شواینی - نامی که خیلیها او را خطاب میکنند - در دو فینال 2010 و 2012 لیگ قهرمانان شکست خورده بود و سرانجام در ویمبلی 2013 با پیروزی 2-1 بایرن مونیخ در برابر بوروسیا دورتموند قهرمان اروپا شد و حالا با فتح جام جهانی ویترین افتخارتش را تکمیل کرده. شواینی که ماه آینده سی ساله خواهد شد به عنوان قهرمان ملی به آلمان بازگشت. نمایش او در جام 2014 در فینال برابر آرژانتین ترکیبی قهرمانانه داشت. جایی که سامی خدیرا مصدوم شده بود و تونی کروس درخشش همیشگیاش را نداشت. جایی که شواینی بار سنگین نبردهای فیزیکی را در دیدار صد و بیست دقیقهای طاقت فرسایی بر دوش کشید. وقتی زیر چشم راستش در وقت اضافی چاک خورد و خون پاشید روی صورتش (آخرین باری که چنین صحنهای در جام جهانی دیده بودیم تری بوچر انگلیسی در مقدماتی جام 1990 برابر سوئد بود) و کمی بعدتر عضله پاهایش از فرط دویدن و ضربه زدن گرفت و او را نقش زمین کرد بیش از همیشه سیمای سربازی را گرفت که برای پیروزی تا پای جان تلاش میکند. شواینی توانسته بود وظایف یک رزم آور شجاع خستگی ناپذیر را به شایستهترین شکل بر دوش کشد. او هفت بار در فینال توسط آرژانتینیها نقش زمین شد و شش بار بلافاصله بلند شد و مبارزه را ادامه داد. شواینی خستگی ناپذیر طی صد و بیست دقیقه پانزده کیلومتر دویده بود. بیش از هر بازیکنی. وقتی بازی تمام شد گفته بود "... خالی شدهام. احساس میکنم دیگر پایی ندارم"
بدرود مرد همیشه محبوب آلمانی❤