طرفداری | آرژانتین پس از بازنشستگی بین‌المللی لیونل مسی، باید نقش‌های متنوع او را میان چند بازیکن تقسیم کند؛ چالشی بزرگ که نگاه این تیم را به جام جهانی ۲۰۳۰ گره زده است. ای‌اس‌پی‌ان با کمک دیگو مونروئیگ، خبرنگار آگاه به فوتبال آرژانتین، گزینه‌هایی را بررسی کرده که می‌توانند بخشی از مسئولیت‌های مسی را به دوش بکشند.
مسی بیش از دو دهه پیراهن آرژانتین را پوشید و ۱۵ سال کاپیتان تیم ملی بود. او با ۱۲۶ گل و ۶۷ پاس گل، رکورددار هر دو آمار در تاریخ آرژانتین است. در ۲۰۸ بازی، ۱۹۳ بار در گل‌های تیم نقش داشت و ۷۶ گل از ضربات ایستگاهی زد. او در جام‌های جهانی نیز ۱۲ پاس گل ثبت کرد. جای خالی مسی فقط با گل و پاس گل پر نمی‌شود. آرژانتین توانایی او در خلق موقعیت، ضربه‌های ایستگاهی، آرام‌کردن تیم در لحظه‌های دشوار و تعیین سرنوشت بازی‌های بزرگ را هم از دست می‌دهد. مسی با آرژانتین قهرمان جام جهانی و کوپا آمریکا شد، هشت توپ طلا برد و ۴۷ جام کسب کرد.
جای خالی مسی را باید جمعی پر کرد
هکتور اوسترهلد، نویسنده «ابوالهول»، جمله‌ای دارد که مقاله آن را به مسیر پیش روی تیم ملی پیوند می‌دهد. اوسترهلد درباره قهرمان و معنای قهرمانی گفته بود:
تنها قهرمان واقعی، قهرمان جمعی است؛ نه قهرمان فردی و نه قهرمانی که تنها باشد.
اسکالونی درباره تقسیم مسئولیت‌های مسی گفت:
باهم تلاش می‌کنیم آنچه لئو انجام می‌داد را جایگزین کنیم.
سرمربی آرژانتین در توضیح راهکاری که از بازیکنانش می‌خواهد گفت:
تنها راه، داشتن تیمی بزرگ است که هرکس سهم خودش را در آن ادا کند.
آرژانتین قرار نیست بازیکنی هم‌سطح و شبیه مسی پیدا کند. وظایفی که سال‌ها در ذهن، قلب و پای چپ او جمع شده بود، باید میان چند مهره پخش شود؛ از گلزنی و بازی‌سازی گرفته تا رهبری و ضربات ایستگاهی.
لائوتارو و آلوارز؛ بار خط حمله
لائوتارو مارتینز گزینه اصلی گلزنی آرژانتین پس از مسی است. او در نیمه‌نهایی جام جهانی برابر انگلیس توانایی‌اش را نشان داد و پیوندی میان پیشبرد حمله و تمام‌کنندگی ایجاد می‌کند. مهاجم اینتر در دوران اسکالونی، به‌جز مسی، بهترین گلزن تیم ملی است و ۳۲ گل زده است.
خولیان آلوارز در کنار لائوتارو می‌تواند در ساخت بازی هم سهم داشته باشد. او گاهی از گلزنی فاصله می‌گیرد تا در مراحل دیگر حمله به تیم کمک کند، اما در محوطه جریمه نیز خطرناک است. توانایی حرکت بدون توپ و خواندن فضا به او اجازه می‌دهد هم به خلق موقعیت کمک کند و هم در دفاع از تیم کار بکشد.
لائوتارو در سطح باشگاهی بیش از ۱۸۰ گل زده و دست‌کم ۹ جام برده است. او در سال ۲۰۲۴ در رأی‌گیری توپ طلا هفتم شد. استمرارش در سری آ کمک کرده در دوره‌هایی که گلزنی آرژانتین دشوار بوده، جایگاهش را در تیم ملی حفظ کند.
مک‌آلیستر و پاس؛ خلاقیت و تعادل
الکسیس مک‌آلیستر در خط میانی نقش‌های مختلفی را تجربه کرده، اما هوش و انعطاف‌پذیری‌اش جایگاه او را در ترکیب حفظ کرده است. او به‌تدریج عقب‌تر بازی می‌کند تا به حفظ توپ و ایجاد تعادل کمک کند. دقت پاس‌هایش پیش‌تر مانع می‌شد مسی برای گرفتن توپ بیش از اندازه عقب بیاید و این ویژگی در بازی‌سازی آرژانتین همچنان اهمیت دارد.
پای چپ لیساندرو مارتینز نیز می‌تواند از خط دفاع به پیشبرد بازی کمک کند. اما نیکو پاس، با دید و دقت پاس‌هایش، گزینه‌ای برای به‌عهده‌گرفتن بخش مهمی از بار خلاقیت تیم است. این تغییر قرار نیست فوری اتفاق بیفتد؛ با گذشت زمان، درک بازی او می‌تواند پخته‌تر شود.
