طرفداری | حفظ انگیزه پس از قهرمانی، چالشی است که آرسنالِ میکل آرتتا باید از آن عبور کند؛ چالشی نشانه‌ای از تسلیم شدن این تیم در برابرش دیده نمی‌شود. فیل جکسون، پرافتخارترین مربی تاریخ ان‌بی‌ای با ۱۱ قهرمانی، در کتاب «یازده حلقه» می‌نویسد فصل پس از قهرمانی همیشه سخت‌ترین فصل است. او برای توضیح این دشواری، به غرور فردی و انسجامی اشاره می‌کند که ممکن است پس از کسب جام از بین برود.
جکسون درباره اتفاقی که پس از قهرمانی رخ می‌دهد، نوشت:
همان‌وقت است که غرور همه سر برمی‌آورد و آن هماهنگی عجیب‌وغریبی که تیم فقط چند ماه قبل حس می‌کرد، ناگهان دود می‌شود و به هوا می‌رود.
جکسون تجربه قهرمانی را به ریک فاکس، قهرمان سه‌باره ان‌بی‌ای که بعدها بازیگر شد، نسبت می‌دهد؛ فاکس آن را به برنده شدن جایزه اسکار تشبیه کرده است. او درباره معنای قهرمانی گفت:
قهرمانی هویتت را تعریف می‌کند. تا آخر عمر، معنایی پیدا می‌کنی.
این حس ارزشمندی می‌تواند به بازیکن کمک کند توانایی‌های بیشتری از خودش نشان دهد. جکسون در عین حال درباره تغییری که قهرمانی ایجاد می‌کند، گفت:
اما انتظاراتت را هم تغییر می‌دهد.
فاکس درباره بازگشت بازیکنان به فصل جدید و تغییری که قهرمانی در نگاهشان ایجاد می‌کند، گفت:
قهرمان می‌شوید و برای چند ماه همه‌جا می‌روید و از شما تعریف و تمجید می‌کنند. بعد برای فصل جدید برمی‌گردید و می‌گویید: این چیزی است که می‌خواهم برای خودم اتفاق بیفتد.
تاریخ آرسنال هنوز یک هدف بزرگ دارد
آرسنال اوایل همان سال، برای نخستین‌بار طی ۲۲ سال قهرمان لیگ برتر شد. این عنوان برای آرتتا و دیگر اعضای باشگاه چنان اهمیت داشت که فشار و تنش گاهی حتی در زمین هم حس می‌شد. حالا چالش آرتتا این است که بازیکنانش قهرمانی را پایان مسیر ندانند. تاریخ باشگاه هم انگیزه‌ای روشن برای آنها فراهم می‌کند: برتی می، جورج گراهام و آرسن ونگر نتوانستند با آرسنال عنوان لیگ را حفظ کنند. در واقع، هیچ مربی‌ای در تاریخ این باشگاه به این دستاورد نرسیده است.
سه قهرمانی پیاپی آرسنال در دهه ۱۹۳۰ با حضور سه مربی مختلف به دست آمد. پس از درگذشت هربرت چپمن، جو شاو به‌عنوان سرمربی موقت تیم را به قهرمانی دوم رساند و سپس جورج الیسون جای او را گرفت. برای آرتتا، تکرار چنین موفقیتی افتخاری ویژه خواهد بود. شکست آرسنال مقابل پاری سن ژرمن در فینال لیگ قهرمانان اتفاق خوشایندی نبود. با این حال، نویسنده احتمال می‌دهد همین نتیجه مانع شکل‌گیری حس پایان مأموریت شده باشد. فضای تیم در بوداپست خیلی زود از ناامیدی به عزم برای ادامه مسیر تغییر کرد.
دکلان رایس درباره استفاده از این تجربه برای ادامه مسیر گفت:
از این لحظه برای انگیزه گرفتن در فصل‌های پیش رو استفاده می‌کنیم. با بازیکنان و مربی صحبت کرده‌ام؛ دلیلی ندارد همین‌جا متوقف شویم.
رایس درباره بازگشت تیم در سال بعد هم گفت:
سال بعد قوی‌تر برمی‌گردیم و دوباره آماده خواهیم بود.
آرتتا تأکید می‌کند کار تمام نشده است
پس از ۱۰ بازی لیگ برتر، آرسنال با پنج امتیاز اختلاف در صدر جدول قرار داشت و بخت اول حفظ عنوان قهرمانی بود. این تیم در جدول لیگ قهرمانان سوم و بدون شکست بود و بهترین رکورد دفاعی را در هر دو رقابت داشت. این آمار، در کنار نشانه‌های دیگر، از ادامه تمرکز تیم حکایت می‌کرد. برچسب‌های قهرمانی آرسنال در اطراف ورزشگاه خیلی زود پایین آمدند. نویسنده همچنین این را بی‌ارتباط نمی‌داند که دو خرید گران‌قیمت تابستان، برونو گیمارش و ازری کونسا، بازیکنانی باتجربه بودند که هنوز بزرگ‌ترین جام‌ها را نبرده بودند.
تمدید قرارداد آرتتا هم فرصتی شد تا بر ادامه مسیر تأکید کند. او در اکتبر، پس از امضای قرارداد چهار‌ساله جدید، گفت:
چیزی که این مسیر را هیجان‌انگیز می‌کند، این است که تازه شروع دستاوردهایی است که می‌توانیم کنار هم به آنها برسیم.
این توصیف واکنش ژوزه مورینیو را به دنبال داشت. او درباره حرف آرتتا و تمدید قراردادش گفت:
چیزی جالب دیدم که در رئال مادرید اتفاق نمی‌افتاد. میکل آرتتا قراردادش را تمدید کرد و چیزی شبیه این گفت: ما هنوز در شروع راهیم، این فقط آغاز کار است. او سال‌هاست آنجاست.
واکنش مورینیو با توجه به سابقه آرتتا قابل درک است: ماه بعد، هفتمین سال حضور او در این سمت فرا می‌رسید. مطلب او را باسابقه‌ترین سرمربی شاغل در فوتبال انگلیس معرفی می‌کند؛ آرتتا سه سال بیشتر از هر سرمربی دیگر لیگ برتر در سمتش بوده است. با این حال، شاید آرتتا اهمیت شکل دادن به روایت باشگاه و خطر تصورِ فتح قله را بهتر از هر کسی درک کند. آرسنال همچنان برای موفقیت‌های بیشتر تلاش می‌کند؛ تا وقتی این میل باقی است، دستاوردهای تازه هم ممکن خواهد بود.
دیدگاهها