ازکویل اسکلوتو، بازیکن سابق اینتر که از انتهای فصل قبل بدون تیم است مصاحبه مفصلی با کالچومرکاتو داشته است. به گزارش طرفداری بازیکن آرژانتینی در ابتدا در مورد لقب El Galgo که به او داده اند و سپس شرایط خود پس از اتمام قرارداد با برایتون انگلستان صحبت کرد:
این لقب به معنای سگ تازی است. این لقبی است که از کودکی یعنی زمانی که در تیم آکادمی بانفیلد بودم به من دادند زیرا بدون وقفه می دویدم و قدرت بدنی زیادی داشتم. عادت کرده ام که همیشه در حال تمرین و بازی باشم و در زمین بیشتر از خانه بوده ام. با وجود اینکه متاسفانه بدون تیم هستم اما احساس خوبی دارم. سه ماه است که هر روز تمرین می کنم و حتی در روز کریسمس نیز به تمرین مشغول بودم. 31 سال سن دارم و می خواهم تا چند سال دیگر نیز بازی کنم و منتظرم شانس ادامه بازی نصیبم شود. در عین حال آمادگی بدنی خود را نیز حفظ می کنم. ایتالیا؟ 10 سال دیگر یعنی زمانی که بازنشسته می شوم، می خواهم به ایتالیا بیایم و با خانواده ام در این کشور زندگی کنم. اغلب سری آ را تماشا می کنم و دوستان زیادی در آنجا دارم. دلم برای ایتالیا تنگ شده و دوست دارم به سری آ بازگردم زیرا تجربیات بسیار خوبی را در این لیگ داشته ام.
تمجید از دیگو سیمئونه
اسکلوتو زمانی در تیم کاتانیا حضور داشت که سرمربی اش دیگو سیمئونه بود. او درباره ال چولو نیز گفت:
با احتساب کادر فنی و بازیکنان، در کاتانیا 15 آرژانتینی حضور داشتند. آن مقطع، اولین حضور سیمئونه روی نیمکت یک تیم اروپایی بود. سیمئونه در آن زمان نیز همان سیمئونه ای بود که در حال حاضر می بینید. او همیشه می خواست برنده شود و انرژی و انگیزه زیادی را به تیم منتقل می کرد. کافی است ببینید اتلتیکو اکنون به چه جایگاهی رسیده تا بفهمید او در چه سطحی قرار دارد. برای سیمئونه احترام زیادی قائلم و از آنچه انجام داده خوشحالم. تجربه من زیر نظر او کوتاه بود و فقط 6 ماه طول کشید زیرا آتالانتا به هر قیمتی من را می خواست.
انتقال به اینتر و گلزنی در دلامادونینا
اسکلوتو در مورد روزهای حضورش در اینتر نیز صحبت کرده است:
انتقال از آتالانتا به اینتر؟ فرصت بازی برای یک تیم بزرگ، فرصتی است که همیشه در مقابل شما قرار نمی گیرد. وقتی در آتالانتا شرایط خوبی را از نظر شخصی تجربه نمی کردم، راهی اینتر شدم. در برگامو شایعات زیادی در مورد من وجود داشت اما هرگز به دنبال پاسخ دادن نبودم. همیشه دوست داشته ام روی کارم در زمین متمرکز باشم. به دلیل شرایط ایجاد شده در آتالانتا به دنبال تغییر تیم بودم و به محض پیش آمدن فرصت انتقال به اینتر، آن فرصت را از دست ندادم.
من به تیمی رفتم که استراماچونی سرمربی اش بود و قهرمانان زیادی را در داخل تیم داشت. در اولین دربی خود (مقابل میلان) موفق به گلزنی شدم. آن گل احساسی فراموش نشدنی برایم به همراه داشت. آن احساس آنقدر برایم فوق العاده بود که تاریخ آن مسابقه (24 فوریه 2013) را روی بدن خود خالکوبی کردم. تقریبا باورم نمی شد که گل زده ام. آن گل به من کمک کرد تا جدایی از آتالانتا در شرایطی دشوار را فراموش کنم. همه خانواده ام آن شب در ورزشگاه حضور داشتند و پس از به ثمر رساندن گل، به تمام فداکاری هایی که پدر و مادرم برایم انجام دادند فکر می کردم. آن گل برای آنها نیز یک هدیه بود و من از ماسیمو موراتی تشکر می کنم که با گشودن درهای باشگاه اینتر به رویم، به من کمک کرد.
جدایی از اینتر
اسکلوتو سپس در اینتر چندان به بازی گرفته نشد و نراتزوری را ترک کرد. او در این باره نیز گفت:
متاسفانه این اتفاقات رخ می دهد. چند ماه پس از ورود من به اینتر، این باشگاه به فروش رسید و تغییرات زیادی از جمله ورود والتر ماتزاری انجام شد. 4 سال از قراردادم با اینتر باقی مانده بود و در 23 سالگی فرصت بازی بیشتری از آنچه به من داده شده بود را می خواستم اما اینگونه نشد و مشکلی نیز نداشتم. زندگی همیشه ادامه دارد و حسرتی ندارم.