شکر در سطح خرده فروشی کمیاب است و بهای آن تا ۸۰ هزار ریال در هر کیلو بالا رفته است.  قیمت شکر «به اصطلاح تنظیم بازار» ۵۹۰۰ ریال در هر کیلو است که البته در دسترس نیست.  در یک ماه اخیر، قیمت شکر در بازار جهانی به شدت کاهش یافته و با ۳۵ درصد تنزل از ۳۴ به ۲۲ سنت در کیلو کاهش یافته است. واضح است که قیمت جهانی با قیمت خرده فروشی داخلی فاصله قابل توجهی دارد، اما چه توجیهی وجود دارد که بهای اقلام اساسی حتی با دلار بازار آزاد تا ۲ برابر قیمت جهانی در داخل کشور عرضه شود.  ایران در شرایط جنگی مضاعف (تحریمها+کرونا) قرار دارد، آیا دیگر زمان آن فرا نرسیده (با توجه به سنت مالوف ۷ سال گذشته که اقتصاد آزاد و به ویژه آمریکا و انگلستان ملاک اقدامات اقتصادی دولت قرار گرفته است)، در شرایطی که برنامه ها و سیاست های نئولیبرال اقتصادی در سطح جهان تعدیل یا متوقف شده است، دولت نسبت به تامین نیازهای اساسی و همچنین حمایت از مردم، متعهد و مسئول باشد؟