فرق والورده و سیمونه این بود که سیمونه بعد هر بار گل خوردن به بازیکناش روحیه میداد ،والورده بعد هر گل خوردن ژست ریدن میگرفت تازه یادش میفتاد که راکیتیچ ریده بعد ملو رو میاورد داخل زمین!

والورده قشنگ اسطوره مثل ماست وایستادن و هیچ گوهی نخوردن بود

پ.ن:البته بارسا اندازه رئال و اتلتیکو خوش شانس نبود که با کاریوس و ادریان اشنا بشه ،ولی انقدر بدشانس بود که با اماده ترین دروازه بان اون فصل روبرو بشه که فقط چند تا تک به تک بازی برگشت بگیره:/

پ.ن۲:ک...یر شدن ارنولد خیلی بیشتر چسبید