اختصاصی طرفداری - نه چشم بندی در کار است و نه فردی جادوگری کرده، اما مسیری که پرزیدنت آندره آ آنیلی نزدیک دو سال پیش آغاز کرد، مثل روز روشن بود که به اینجا ختم می شود.
اینجا کجاست؟ حذف نوبرانه مقابل تیمی که 70 دقیقه ده نفره بازی کرد و در لیگ درجه دو پرتغال، 10 امتیاز با صدرنشین اختلاف دارد. این برای دومین سال پیاپی است که یوونتوس در مرحله نازل یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا مقابل تیمی درجه دو از دور رقابت ها کنار می رود. اشتباه نکنید، نه بایرن مونیخی در کار است، نه رئال مادرید، منچسترسیتی یا اتلتیکومادرید. صحبت از لیون و پورتو است. تیم هایی که حالا اتفاقا در بازی برگشت و در آلیانتس می توانند یوونتوس را از دور رقابت های لیگ قهرمانان اروپا خارج کنند.
اینجا همان روزهای اول که آنیلی با آنتونیو کونته مثل کودکان لجبازی کرد و بدون هیچ دلیل منطقی یکی از بهترین مربیان دنیا را بر سر مسائل کاملا شخصی از نیمکت یوونتوس دور کرد، هشدار داده بودم که ممکن است کار به اینجا بکشد. اینجا نیز انتهای فصل گذشته و پس از اخراج مضحک و خنده دار مائوریتسیو ساری، نوشتم که این تصمیماتِ کاملا غیر حرفه ای و بدون پشتوانه، می تواند یک امپراتوری را زمین گیر کند. حالا به زمان زیادی نیاز نبود. شعار کاملا متوهمانه و فریبنده «تغییر روش فوتبال» مدت هاست که به انتهای خود رسیده و یوونتوس دو بار پیاپی مقابل تیم هایی درجه دو از لیگ قهرمانان اروپا کنار رفته و البته که آنتونیو کونته نیز با اینتر در صدر جدول سری آ قرار دارد و اتفاقا یوونتوسِ مدرنِ (!) آقای آنیلی نیز در تلاش برای کسب سهمیه لیگی قرار دارد که نُه بار پیاپی در آن قهرمان شده است!
اما بله، حقیقت برای پرزیدنت آنیلی دقیقا به همین تلخی است. رئیس جوان حالا هر روز که می گذرد بیش از پیش تبدیل به یک دیکتاتور می شود، یک دیکتاتورِ قمارباز! تمامی تصمیماتی که او از زمان اخراج محترمانه مکس الگری گرفته، یک قمار بوده، یک قمار محض. به بهانه ساخت یوونتوس مدرن، آنتونیو کونته را پس زد و مائوریتسیو ساری را به عنوان سرمربی انتخاب کرد. اما آنیلی حتی شومن خوبی هم نبود و حاضر نشد برای شویِ «تغییر روش فوتبال» یوونتوس پای تصمیم مضحکش بماند و درست سر یک فصل، سرمربی که قرار بود پایه ریزی یوونتوس مدرن را انجام دهد، برکنار کرد. اما پس از این تصمیم چه شد؟ آنیلی قمار بعدی را مرتکب شد. قماری بسیار بزرگ تر و خطرناک تر. او فردی را جانشین ساری کرد، که تا پیش از این حتی یک ثانیه هم رزومه سرمربی گری در هیچ رده ای را در کارنامه نداشت! بله، به همین راحتی، پرزیدنت جوان، یوونتوس را با وسایل بازی گران قیمت دوران کودکی اش اشتباه گرفته بود، قمار پشت قمار.
هر امپراتوری پایانی دارد و قرار نیست هیچ تیمی در هیچ رده ای در دنیا، برای همیشه قهرمان شود. اما وقتی هواداران آن تیم بدانند که فرو ریختن این امپراتوری، به طور مستقیم محصول تصمیمات بچه گانه رئیس خودشان است، اوضاع بسیار دردناک می شود. پس از حذف تحقیرآمیز مقابل پورتو، حالا فقط قهرمانی آنتونیو کونته با اینتر می تواند تیر خلاص بر قلب پرزیدنت جوان باشد و البته چالش بزرگ تر پس از فروریختن امپراتوری نزدیک به یک دهه ای، دوباره پایه ریزی آن است. جایی که آنیلی باید در دوران پساکرونا و اقتصادی که کوچک شده، دوباره تیمی را پایه ریزی کند که بتواند سال های سال بر فوتبال ایتالیا تکیه بزند و در عین حال مدعی جدی قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا باشد. این خاصیت یوونتوس بودن است. آنیلی یک امپراتوری را بنا کرد و حالا آن را فرو ریخته می بیند (با هنرنمایی خودش) و وظیفه بازسازی آن را برای بار دوم باید به عهده گیرد. البته به شرطی که یاد گرفته باشد، یوونتوس جای تصمیمات دیکتاتورگونه، کینه های شخصی و البته قماربازی نیست.