تاریخ پر است از جدال داراها و ندارها. پر است از سیستم ارباب رعیتی. پر است از تقابل داشتنها و تهی بودنها. در دورانی که بردهداری هم مانند سایر چیزها مدرنیته شده است، مشکلات مالی، بی رحمانه نشان بردگی را بر تیم های تهی از ثروت فوتبال ما می گذارند. تیم هایی که طعم کفگیر ته دیگ را، طعم فقر را و طعم نداشتن ها را می چشند. اما از شما چه پنهان همه به زمین و زمان گیر می دهند و از دست بد روزگار می نالند که این چه انحطاط عدالت است و چه فوتبال کسل کنندهای. صدای شکایت ها و فعان ها بالا گرفته است؛ اما بین این همه شاکی، هنوز هم یک مظلوم است که شجاعت و غرورش را زیر پای فقر له نمی کند. خم می شود اما نمی شکند. پرسپولیس همان پادشاهی است که روزگاری برده نداشتنها و تهی گشتن ها بود و حالا ارباب یک فوتبال. جسم و جان این تیم حقیقت ظلم را در خلا فریاد می زند اما آتش شجاعتش همچون برده های نترس فروکش نمی کند. فرقی نمی کند روبرویشان دلارهای نفتی، ستارگان کهکشانی و نفوذ قوی در AFC باشد، آن ها می خواهند این حصر را بشکنند و ثابت کنند که دنیا هنوز هم قشنگیهایش را برای ندارها دارد.
به گزارش طرفداری، هماهنگی چیزی نیست که از آسمان برای مهرههای جدید یک تیم نازل شود. تیمی با 7 مهره جدید که 5 تایشان از همان بازی اول شاکله تیم را تشکیل دادند حداقل یک دوره طولانی مدت تمرین و شاید نصف فصل یک لیگ را برای شناخت بطلبد. اما یحیی گل محمدی در معجزهوارترین شکل ممکن یارهایش را با هم تطابق داد. هماهنگی کم نظیر احسان پهلوان و سعید آقایی در سمت چپ، آمادگی لک در دروازه، کارهای ترکیبی آل کثیر و امیری که ما را یاد زوج طارمی- علیپور لیگ پانزدهم می اندازد و... تنها چشمهای از معجونی هستند که یحیی برای رقبای آسیایی خود تدارک دیده بود. پاختاکور بازی را همانند جدال با استقلال، مالکانه و با تکیه بر نفوذ از سمت چپ شروع کرد. آن ها به خوبی با پاس های تک ضرب و فیزیک بدنی خود از پرس پرسپولیس خارج می شدند. اما اخراج مارشاریپوف یقه ازبک ها را برای جولان دادن بر میانه زمین گرفت. با این حال، فراموش نکنید تیمی که بازیکنانش سال هاست در کنار هم توپ می زنند و یکدیگر را چشم بسته در زمین پیدا می کنند، با یک اخراج شیرازهشان از هم نمی پاشد. دقیقاً مانند جدال پرسپولیس برانکو و الاهی عربستان در لیگ قهرمانان آسیا 2017. جایی که کمال کامیابی نیا در همان دقایقی ابتدایی کارت قرمز گرفت، اما هماهنگی بالای بازیکنان پرسپولیس باعث شد حریف عربستانی با سه گل بدرقه خانهاش شود. پاختاکور هم با وجود اخراج دست و پا بسته نشد و در گرداندن توپ عاجز نبود. اما برخلاف جدل تیم برانکو با الاهلی، آن ها حریفی را جلوی خود داشتند که هنر جنگیدن و نمردن را خوب بلد است.
برخلاف نیمه اول، پاختاکوریها پرس از جلو را با جدیت کمتری دنبال می کردند. یحیی اما دست روی دست نگذاشت و با عرض دادن به بازی تیم خود، سعی بر استفاده کردن از عمق حریف داشت. دست آخر می ماند و دو فرار عالی از نعمتی و آقایی از جناحین و فرصت طلبی عیسی آل کثیر. آل کثیر دقیقاً همان مهرهای است که سرخها با میلیاردها هزینه در فرنگ نتوانستند پیدایش کنند. بازیکنی که فرصت طلبی و جنگندگیاش حالا خیال هواداران را از روزهای فقدان علیپور راحت کرده است. مهاجم جنوبی پرسپولیس به خوبی با وحید امیری هماهنگ شده است و برای هر دفاعی در سطح آسیا می تواند زهردار باشد.
کمال کامیابی نیا و احمد نوراللهی توانستند به خوبی مجال خودنمایی را از هافبکهای پاختاکور بگیرند و حتی عرصه را بر دراگان چران که از همان میانه زمین توپ گیری می کرد، تنگ کنند. یحیی حالا سه تفنگدار در پست هافبک دفاعی خود دارد. این دقیقاً همان جواهری است که در یک تورنمنت فشرده نیاز می شود. بزرگترین ذکاوت این فصل یحیی گل محمدی، خرید میلاد سرلک بود. مهرهای که نبودش هواداران پرسپولیس را نگران می کند و بودنش انگیزه رقابت را در این پست به طرز عجیبی بالا می برد؛ خصوصاً آن که احمد نوراللهی مدتی است با آن بازیکن مطمئن گذشته فاصله دارد. ازبک ها به خوبی با شبح بی رحمی که روبرویشان قرار گرفت آشنا بودند. حالا اما آن ها خوب می دانند که تنها به یک تیم قهرمان نباختند، بلکه به یک قدرت باختند. قدرت مطلقی که هواداران الهلال آن را تنها سایه وحشت النصر عربستان می خوانند و برای همین هم با قلبهای قرمز به استقبال سرخهای ایران می روند. پرسپولیس آخرین و دانه درشتترین گویی است که از کیسه قاتلان النصر خارج می شود. به قول معروف، همیشه آخرین ضربه را محکمتر بزن. تمام کردن کار نیمه تمام نزدیک است.
همچنین بخوانید:
پرسپولیس ایران 2-0 پاختاکور ازبکستان / زنده باد عیسی، زنده باد پرسپولیس!