طرفداری | مائوریسیو پوچتینو ظاهراً به جدایی از تیم ملی آمریکا و پیوستن به منچستریونایتد نزدیک شده است؛ اتفاقی که آینده هر دو طرف را زیر سؤال می‌برد. نویسندگان گل در یک میزگرد، شانس او برای احیای یونایتد، کارنامه‌اش در آمریکا و گزینه‌های جانشینی‌اش را بررسی کرده‌اند.
بر اساس این گزارش، منچستریونایتد پس از وقفه بازی‌های ملی برای جذب پوچتینو اقدام کرده و قرار است بند آزادسازی ۱۰ میلیون دلاری او را بپردازد. این جابه‌جایی می‌تواند برای فدراسیون فوتبال آمریکا سود مالی داشته باشد، اما پرسش‌های مهم‌تری هم درباره دستاوردهای پوچتینو مطرح است: آمریکا در یک‌هشتم نهایی جام جهانی با نتیجه ۴-۱ به بلژیک باخت و در دوره او جام مهمی به دست نیاورد.
پوچتینو بازیکنان بیشتری را وارد چرخه تیم کرد و به احیای روحیه آن کمک کرد، اما دستاوردهای ملموس محدود ماند. در سوی دیگر، منچستریونایتد همچنان با آشفتگی و مشکلات ساختاری روبه‌روست. نویسندگان درباره این‌که آیا پوچتینو می‌تواند از پس این چالش برآید و چه کسی باید جای او را در تیم ملی آمریکا بگیرد، دیدگاه‌های متفاوتی دارند.
آیا منچستریونایتد مقصد مناسبی برای پوچتینو است؟
تام هیندل درباره انتخاب یونایتد گفت:
نه؛ چون این باشگاه برای هیچ‌کس جای مناسبی نیست. تا وقتی تغییرات ساختاری جدی رخ ندهد، هیچ‌کس نمی‌تواند واقعاً منچستریونایتد را تغییر دهد. احتمال شکست کامل این پروژه زیاد است و شاید اعتبار پوچتینو هم کمی آسیب ببیند.
اما آیا برای شکل فعلی یونایتد، مربی مناسب‌تری از پوچتینو وجود دارد؟ او می‌تواند با بازیکنان جوان کار کند و تا حدی هم فضای سیاسی باشگاه را مدیریت کند. خوش‌برخورد است، اما ساده‌لوح نیست؛ جذابیت دارد، اما محکم هم هست. احتمالاً این همکاری پایان خوبی نخواهد داشت، اما پوچتینو بارها نشان داده که عاشق چالش است. این بزرگ‌ترین چالش اوست.
الکس لابیدو درباره مناسب‌بودن این مقصد گفت:
پاسخ‌دادن به این سؤال سخت است. منچستریونایتد بیش از یک دهه است که با شکل‌های مختلفی از آشفتگی دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ هرچند گاهی موفقیت‌هایی هم داشته است. باشگاهی است که پول زیادی خرج می‌کند، اما استراتژی فوتبالی منسجمی ندارد. با این شرایط، پاسخ منطقی «نه» است.
با این حال، پوچتینو گزینه‌ای جذاب است. توانایی او در استفاده از زبان شرکتی و شعارهای پروژه‌های تازه، برای باشگاهی که مدام از مردم می‌خواهد به پروژه بعدی‌اش ایمان بیاورند، به کار می‌آید. سابقه‌اش در پرورش بازیکنان جوان هم امتیاز مهمی است.
یکی از مشکلات بزرگ یونایتد این است که استعدادهای آکادمی را به موفقیت پایدار در تیم اصلی تبدیل نمی‌کند. بخشی از این مسئله به نحوه مدیریت بازیکنان برمی‌گردد؛ کافی است به کوبی ماینو فکر کنید. اگر در سیستم باشگاه بازیکنان مستعدی منتظر فرصت باشند، پوچتینو می‌تواند گزینه‌ای وسوسه‌کننده برای پرورش آنها باشد.
رایان تولمیچ درباره شرایط پیش روی پوچتینو گفت:
واضح است که یونایتد باشگاهی است که او مدت‌ها می‌خواسته به آن برود. علاقه‌اش به سر الکس فرگوسن شناخته‌شده است و تمایلش برای بازگشت به انگلیس هم همین‌طور. از این نظر، به چیزی که می‌خواست رسیده است. اما این‌که ماجرا چطور تمام شود، قابل پیش‌بینی نیست.
او وارد باشگاهی ازهم‌پاشیده و سرخورده می‌شود. واقع‌بینانه که نگاه کنیم، شاید بهترین زمان برای ورود همین حالا باشد؛ اما ممکن است یونایتد برای یک مربی دیگر هم به تله‌ای تبدیل شود که نتواند چیزی را که بیش از حد خراب شده، درست کند.
