طرفداری | مارتین زوبیمندی فصل گذشته یکی از مهره‌های اصلی آرسنال بود، اما حالا برای بازگشت به ترکیب اصلی رقابت می‌کند. او پس از ۱۰ مسابقه این تیم در لیگ برتر، فقط ۱۰۰ دقیقه بازی کرده و هنوز در این رقابت از ابتدا به میدان نرفته است؛ افتی چشمگیر برای بازیکنی که فصل گذشته بیش از ۳۰۰۰ دقیقه بازی کرد. این گزارش اتلتیک به دلایل تغییر جایگاه او و شانس بازگشتش می‌پردازد.
فصل گذشته فقط دکلان رایس در میان بازیکنان غیر دروازه‌بان آرسنال بیشتر از زوبیمندی بازی کرد. هافبک اسپانیایی در ۳۴ مسابقه از ۳۸ بازی لیگ برتر در ترکیب اصلی بود و بخش بزرگی از فصل، ستون خط میانی میکل آرتتا به شمار می‌رفت. آرسنال در همان فصل پس از ۲۲ سال به یک عنوان قهرمانی رسید.
تغییر شرایط زوبیمندی به‌سرعت رقم خورد؛ او در نخستین فصل حضورش در فوتبال انگلیس جایگاه ثابتی پیدا کرد و کنار رایس در پایه خط میانی آرسنال بازی کرد. آرتتا برای جذب او صبر کم‌سابقه‌ای به خرج داد و این بازیکن را قطعه گمشده خط میانی‌اش می‌دانست. آرسنال برای کنار زدن رقبا، به‌ویژه لیورپول، ماه‌ها پیش از ورود زوبیمندی به لندن با رئال سوسیداد بر سر چارچوب انتقال به توافق رسید.
زوبیمندی خیلی زود جا افتاد و در بخش هجومی هم فراتر از انتظار ظاهر شد. آرسنال می‌دانست هافبکی باهوش، جنگنده و مطمئن جذب می‌کند، اما تأثیر او در یک‌سوم هجومی زمین غافلگیرکننده بود. آرتتا در ماه فوریه درباره توانایی‌های او گفت:
وقتی درباره زوبی حرف می‌زنیم، دیگر چه کاری از او برمی‌آید؟ هر کاری بخواهد، می‌تواند انجام دهد. از بعضی جهات ویژگی‌هایش شبیه دکلان است.
باید همچنان کمک کنیم این توانایی‌ها در سیستم و ذهنش شکوفا شود. او در اشغال فضاهای مختلف عالی است، توپ را پیش می‌برد، دریبل می‌زند و دوئل‌ها را می‌برد. وقتی به یک‌سوم پایانی زمین و محوطه جریمه می‌رسد هم استعدادش را نشان می‌دهد. آرامش زیادی دارد و تصویر بازی را خیلی خوب می‌بیند.
زوبیمندی خیلی زود به یکی از قابل‌اعتمادترین بازیکنان آرتتا تبدیل شد، اما تکیه زیاد بر او هزینه‌ای هم داشت. منابع آگاه از شرایط این بازیکن، که برای حفظ روابطشان نامشان فاش نشده، می‌گویند فشار فصل گذشته خستگی جسمی و ذهنی‌ای به همراه آورد که شاید او هنوز در حال کنار آمدن با آن باشد. زوبیمندی در گفت‌وگو با مارکا درباره آن دوره گفت:
دوست ندارم همه‌چیز را به عوامل جسمانی ربط بدهم، اما آن سال واقعاً این موضوع را حس کردم. سال تازه‌ای بود و چیزهای زیادی وجود داشت که باید با آن‌ها سازگار می‌شدم. تعداد باورنکردنی‌ای دقیقه بازی کردم و راستش خسته بودم. عوامل دیگری هم وجود داشت، اما خستگی جسمانی قطعاً می‌توانست یکی از آن‌ها باشد.
از زوبیمندی پرسیدند آیا برای عبور از این دوره دشوار از حمایت روان‌شناختی کمک گرفته است یا نه. او گفت چنین حمایتی نگرفته و درباره احتمال استفاده از آن افزود:
این احتمال را رد نمی‌کنم.
با گذشت فصل، فرم زوبیمندی افت کرد و در پایان فصل جایگاهش را در ترکیب اصلی آرتتا به مایلز لوئیس-اسکلی داد. حضور لوئیس-اسکلی به‌عنوان گزینه‌ای جدی در خط میانی، رقابت را دشوارتر کرد. آرتتا هم برای جذب برونو گیمارش از نیوکاسل اقدام کرد؛ معامله‌ای که ارزش آن ۷۵ میلیون پوند، معادل ۱۰۱.۲ میلیون دلار، عنوان شد. در جمع بازیکنان آرسنال این انتظار وجود داشت که ورود او فرصت بازی زوبیمندی و هم‌وطنش میکل مرینو را کمتر کند.
