فیلم سرخ پوست نیما جاویدی انقدر خوبه که میشه درمورد تک تک دیالوگ هاش و تک تک پلان هاش ساعت ها حرف زد و لذت برد ولی الان میخوام فقط به سکانس شروع فیلم اشاره کنم... یه سکانس دهشتناک و نفس گیر و شوکه کننده تو حال و هوای گرگ و میش صبح زود که دوربین با نشون دادن شدت بارش بارون از آسمون شروع میشه با تیلت داون پایین میاد و بعد با یه حرکت دالی اوت قابی رو میسازه که توش چند نفر با بارونی هایی که پوشیدن و با تیشه ای که به دست گرفتن شبیه فرشته مرگ شدن که در حال کندن و جدا کردن چوبه دار از زمین هستن...این سکانس قطعا یکی از بهترین اپنینگ های تاریخ سینماست که به شدت در خدمت فیلمه و نه فقط برای خودنمایی این فیلم رو ببینید لذت ببرید و افتخار کنید که یک فیلم ایرانیه