آیا پوچتینو واقعاً می‌تواند یونایتد را متحول کند؟
تام هیندل درباره امکان موفقیت پوچتینو گفت:
با شکل فعلی باشگاه، نه. برای این‌که پوچتینو واقعاً موفق شود، باید در همه سطوح تغییر ساختاری واقعی رخ دهد. او نه‌فقط به صبر مدیران ارشد، بلکه به این اطمینان نیاز دارد که باشگاه حاضر است برای ساختن آینده، سختی‌های امروز را بپذیرد. در یک دهه گذشته هیچ مربی‌ای چنین فرصتی نداشته است. چرا پوچتینو باید فرق داشته باشد؟
الکس لابیدو درباره شروط لازم برای تغییر اوضاع گفت:
همه‌چیز به صبر و این بستگی دارد که یونایتد بتواند پایه‌ای باثبات در اختیار مربی بگذارد یا نه. ژوزه مورینیو، روبن آموریم و لوئی فان خال همگی با سابقه موفقیت در باشگاه‌های دیگر به یونایتد آمدند. آنها هم اشتباه‌هایی داشتند، اما مشکلات باشگاه از مربی‌ای به مربی دیگر ادامه پیدا کرده است.
پوچتینو به زمان، جذب بازیکنانی متناسب با روش کارش و روشن‌بودن مسئول تصمیم‌های فوتبالی نیاز دارد. یونایتد نتوانسته این ترکیب را برای مدتی طولانی حفظ کند. پول خرج‌کردن یک چیز است؛ خرید پیوسته بازیکنانی که با برنامه تیم جور باشند، چیز دیگری است.
اگر این شرایط تغییر کند، بله، پوچتینو می‌تواند اوضاع را عوض کند. اما بارها وعده شروعی تازه را در یونایتد شنیده‌ایم.
رایان تولمیچ درباره امکان تغییر شرایط گفت:
بالاخره یک نفر باید این کار را بکند، نه؟ باشگاه به‌هم‌ریخته است، اما برند بزرگی مثل یونایتد نمی‌تواند برای همیشه همین‌طور بماند. برای بیرون‌آمدن از چنین وضعی، به چشم‌انداز درست و کمی صبر نیاز است. سؤال اصلی این است که آیا پوچتینو فرصت برخورداری از آن صبر را خواهد داشت یا نه. این کار زمان می‌برد؛ باید دید منچستریونایتد حاضر است این زمان را به او بدهد.
جدایی پوچتینو به فوتبال آمریکا ضربه می‌زند؟
تام هیندل درباره پیامد احتمالی جدایی گفت:
وقتی تازه قراردادی بزرگ و چهارساله به مربی داده‌ای و او در اولین فرصت ممکن می‌رود، طبیعی است که وجهه خوبی نداشته باشی. منچستریونایتد باشگاه بزرگی است و این هم شغل بزرگی است؛ واقعاً سخت است کسی چنین فرصتی را رد کند. با این حال، برای آمریکا کمی شبیه سیلی به صورت است و این تیم دوباره باید از اول شروع کند.
الکس لابیدو درباره تأثیر این اتفاق بر فدراسیون فوتبال آمریکا گفت:
فکر نمی‌کنم احتمال رفتن پوچتینو به منچستریونایتد وجهه فوتبال آمریکا را خراب کند. آنها یکی از بزرگ‌ترین نام‌های مربیگری را برای هدایت تیم در جام جهانی آوردند و پس از آن هم قراردادش را تمدید کردند. این تعهدی جدی از سوی هر دو طرف بود؛ هرچند آغاز دوباره جست‌وجو برای مربی در فاصله‌ای کوتاه، پرسش‌های موجهی درباره ثبات ایجاد می‌کند.
یونایتد شرایطی ویژه دارد. با وجود همه مشکلاتش، هنوز یکی از سه شغل برتر فوتبال جهان است. اگر مقصد پوچتینو مثلاً کریستال پالاس یا فولام بود، برداشت‌ها کاملاً متفاوت می‌شد.
رایان تولمیچ درباره جنبه مالی جدایی گفت:
این اتفاق باعث می‌شود فوتبال آمریکا عالی به نظر برسد! آنها بیش از ۱۰ میلیون دلار گرفتند تا پوچتینو چهار بازی اضافه، یا شاید شش بازی، هدایت تیم را برعهده داشته باشد و بعد جدا شود. این پول می‌تواند صرف استخدام جانشین او شود و برای مربی‌ای که مشخصاً دلش این جابه‌جایی را می‌خواست، غرامتی قابل‌توجه است.
