ژاویِستا؛ خدایگان زوج خطه میانی(و چند خطی دل گویی انتقادی از رئیس)

واقعا واقعا چطور میشه یه نفر، نه! دونفر! اینقدر دقیق بتونن محاسبه کنن و این تصور رو در ما ایجاد کنن که چنین هنرنمایی بی نظیری تو خلق موقعیت و بازیسازی تا سالیان سال تکرار نخواهد شد؟!؟

ممنونم ازت رایکارد بابت فرصت دادن به یکی از چند استعداد ناب قرن(دون آندرس) و ممنونم از تو پپ! که بزرگترین نقاش معاصر مستطیل سبز رو وارد دل صفحات تاریخ فوتبال کردی

کومان: این اصلا دلیل نمیشود! اینیستا رو با پویگ مقایسه میکنید؟! وامصیبتا که حتی اگر از او هم بهتر باشد اورا مجال نخواهم داد

پ.ن: به هرحال با تمام احترامی که برای کومان قائلم به عنوان سرکادر فنی و از همه مهم تر اسطوره باشگاه، اصلا و ابدا خصومتی که با سوارز و بعد از اون با پویگ در دستور کارش قرار داد(که این یکی تحت هیچ شرایطی قابل قبول نیست) رو قابل توجیه نمیدونم و معتقدم هرچقدرم که آینده خوبی برای تیم محیا کنه بازهم نوع برخورد خودخواهانه و بی دلیلش با پویگ یه لکه سیاه تو کارنامه اش باقی میذاره. اینیستا هیچوقت اینیستا نمیشد اگه رایکارد زحمت ها و تلاش ها و خلاقیت خارق العاده اون رو بخاطر خودخواهی نادیده میگرفت و بدتر از اون بعد از این حرکت غیرمسئولانه با کوبیدن بازیکن نگون بختش، سپری از تکبر برای این فعل خودخواهانش درست بکنه