می تواند بهترین تیم را به بدترین تیم و بدترین تیم را به بهترین تیم تبدیل کند! رویارویی با یکی از آماده ترین تیم های ملی تاریخ فوتبال آلمان در شرایطی خاص نتیجه ای را رقم زد که هنوز خیلی های در جواب چرای آن مانده اند. مصدومیت تلخ نیمار که ستاره اول تیمش در این بازی ها محسوب می شد برای از پای درآمدن برزیلی که تا حد زیادی به بازی این ستاره وابسته بود کافی به نظر می رسید. اما این پایان کار نبود و تیاگو سیلوا کاپیتان تیم و یکی از دو عنصر اصلی خط دفاعی تیم نیز در بازی یک چهارم نهایی با دریافت کارت زرد دو کارته شد و بازی با آلمان را از دست داد، بدین ترتیب تنها نقطه قوت ترکیب برزیل در این جام که خط دفاعی اش بود نیز ناقص شد و این اتفاق غیر قابل پیش بینی دیگری بود که اسکولاری را در وضعیتی بحرانی قرار داد. نداشتن جانشین هم سطح برای نیمار و سیلوا ترکیب برزیل را به کلی دگرگون ساخت و این تیم با سیمایی بسیار متفاوت تر از پنج بازی قبل به نبرد آلمانی رفت که آماده، قبراق و سرحال بود.