شرمی ندارد اگر مربی‌ات را به باشگاهی به بزرگی منچستریونایتد ببازی. حتی اگر هم شرمی در کار باشد، تا انتخاب مربی جدید می‌شود مثل وودی هرلسون در فیلم «سرزمین زامبی‌ها» اشک‌ها را پاک کرد.
میراث پوچتینو در تیم ملی آمریکا چیست؟
تام هیندل درباره کارنامه پوچتینو گفت:
معمولی؟ منظورم این است که او تا حد خوبی تیم را بازسازی کرد، چند بازیکن را وارد ترکیب کرد و تقریباً به اندازه‌ای نتیجه گرفت که انتظار می‌رفت. اما اگر از دور نگاه کنیم، پرسش‌هایی باقی می‌ماند. آیا باید با گروهی از بازیکنان ذخیره مکزیک را در گلدکاپ شکست می‌داد؟ آیا تیم کامل آمریکا، در میانه تنش‌های سیاسی، باید بلژیک را می‌برد؟ نه. پوچتینو بازی‌هایی را برد که باید می‌برد و جاهایی باخت که انتظار می‌رفت ببازد؛ نه بیشتر و نه کمتر.
الکس لابیدو درباره جنبه‌های مثبت و منفی دوره پوچتینو گفت:
اگر او حالا جدا شود، میراثش دوگانه خواهد بود. از جنبه مثبت، پوچتینو دامنه انتخاب بازیکنان را به سطحی رساند که هواداران فوتبال آمریکا پیش‌تر ندیده بودند و سلسله‌مراتب جاافتاده تیم را به چالش کشید. او فضایی ساخت که حتی کریستین پولیشیچ هم از انتقاد مصون نبود و با تقسیم تیم به گروه اول و دوم مخالفت می‌کرد. پیام روشن بود: شهرت به‌تنهایی نباید جای هیچ‌کس را در تیم تضمین کند.
از جنبه منفی، مسیر آمریکا در جام جهانی خانگی با شکست ۴-۱ برابر بلژیک در یک‌هشتم نهایی تمام شد. هر پیشرفتی که در بخش‌های دیگر به دست آمده باشد، این نتیجه آن جهشی نبود که از انتصاب پوچتینو انتظار می‌رفت.
گمانه‌زنی درباره آینده او هم مدام تکرار می‌شد و پوچتینو هم از توجه نشان‌دادن به فرصت‌های دیگر پرهیز نمی‌کرد. سرمربیگری یک تیم ملی، با حقوق و امکانات بسیار خوب، افتخار است و این رفتار احتمالاً به مذاق بعضی‌ها خوش نیامد. بعد از چهار ماه نخست حضورش، ظاهراً حاضر بود یک پایش بیرون باشد؛ اگر جدا شود، امیدوارم جانشینش چنین وضعی نداشته باشد.
رایان تولمیچ درباره جمع‌بندی کار پوچتینو گفت:
میراثش پیچیده است. آیا فرهنگ تیم را تغییر داد؟ اگر عینی نگاه کنیم، باید گفت بله. آیا این تغییر دستاورد زیادی به همراه داشت؟ باز هم اگر عینی نگاه کنیم، پاسخ نه است. جامی به دست نیامد و آمریکا پیروزی شاخصی برابر یک تیم نخبه نداشت. تیم فوتبال هجومی ارائه کرد، اما نتیجه‌ها تفاوت چندانی با قبل نداشتند.
به همین دلیل، قضاوت واقعی درباره پوچتینو به پایه‌ای بستگی دارد که ساخته است؛ به‌خصوص اگر خودش نماند تا ببیند روی آن پایه چه چیزی ساخته می‌شود.
آمریکا سراغ چه کسی برود؟
تام هیندل درباره گزینه جانشینی گفت:
حرف‌وحدیث درباره پپ گواردیولا شروع شده و شنیدنش بد نیست، اما این گزینه دور از دسترس است و انتخاب درستی هم نیست. آمریکا به کسی نیاز دارد که برنامه را از درون بسازد؛ مربی‌ای با ذهن تاکتیکی که سیستم فوتبال این کشور را هم از نزدیک بشناسد.
طنز ماجرا این است که بهترین گزینه برای این کار حالا هدایت کانادا را برعهده دارد و کاملاً روشن گفته هرگز سرمربی آمریکا نمی‌شود. پس بی. جی. کالاهان، که در نشویل کار فوق‌العاده‌ای کرده و دوره موقت خوبی هم داشته، گزینه‌ای آماده است. باید هدایت را به او سپرد، اگر نتیجه‌ها کمی نوسان داشتند از آن عبور کرد و تا سال ۲۰۳۰ آمریکا را در موقعیت خوبی قرار داد.
