طرفداری- داشتن برتری خانگی چیزی است که اغلب در فوتبال در مورد آن صحبت میشود. باشگاهها در سرتاسر جهان، مهم نیست در چه سطحی بازی میکنند، آنها همواره میخواهند ورزشگاهشان مانند یک قلعه برایشان باشد. درحالیکه خوب کار کردن در خانه مهم است، گاهی اوقات در مورد بیش از حد بزرگنمایی میشود. اگرچه بازی در ورزشگاه خانگی مزایای واضحی مانند داشتن هواداران خودی دارد، گفتن اینکه جریان بازی تا چه اندازه براساس حواشی اطراف آن تغییر میکند، دشوار است. اما یک مکان و یک زمان برای نشان دادن این برتری، ورزشگاه کراون کاتیج فولام در جریان فصل 2009/10 لیگ اروپا بود.
نوشته دنیل لوئیس برای These Football times | این اولین دوره رقابتها پس از تغییر نام از جام یوفا به نام جدید بود و فولام در آن سال در خانه سرکش و تسخیر ناپذیر بود. آنها تیم لیتوانیایی وترا و آمکار پرم از روسیه را شکست دادند و به مرحله گروهی رقابتها رسیدند، جایی که زسکا سوفیه و بازل را بردند. با یک تساوی خانگی برابر رم، فولام به عنوان تیم دوم راهی مرحله بعد شد، جایی که با پیروزی برابر شاختار دونتسک در مرحله یک شانزدهم نهایی موفق شد به مرحله یک هشتم نهایی صعود کند. وضعیت آنها در بازیهای خارج از خانه هم خیلی بد نبود. در روسیه و رم شکست خوردند و در سوفیه و دونتسک به تساوی رسیدند، اما در سایر بازیهای خود پیروز شده بودند. اما این فرم خانگی آنها بود که کار را برای رقیبان سخت کرده بود، حتی رقیبی به قدرتمندی یوونتوس که در مرحله یک هشتم نهایی برابر فولام قرار گرفت. یووهای میدانستند که باید بیشترین بهره را از بازی خانگی خود بگیرند، چراکه در بازی برگشت در لندن کار سختی در پیش خواهند داشت. باید گفت که یوونتوس آن سال، به اندازه یوونتوسی که پیش و پس از آن میشناسیم قدرتمند نبود، اما با اینحال بازیکنانی چون فابیو کاناوارو، فابیو گروسو، مائورو کامورانزی، آلساندرو دل پیرو و داوید ترزگه در آن تیم حضور داشتند (جی جی بوفون برای آنها در رقابتهای لیگ اروپا به میدان نرفت). و بدین ترتیب، اگرچه بانوی پیر در بهترین وضعیت خود قرار نداشت، اما لزوماً تیم ضعیفی هم نبود.
اگرچه فولام در خانه تیم ترسناکی بود، اما کار برای آنها در ایتالیا بسیار دشوار شد. یوونتوس در ابتدای بازی با گلهای لگروتالی و زبینا پیش افتاد و پس از آنکه دیکسون اتوهو یک گل حساس خارج از خانه برای فولام زد، حسن حمیدزیچ نتیجه را در وقتهای اضافه نیمه اول 3-1 کرد تا کار در آن بازی تمام شود. روی هاجسون پس از بازی میتوانست به بازیکنان فولام بگوید که مطمئن باشند که در آغاز بازی برگشت، بازی بهتری انجام خواهند داد و قطعاً شرایط بدتر از این نخواهد شد، اما اوضاع حتی از این هم بدتر شد. یوونتوس در بازی برگشت با گل دقیقه 2 ترزگه پیش افتاد و فولام تنها برتری خود که گل زده در خانه حریف بود را از دست داد. آنها حالا برای صعود به چهار گل نیاز داشتند. لندنیها خیلی زود برگشتند. پل کانچسکی یک توپ بلند را برای بابی زامورا در داخل محوطه جریمه فرستاد و او هم با یک ضربه والی، در دقیقه 9 کار را به تساوی کشاند. امید به فولامیها برای جبران دو گل دیگر برگشت. امیدی که در پایان نیمه اول با گل دیگری از گرا و اخراج کاناوارو بیشتر هم شد. در صحنه گل دوم فولام، زامور با یک پاس زیرکانه به سایمون دیویس رساند و او هم با ارسال توپ برای گرا، باعث شد فولام در دقیقه 39 به گل دوم برسد. نیمه با نتیجه کلی 3-4 به سود یوونتوس به پایان رسیده بود و علیرغم اینکه یوونتوس پیش بود، اما احساس عمومی این بود که فولام در خانه به بازی بر میگردد.
احساس آن افراد چندان هم بیراه و غلط نبود و فولام در دقیقه سه نیمه دوم، موفق شد بازی را به تساوی بکشاند. دامین داف توپی را در محوطه جریمه ارسال کرد که این توپ با برخورد به دستان باز دیگو، تبدیل به یک ضربه پنالتی شد. پنالتیای که گرا با فریب دروازهبان یوونتوس، آنتونیو چیمنتی به گوشه دروازه فرستاد. یک گل دیگر فولام را به مرحله یک چهارم نهایی میرساند. هاجسون تصمیم گرفت کلینت دمپسی را به جای کلی در دقیقه 70 به زمین بفرستد و این تعویض 12 دقیقه بعد، اتفاقی را رقم زد که برای کسی قابل باور نبود. دمپسی توپی را از اتوهو در بیرون از محوطه جریمه گرفت و با اینحال گریگرا و زبینا مانع دمپسی برای رسیدن به دروازه بودند. در این شرایط، درحالیکه به نظر میرسید بازیکن آمریکایی راه فراری ندارد، دمپسی با یک شوت قوسدار دقیق و بینقص، توپ را به تور دروازه یوونتوس رساند تا معجزه تکمیل شود. کراون کاتیج منفجر شد و چیمنتی سرش را برگرداند تا فاجعه را ببیند. توپ به دروازه یوونتوس رسیده بود و حالا راه فراری نبود. هواداران دیوانهوار خوشحالی میکردند و دمپسی درحالی که به نشان باشگاه روی پیراهنش اشاره میکرد، به سمت آنها میرفت. او دقیقاً همان کاری را کرده بود که باید انجام میداد و اگر منصفانه به قضیه نگاه کنیم، افراد زیادی نبودند که انتظار چنین حرکتی را از او داشتند.
دل پیرو در دقایق آخر به میدان آمد تا شاید بتواند برای یوونتوس کاری انجام دهد. اما کاری از دست او هم بر نمیآمد. عصبانیت و آشفتگی سرتاسر غول ایتالیایی را گرفته بود و همین باعث شد تا زبینا پس از دیگری با داف در دقیقه 91، از زمین بازی اخراج شود. سوت پایان زده شد و فولام موفق شد بزرگترین پیروزی تاریخ خود را به دست آورد. این پایان تلاش آنها در لیگ اروپا نبود. پس از این بازی، فولام 3-1 وولفسبورگ را شکست داد و با برتری مقابل هامبورگ به فینال رسید، اما در فینال با دو گل دیگو فورلان برابر اتلتیکو مادرید شکست خورد و کار به پایان رسید. پس از آن فصل، فولام تنها یک بار دیگر موفق به حضور در لیگ اروپا شده است، درحالیکه یوونتوس دوبار در فینال لیگ قهرمانان اروپا حاضر شده است. اما آن شب هیچگاه از ذهن هواداران فولام و آنهایی که آن بازی را به صورت زنده تماشا کردند، پاک نمیشود.