پاس چند فصل است که یکی از موتورهای خلاق کومو بوده و در این تیم پیراهن شماره ۱۰ را می‌پوشد. او ریتم حمله‌ها را تنظیم می‌کند و می‌تواند در آرژانتین نیز با انزو فرناندز و دیگر بازیکنان باتجربه، بخشی از بار بازی‌سازی را تقسیم کند. او گزینه پیشتاز برای به‌ارث‌بردن شماره ۱۰ تیم ملی معرفی شده است؛ نقشی که معنای نمادین مهمی دارد.
ضربات ایستگاهی و دریبل‌زن‌های نسل تازه
خولیان آلوارز پیش از این هم ضربات کرنر و ایستگاهی دور از دروازه را برای آرژانتین می‌زد. ضربه‌های نزدیک‌تر به دروازه معمولاً در اختیار مسی بود، اما حالا آلوارز می‌تواند مسئولیت بیشتری بگیرد. او در تیم‌های باشگاهی‌اش هم این وظیفه را پذیرفته و برای اجرای آن، هم توان فنی دارد و هم شخصیت لازم.
جیانلوکا پرستیانی با دریبل‌های فریبنده و حرکت‌های غیرقابل‌پیش‌بینی می‌تواند دفاع‌های فشرده را به‌هم بریزد. برخلاف مسی، او از چپ به راست حمله می‌کند و گاهی به‌تنهایی راهی از میان خط دفاعی باز می‌کند. پرستیانی که در بنفیکا بازی می‌کند، باید با گروه هماهنگ شود و جایگاهش را در تیم ملی به دست بیاورد؛ اما می‌تواند یکی از مهره‌های هجومی آینده آرژانتین باشد.
فرانکو ماستانتوئونو نیز از جناح مقابل توانایی‌هایی مشابه دارد. بازی او بیشتر بر درک و تصمیم‌گیری تکیه می‌کند و شاید مسیر پیشرفتش در آینده به حضور بیشتر در مناطق مرکزی زمین برسد.
فرناندز و رومرو؛ مهره‌های لحظه‌های بزرگ
انزو فرناندز از همان جام جهانی ۲۰۲۲ نشان داد که در لحظه‌های بزرگ می‌تواند اثرگذار باشد. او در آن رقابت پس از ورود از روی نیمکت، مقابل مکزیک گل مهمی زد و چند ماه پیش نیز در نیمه‌نهایی برابر انگلیس از پشت محوطه جریمه گلزنی کرد. متن او را بازیکنی مناسب برای مسابقه‌های سرنوشت‌ساز می‌داند.
فرناندز جایزه بهترین بازیکن جوان جام جهانی ۲۰۲۲ را برده است. تجربه حضور در قطر و جام جهانی ۲۰۲۶ نیز در کارنامه‌اش ذکر شده؛ او در ۲۵سالگی ۹ جام کسب کرده است. در کنار او، لائوتارو هم با غریزه گلزنی‌اش می‌تواند در لحظه‌های حساس تیم را جلو بیندازد.
کریستین رومرو پیش از پوشیدن بازوبند هم در زمین نقش یک رهبر را داشت. اسکالونی او را برای کاپیتانی انتخاب کرده و رومرو نخستین بازی رسمی‌اش با بازوبند را در دیداری دوستانه برابر بولیوی انجام داد؛ مسابقه‌ای که در آن گل هم زد. امیلیانو مارتینز نیز از رهبران باتجربه‌ای است که با واکنش‌ها، حرف‌ها و روحیه رقابتی‌اش از دروازه تیم پشتیبانی می‌کند.
تصویری فرضی از آرژانتین در جام جهانی ۲۰۳۰
آرژانتین میزبان یکی از بازی‌های افتتاحیه جام جهانی ۲۰۳۰ خواهد بود؛ رقابتی که فیفا آن را به مناسبت صدمین سال برگزاری جام جهانی برگزار می‌کند. حضور آرژانتین در این مسابقات از پیش تضمین‌شده توصیف شده است. بااین‌حال، تا آن زمان راه زیادی باقی مانده و پیش‌بینی ترکیب تیم برای نخستین بازی پس از مسی، سناریویی زودهنگام است.
در ترکیب فرضی و هجومی مطرح‌شده، مهم‌ترین ابهام به دو پست دفاع کناری مربوط می‌شود. آگوستین جیای گزینه مدافع راست است و رومان وگا یا خوان سولر می‌توانند در سمت چپ قرار بگیرند. درباره ترکیب کامل، انتخاب قطعی ارائه نشده است؛ اما هدف همه این بازیکنان، کم‌رنگ‌ترکردن اثر غیبت مسی خواهد بود.
این نسل امیدوار است بار دیگر آرژانتین را به فینال جام جهانی برساند و تیم را در جمع قدرت‌های فوتبال جهان نگه دارد. این بار مسی کنار آن‌ها در زمین نخواهد بود، اما بازیکنان می‌توانند برای رقم‌زدن شادی دیگری برای او تلاش کنند.
دیدگاهها