شعر در نهاد خود فریادیست از اعماق تنهایی، چرا که جهان شاعر جهانی چنان فردیست که حتا بیشماریِ خیل ستایندگانش هم برخلاف تصور فقط به شناخت هر چه بیشترِ تلخی و عمق دردناک آن دامن میزند. وسعت تعداد همدلان و پذیرندگانش عملاً گسترش دامنهی مسئولیت و تعهد او را موجب میشود، و ناگفته پیداست به روز کسی که حق خطا کردن و حق خاموشی گزیدن و حتا حق نومید شدن از او سلب شود، چه میآید. گلادیاتور عریانی که بی هیچ سلاحی در میدان بیعطوفت مبارزهای بیرحمانه به خود رها شده است و جز تعدادی ستایندهی غالباً پرتوقع، حتا برای دفاع در برابر بهتانهای آشکارا بیشرمانه وسیلهی دفاعی در اختیار ندارد.
#احمد_شاملو از گفتوشنود ناصر حریری با احمدشاملو