زوبیمندی در همان گفت‌وگو با مارکا درباره صحبتش با آرتتا در آغاز فصل گفت:
ابتدای فصل با میکل صحبت کردم. او مثل همه بازیکنان، برنامه را برایم توضیح داد. هشدار داد که بازیکنان تازه‌ای آمده‌اند و فرصت بازی به همه می‌رسد. حالا هم شرایط همین است؛ برای جایگاهمان رقابت می‌کنیم.
به نظر می‌رسد گیمارش گزینه اول آرتتا برای جایگاه سوم خط میانی، کنار رایس و مارتین اودگارد، باشد. لوئیس-اسکلی هم در این فصل عملکرد خوبی داشته و نشان داده برای این پست مناسب است. تا بازی لیگ قهرمانان برابر اسلاویا پراگ در ۴ نوامبر، دو بار شروع بازی زوبیمندی در فصل جاری به مسابقات جام اتحادیه محدود شده بود. خط میانی آرسنال به‌سرعت تغییر کرد و او حالا باید خودش را به جمع رقبا برساند.
با وجود کمبود فرصت بازی، زوبیمندی می‌گوید روی بازپس‌گیری جایگاهش تمرکز دارد. او درباره نحوه کنار آمدنش با شرایط در گفت‌وگو با مارکا گفت:
حالم خوب است، آرامم و از نحوه کنار آمدنم با این وضعیت راضی‌ام. پیش از این چنین چیزی را تجربه نکرده بودم و فکر می‌کنم از این موقعیت‌ها هم می‌شود درس گرفت. این‌ها لحظه‌هایی هستند که بیش از هر وقت دیگری به اطرافیانت نیاز داری و آن‌ها کنارم بوده‌اند.
چند ماه گذشته برای زوبیمندی عجیب، اما موفقیت‌آمیز بوده است. او قهرمانی لیگ را به دست آورد و با اسپانیا قهرمان جام جهانی شد؛ هرچند تنها حضورش در آن رقابت‌ها، ۲۱ دقیقه بازی در فینال بود. زوبیمندی مدال‌هایی را گرفت که همیشه آرزویش را داشت، اما طبیعی است که خواهان بازی بیشتر باشد. منابع می‌گویند تعهد او در تمرین‌ها کم نشده و چه پنج دقیقه بازی کند و چه اصلاً به میدان نرود، با همان انگیزه برای جلب نظر کادر فنی تمرین می‌کند.
سازگاری با زندگی در لندن، برخلاف جا افتادن سریعش در زمین، برای زوبیمندی دشواری‌هایی داشت. زندگی تنها و دور از فضای آشنای سن سباستین به زمان نیاز داشت. او حالا با گروهی از بازیکنان اسپانیایی‌زبان، از جمله کریستیان موسکرا، پیرو هینکاپیه و کپا آریسابالاگا، دوستی نزدیکی پیدا کرده است. اطرافیانش می‌گویند او در تیم محبوب است و کاملاً با جمع بازیکنان خو گرفته است.
زوبیمندی می‌گوید فعلاً قصد جدایی ندارد و آرتتا هم به‌دنبال فروش او نیست. آرسنال می‌خواهد در چند جبهه رقابت کند و به ترکیبی عمیق نیاز دارد؛ تغییر کوچکی در فرم یا آمادگی جسمانی می‌تواند دوباره زوبیمندی را به مهره‌ای کلیدی تبدیل کند. آرتتا در پراگ درباره او گفت:
او بازیکن بسیار مهمی برای ماست. در اتفاقی که برای مچ پایش افتاد و بعدتر هم برای بینی‌اش، کمی بدشانس بود. مثل بقیه، باید آماده باشد. همه فرصت بازی پیدا می‌کنند و بعد باید خوب کار کنند و به تیم برای بردن مسابقه‌ها کمک کنند.
اما انرژی، تعهد و میلش به کمک کردن همیشه وجود دارد؛ این موضوع جای تردید ندارد. او بازیکنی فوق‌العاده برای ماست.
در آرسنال امیدوارند حضور زوبیمندی در اردوی اسپانیا در وقفه بازی‌های ملی به او کمک کند. رودری در دسترس نیست و زوبیمندی می‌تواند فرصت بازی ارزشمندی به دست بیاورد و دوباره به ریتم مسابقه برسد.
وضعیت او تناقضی جالب دارد: فصل گذشته آرسنال آن‌قدر به زوبیمندی تکیه کرد که در پایان فصل افت کرد؛ این فصل اما قدرت خط میانی تیم، پیدا کردن نقش را برایش دشوار کرده است. او لازم نیست سطح تازه‌ای از بازی‌اش رو کند؛ کافی است همان فرمی را نشان دهد که در ماه‌های نخست حضورش در لندن داشت. در آن صورت، بازگشت جایگاهش در آرسنال هم روشن‌تر می‌شود.
دیدگاهها