طرفداری- همیشه قابل پیش بینی بود که مثلا قبل از دیدار نیمه نهایی لیگ قهرمانان، پارک جی سونگ در ترکیب اصلی منچستریونایتد قرار داشته باشد.
استفاده از بازیکنی که به بازیهای بزرگ اختصاص داشت، نشانهای از احترام سر الکس فرگوسن به آن مسابقه بود. پارک معمولا در ترکیب تیم مقابل تیمهای ته جدولی یا میانه جدولی که پیروزی برابر آنها کار سختی برای منچستریونایتد نبود قرار نداشت. در عوض فرگوسن او را برای بازیهایی که به انرژی، نظم دفاعی و تلاشش نیاز پیدا میکرد، نگه میداشت. احتمالا اولین نمونه از اوج کار پارک، دیدار برگشت از مرحله نیمه نهایی لیگ قهرمانان سال 2009 مقابل آرسنال بود. یونایتد برای حفاظت از برتری شکننده 1-0 در دیدار رفت، به ورزشگاه امارات رفت ولی ظرف هشت دقیقه پارک که در سیستم 1-5-4 در سمت چپ زمین به کار گرفته شده بود، اختلاف را دو برابر کرد. بعدها از آن بازی به خاطر ضد حملهای که کریستیانو رونالدو در آن خوش درخشید ولی پارک نقش پر رنگی در آن داشت، یاد شد.
شاید بازیهای منچستریونایتد در این فصل، نشان از ظهور پارک جدیدی داشته باشد. یونایتد با شکست دادن چلسی (سه بار)، منچسترسیتی (دو بار) و تاتنهام در فصل 20-2019 نشان دادن تحت هدایت مربی نروژیاش هنوز هم میتواند در بازیهای بزرگ موفق ظاهر شود. کسب برد مقابل تیمهای میان رده چیزی بود که آنها در حال پیشرفت کردن از آن نظر بودند تا این که ویروس کرونا جهان فوتبال را تحت تاثیر قرار داد. به خاطر مصدومیتهای متعدد و خریدهای محدود (ولی حساب شده) در تابستان گذشته، دست سولسشر هرگز برای نگه داشتن بازیکنی برای مسابقات بزرگ باز نبوده است.
یونایتد در طول فصل از کمبود عمق در ترکیب تیمش رنج برد، اگرچه انتظار میرود با حضور جیمز مدیسون و جک گریلیش در لیست خرید آنها، در تابستان پیش رو چارهای در این رابطه اندیشیده شود. هر دوی این بازیکنان میتوانند خرید خوبی باشند. شاید پس از ورود برونو فرناندز در ژانویه، تلاش برای جذب یک هافبک تهاجمی جدید برای برخی عجیب باشد ولی چنین چیزی گزینههایی در اختیار سولسشر قرار میدهد که فرگوسن همیشه از آنها برخوردار بود.
و با حضور فرد، سولسشر یک بازیکن پر انرژی، فداکار و متعiد دارد که میتواند مقابل بهترین حریفان خوش بدرخشد. فرد این را در باخت مقابل لیورپول در ژانویه نشان داد. با وجود 2-0 شکست خوردن تیم که ناامیدی گسترده هواداران یونایتد را به همراه داشت، سختکوشی این هافبک برزیلی در آن بازی هواداران تیمش را به تحسین او وادار کرد. او از معدود بازیکنان یونایتد در این فصل بود که هرگز مصدوم نشد و از تاریخ 14 سپتامبر در 39 بازی برای تیمش به میدان رفت. با وجود تفاوت پستش با پارک، این تلاش بی وقفه شایستگی مقایسه شدن با آن هافبک کرهای را به او میبخشد. این که فرد در دو بازی مقابل چلسی، دو بازی مقابل سیتی و برد مقابل تاتنهام در ترکیب اصلی تیم قرار داشت، اتفاقی نیست. او به سرعت به یکی از قابل اتکاترین بازیکنان یونایتد تبدیل شد و به نظر هر گاه که به او نیاز داشته باشند، خودش را نشان میدهد. فراموش نکنید او با تجربه بازی در سطح بین المللی و همچنین لیگ قهرمانان به یونایتد آمد.
با وجود اهمیتی که فرد برای یونایتد پیدا کرده است، سولسشر باید خط میانی تیمش را برای داشتن گزینههای متعدد تقویت کند. فرگوسن مدام در ترکیب تیمش تغییر اعمال میکرد و استفاده از ترکیبهای چرخشی از دلایلی بود که به او اجازه میداد تا به عناوین قهرمانی در لیگ برتر برسد، دستاوردی که پارک هم چهار دوره در آن شریک بود. اگر فرد نقش پارک را عهدهدار نشود، آنگاه میتوان اسکات مک تومینای را در چنین قالبی تصور کرد چرا که بر حسب انتظار، یونایتد از فصل آینده مقابل تیمهای دست و پا بستهتر از یک هافبک دفاعی و فرناندز و گریلیش مقابل او استفاده خواهد کرد. آنگاه در بازیهای بزرگ میتوان برای برخورداری از استحکام و نظم بیشتر در خط میانی، به طور همزمان از فرد و مک تومینای استفاده کرد.
همه چیز به گزینهها، پیشرفت فرد و چند خرید بزرگ برای بازتر کردن دست سولسشر بستگی دارد. هواداران یونایتد فقط باید امیدوار باشند در آیندهای نزدیک، در مسابقات لیگ قهرمانان حضور داشته باشند.