الکس لابیدو درباره گزینه‌های روی میز گفت:
هواداران و بخشی از رسانه‌ها گواردیولا را می‌خواهند و جذابیت این انتخاب روشن است. شاید بتوان او را بهترین مربی تاریخ فوتبال باشگاهی دانست. سؤال این است که روش‌هایش چطور با فوتبال ملی جور درمی‌آید؛ مربی در تمرین وقت بسیار کمتری دارد و نمی‌تواند برای پرکردن نقاط ضعفش بازیکن جذب کند.
شدت کار او و انتظاراتی که همراهش می‌آید هم مهم است. این گروه هنوز نسبتاً جوان است و هویت خودش را می‌سازد. انتخاب گواردیولا ممکن است نسخه‌ای پرسر‌وصداتر از بعضی چالش‌هایی باشد که یورگن کلینزمن با آنها روبه‌رو شد.
ترجیح من پلگرینو ماتاراتزو یا بی. جی. کالاهان است. ماتاراتزو آمریکایی است، مربیگری را در اروپا ساخته و در آلمان و اسپانیا موفق بوده است. کالاهان در نشویل کارهای چشمگیری کرده و فضای تیم ملی را هم می‌شناسد. استیو چروندولو هم با توجه به موفقیتش در لس‌آنجلس اف‌سی باید جدی گرفته شود. پرسش این است که ارتقای سرمربی تیم زیر ۲۳ سال به اندازه آوردن یک مربی معتبر از بیرون جذابیت دارد یا نه.
رایان تولمیچ درباره زمان و منابع در دسترس آمریکا گفت:
بستگی دارد. آیا تمام پول بند آزادسازی صرف استخدام مربی جدید می‌شود یا حامیانی که هزینه جذب پوچتینو را تأمین کردند، به‌خاطر بازدهی کم کنار می‌کشند؟ این سؤال بزرگی است. حتی جدا از آن، تضمینی نیست که گواردیولاها و دیدیه دشان‌های فوتبال خواهان این شغل باشند.
نکته مثبت این است که آمریکا چهار ماه تا مجموعه بعدی بازی‌های رسمی فرصت دارد. این زمان به آنها اجازه می‌دهد همه گزینه‌ها را بررسی کنند، فارغ از این‌که کدام مسیر را انتخاب می‌کنند.
سرمربیگری تیم ملی آمریکا چقدر جذاب است؟
تام هیندل درباره جذابیت این شغل گفت:
تا حدی جذاب است، اما انتخابی قطعی و بی‌دردسر نیست. بیشتر شغل‌های بزرگ اروپایی جذابیت بیشتری دارند. جدایی پوچتینو هم نشان می‌دهد فرصت‌های باشگاهی بزرگ ارزش بیشتری دارند. با این حال، ساختن تیم ملی‌ای که انگیزه و جاه‌طلبی دارد، فرصت بدی نیست.
الکس لابیدو درباره ظرفیت این تیم ملی گفت:
این شغل باید بسیار جذاب باشد. آمریکا شاید در تاریخ خود بااستعدادترین مجموعه بازیکنانش را در اختیار داشته باشد؛ بازیکنان جاافتاده در باشگاه‌های بزرگ و استعدادهای جوانی که می‌توانند هر بازیکنی را که آسوده‌خاطر شود، به چالش بکشند.
تیم‌های ملی‌ای هستند که برای قهرمانی فوری آمادگی بیشتری دارند. اما آمریکا استعداد فراوان و فرصتی برای اثرگذاری ماندگار به مربی می‌دهد، بی‌آن‌که فشار «قهرمانی یا شکست» قدرت‌های سنتی را تحمیل کند.
مربی‌ای که این ظرفیت را در بزرگ‌ترین صحنه‌ها به پیشرفتی معنادار تبدیل کند، می‌تواند میراثی بزرگ برجا بگذارد. این پیشنهاد باید قانع‌کننده باشد.
رایان تولمیچ درباره جذابیت این فرصت گفت:
بله، اما به خواسته‌های مربی بستگی دارد. از فوتبال اروپا خسته شده؟ دنبال فشار کمتری است؟ دوست دارد در آمریکا سفر کند، موسیقی کانتری گوش بدهد و مثل پوچتینو غذای چیک‌فیل‌ای بخورد؟ اگر پاسخ هرکدام از این سؤال‌ها بله باشد، این شغل واقعاً جذاب است. پول خوبی دارد، استعدادهای تیم بهتر می‌شوند و مربی می‌تواند خودش را به قهرمان تبدیل کند.
با این حال، بعضی مربیان به کار روزمره و فشرده علاقه دارند؛ چیزی که این شغل در اختیارشان نمی‌گذارد. انتخابی شخصی است، اما حتماً کسی پیدا می‌شود که این فرصت را بخواهد.
دیدگاه‌ها