مائوریتزیو ساری جانشین مکس الگری شد تا به تیم یوونتوس خلاقیت بیشتری ببخشد اما پس از فصلی با مشکلات زیاد و البته کسب اسکودتو، از کار خود برکنار شد و جای خود را به آندره آ پیرلو داد. آریگو ساکی در روزنامه گاتزتا دلو اسپورت در این مورد نوشت:
ساری در یوونتوس یک ماموریت غیرممکن را پذیرفت. او از سوی باشگاه به همکاری و صبر نیاز داشت اما مدیران یوونتوس همیشه به ارزش های متفاوتی اعتقاد داشتند. شعار یوونتوس این است: پیروزی تنها چیزی است که اهمیت دارد. بدین ترتیب شما معیارهایی مانند شایستگی ، زیبایی ، احساسات ، سرگرمی ، هماهنگی ، فرهنگ و تکامل را نادیده می گیرید.
به نظر می رسید بازیکنان بیانکونری هیچوقت رویکرد ساری در بازی تکضرب و تحرک مستمر در زمین را درک نکردند و این مشکل در چلسی هم وجود داشت:
ساری تیمی را به دست گرفت پس از کسب 8 اسکودتوی متوالی راضی و خسته بود و همچنین سن بازیکنان بالا رفته بود. تیمی با تعداد زیادی بازیکن تک نواز (کار فردی) که مشتاق دویدن و جنگیدن برای هم تیمی ها نبود. تخیل آمیز بود که فکر کنیم می تواند به یک تیم سن بالا اتحاد و تعادل بدهد. یوونتوس تیمی نبود که 11 بازیکن منسجم داشته باشد که همگی برای دفاع و حمله کار کنند؛ وظایف مختلفی به عهده بگیرند و با یک اعتقاد پنهانی از فوتبال، با هم متحد باشند.
در اروپا تیم هایی تسلط پیدا می کنند که منسجم باشند و رویکرد تهاجمی داشته باشند. در ایتالیا تیم ها می توانند با فوتبال فردی و دفاعی به قهرمانی برسند. آندره آ آنیلی رئیس بزرگی است. او تلاش کرد رویکرد تیمش را با آوردن ساری تغییر دهد. او تلاش کرد تا به سوی آینده حرکت کند اما متاسفانه آنها صبر نداشتند تا نتیجه این تغییر را ببینند.