طرفداری- آدریانو گالیانی نزدیک به سه دهه در میلان بود و با این تیم به افتخارات زیادی رسید. گالیانی، بازیکنان بزرگی به هواداران میلان هدیه کرد اما لیست ستاره های او می توانست بسیار طولانی تر شود.
گالیانی در مصاحبه ای با اسکای گفت:
وقتی در سال 1986 به میلان آمدیم، تیم مشکلات مالی داشت اما از ساختار خوبی برخوردار بود. بلافاصله با رود گولیت و فن باستن قرارداد بستیم و سال بعد رایکارد هم آمد. تیم مدافعان خوبی داشت بنابراین چند ستاره به ترکیب اضافه کردیم. کاکا همچنان در قلب من است. شوچنکو، رونالدینیو، بوبان، ساویچویچ و چند بازیکن دیگر نیز همینطور.
گالیانی در ادامه از اشتباهات و حسرت های بزرگ خود در بازار نقل و انتقالات رونمایی کرد و گفت:
توز قرار بود بیاید اما در نهایت حاضر به این کار نشد. شاید به اندازه کافی اصرار نکردیم. روبرتو باجو آمد اما می توانستیم 5 سال زودتر -وقتی هنوز در فیورنتینا بود- با او قرارداد امضا کنیم. قبل از انتقال الساندرو دل پیرو به یوونتوس، تلاش کردیم او را به میلان بیاوریم. دل پیرو یکی از دو بازیکنی است که واقعا حسرت نیامدن او را می خورم. پادووا، دل پیرو را به ما پیشنهاد کرد اما آنها 5 میلیون یورو درخواست کردند که پول بسیار زیادی برای یک جوان بود. در نهایت متقاعد نشدیم و این پیشنهاد را رد کردیم.
این جریان برای کریستیانو رونالدو نیز تکرار شد. وقتی در اسپورتینگ لیسبون فقط 16 سال داشت، به میلان پیشنهاد شد اما آنها 15-16 میلیون یورویی درخواست کردند. رونالدو دومین بازیکنی است که همچنان حسرتش را می خورم. مدت ها برای خرید فرانچسکو توتی اصرار داشتیم اما او هرگز حاضر به ترک رم نشد.
زلاتان ابراهیموویچ می توانست خیلی زودتر راهی میلان شود. وقتی هنوز در آژاکس بود، او را زیر نظر داشتیم اما در آن مقطع خیلی در گلزنی موفق نبود. به یوونتوس رفت و زیر نظر کاپلو بسیار پیشرفت کرد. در سال 2006 با زلاتان به توافق رسیدیم اما درگیر ماجرای کالچوپولی شدیم و او به اینتر رفت. وقتی در سال 2012، زلاتان را به پاری سن ژرمن فروختم، تا مدت ها با من صحبت نمی کرد چون به زلاتان گفته بودم که هرگز تو را نخواهم فروخت. به خاطر بودجه و مشکلات مالی مجبور به فروش او و تیاگو سیلوا شدیم.
مربیان؟ مائوریتزیو ساری فقط یک قدم با میلان فاصله داشت اما همه چیز به هم خورد. تایید می کنم هرگز به پپ گواردیولا نزدیک نشدیم.