رم تو سال‌های اول، تیمی نبود که کسی ازش انتظار جام داشته باشه. تو ورزشگاه کوچیک و صمیمی تستاچو، تو یه محله‌ی کارگری، بازی می‌کرد و تو ۱۹۳۱ همونجا یوونتوسی رو ۵-۰ برد که داشت به پنجمین قهرمانی پشت‌سرهم می‌رسید. هواداران اون روزها هنوز نمی‌دونستن که این تیم، کم‌کم داره از یه باشگاه تازه‌تأسیس، به یه عاشقی بزرگ تبدیل می‌شه.
فصل ۱۹۴۱-۴۲: تیمی که کسی روش شرط نمی‌بست
فصل قبلش، رم یازدهم شده بود. فصل ۴۲-۱۹۴۱ هم با یک ماه تأخیر شروع شد و هیچ‌کس رم رو شانس قهرمانی نمی‌دونست. روی نیمکت، یه مربی مجارستانی به اسم آلفرد شافر نشسته بود و توی زمین، یه جوون رومی از شهر فراسکاتی که اسمش آمدئو آمادئی بود و بهش می‌گفتن «فورناریتو» (نونوای کوچولو).
آمادئی شکل باورنکردنی‌ای تو اون فصل داشت: ۱۸ گل زد. کنارش میگل آنخل پانتو ۱۲ گل اضافه کرد. بین تیر دروازه هم گویدو ماسِتی، کاپیتان تیم و قهرمان دو جام جهانی با ایتالیا، که پنالتی‌ای رو تو بازی حساس با ونیز مهار کرد و تو بازی آخر هم گلش رو بسته نگه داشت.
«رم تو فصل ۴۲-۱۹۴۱، فقط یه تیم نبود؛ مدعی‌ای بود که کسی ندیده بودش.»
جدال تا آخرین هفته
رم تو اول فوریه ۱۹۴۲ قهرمان نیم‌فصل شد، ولی توریین هنوز پشت سرش نفس می‌کشید. تو ۹ بازی آخر، رم باخت نداشت: ۲۳ گل زد و فقط ۳ گل خورد. تو هفته‌ی آخر، ۱۴ ژوئن ۱۹۴۲، مقابل مودنا، به یه برد ساده نیاز داشت. کاپلینی و بورزتی هر کدوم یه گل زدن و بازی ۲-۰ تموم شد. توریین هم تو همون روز به فیورنتینا باخت. رم با سه امتیاز اختلاف قهرمان شد.
صحنه‌ی بعد از سوت پایان، یکی از معروف‌ترین تصویرهای تاریخ باشگاهه: مردم از همه‌جا ریختن تو زمین. فریاد، اشک، و شادی‌ای که مخصوص اولین بارهاست.
چرا مهمه؟
رم اولین تیم خارج از شمال ایتالیا بود که قهرمان شد. تا اون روز، جام همیشه یا تو تورین بود یا میلان یا بولونیا. اون سال، برای اولین‌بار رفت جنوب. و باید یادمون باشه که این اتفاق وسط جنگ جهانی دوم افتاد؛ یه لحظه‌ی کوتاه شادی تو دوره‌ای که چیز زیادی برای شادی وجود نداشت.
قسمت بعد: نزدیک چهل سال انتظار کشیدیم تا دومین اسکودتو. تو قسمت بعد از دوران طلایی فالکائو و قهرمانی ۱۹۸۳ می‌گم.🌟
LA ROMA NON SI DISCUTE, SI AMA رم جای چون‌وچرا نیست؛ باید عاشقش بود
FORZA ROMA, SEMPRE! ❤️💛
:«قسمت اول سریال تاریخ رم»
دیدگاهها